4 Ιουλίου 2026

Πλέξιμο

Οι άσπρες πλαστικές καρέκλες στο χωριό,
φτηνιάρικες,
αγορασμένες
συνήθως από πλανόδιους,

– Πάρε άλλη μια κυρία, θα στις αφήσω 10 ευρώ!

έλιωναν από τον ήλιο,
θρυμματιζόταν σιγά σιγά.

– Πρόσεχε πριν καθίσεις
μπορεί να σπάσει το πόδι της.

~~~

«Όταν στρώνεις το τραπέζι
πριν καθίσεις
να ελέγχεις σχολαστικά
την αντικρινή σου καρέκλα
αν είναι γερή μήπως τρίζει
μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές
μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί
αν υποσκάπτει το σκελετό
σκουλήκι
γιατί εκείνος που δεν κάθεται
γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς.» [1]

~~~

– Δεν είναι δουλειά αυτή. Να πάρουμε κάτι καλύτερο. Ακόμα και το τραπέζι διαλύθηκε.

Και έτσι,
πριν δυο χρόνια,
η αυλή αναβαθμίστηκε
με το μεταλλικό τραπέζι,
με τη γυάλινη επιφάνεια,
με τις 4 μεταλλικές καρέκλες.

-Οι καρέκλες έχουν σκελετό από ατσάλι με επίστρωση βαφής σκόνης. Δεν σκουριάζει! Επισήμανε ο πωλητής.

~~~

«Η τέταρτη καρέκλα
δεν προβλέπεται
από το καταστατικό χάρτη
τούτων των συναθροίσεων,
ως εκ τούτου
με τρεις μονάχα θα συνομιλώ
όσο για τη τέταρτη,
ας προσποιούμαι ότι υπάρχει
στο γύρο της συνομιλίας.» [2]

~~~

Μεταλλικές καρέκλες,
αλλά το κάθισμα και η πλάτη από πλαστικο
και κάποια στιγμή:

– Έχουν σκιστεί τα καθίσματα σε δύο καρέκλες. Μήπως υπάρχουν ανταλλακτικα;
– Κάτι βρήκα. Πρέπε να τα παραγγείλουμε, αλλά με τα μεταφορικά θα μας στοιχίσει όσο και η καρέκλα.
– Να πάρουμε τότε καινούριες.
– Λέω να κάνω μια προσπάθεια να πλέξω το κάθισμα. Είδα και κάτι βιντεάκια. Θα αγοράσω αύριο σχοινί.

~~~

«Όταν φύγανε όλοι, οι καρέκλες μείνανε στην αυλή
κάτω απ’ το φεγγάρι.
Άλλες αναποδογυρισμένες, άλλες αντικριστές.
Έμοιαζαν με ανθρώπους που κουβεντιάζουν ακόμα
δίχως φωνή, μες στη μεγάλη σιωπή της νύχτας.» [3]

~~~~

– Κάπως έτσι. Έχασα κάποια στιγμή το μέτρημα με το στημόνι, αλλά είναι σταθερή. Η επόμενη θα βγεί καλύτερη πιστεύω.
Δοκίμασέ την να δεις αν κάθεσαι άνετα…

~~~

«Υπάρχει μια ιδιαίτερη γεωμετρία
στην καρέκλα που έμεινε άδεια.
Διατηρεί για λίγο το σχήμα της ζεστασιάς,
ένα αποτύπωμα που σβήνει αργά.
Μετά, γίνεται απλώς ένα αντικείμενο
που σε κοιτάζει με απορία, ρωτώντας πού πήγες.» [4]


[1]Κική Δημουλά, Πρόσεχε, Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, Ίκαρος, 2007
[2] Ευγενία Βογιατζή, Τέταρτη καρέκλα
[3]Γιάννης Ρίτσος, Τοπίο με καρέκλες, Μαρτυρίες, Σειρά Πρώτη, 1963
[4]ΑΙ ποιητικό σχεδίασμα σε ποίηση της Βισουάβα Σιμπόρσκα.

21 Αυγούστου 2024

μπόρα

– Θα πάμε για μπάνιο το απόγευμα; Το δελτίο μιλάει για βροχές.
– Πάμε και βλέπουμε. Ο ουρανός πάντως είναι καθαρός,

~~~

«Να έπεφτε η βροχή ραγδαία,
ευχόμουν. Να ξεσπάσει.
Θα μέναμ΄ έτσι πιο πολύ
μέσα στη στοά. Στην πρόφαση.» [1]

~~~

Και ξανά στον ήσυχο κόλπο,
με τις γιαγιάδες και τους παππούδες
να κολυμπάνε στα ακίνητα νερά,
φορώντας μόνιμα τα πολύχρωμα καπέλα τους
κι ας είχε χτυπήσει το ρολόι του καμπαναριού εδώ και ώρα 8
και ο ήλιος είχε πια ξεθυμάνει.

~~~

– Θα βρέξει. Κοίτα πώς πλησιάζει αυτό το μαύρο σύννεφο απ’ το βουνό!

…και έφτασε γρήγορα,
φέρνοντας μαζί και τη βροχή,

~~~

«…βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη.» [2]

~~~

με τις χοντρές στάλες να χτυπάνε με δύναμη
την ακύμαντη επιφάνεια της θάλασσας

– Σταμάτα να φωτογραφίζεις και βγες έξω!

με τις μαμάδες να τρέχουν
πάνω κάτω στη στενή παραλία
μαζεύοντας ρούχα, καρέκλες, πετσέτες, κουβαδάκια και πλαστικές παντόφλες,
φωνάζοντας ταυτόχρονα,

– Παιδιά γρήγορα έξω από το νερό!

Ο φόβος των κεραυνών – το είχαν πει και στις ειδήσεις:
«Να βγαίνετε από τη θάλασσα όταν βρέχει,
κινδυνεύετε από τους κεραυνούς!»

~~~~

Ξέσπασε απότομα, άγρια,
όπως όλες οι ξαφνικές μπόρες του καλοκαιριού,
για να σταματήσει το ίδιο απότομα.

– Αυτό ήταν, σταμάτησε. Τζάμπα μαζέψαμε τα πράγματα.

~~~

«…πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα να ‘ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.» [2]


[1] Κική Δημουλά, Πλάγιος τρόπος, Επί τα ίχνη
[2] Κική Δημουλά, Τα πάθη της βροχής, Το λίγο του κόσμου

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο μπόρα
21 Μαρτίου 2015

Στους δρόμους της πόλης (1+1)

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.

Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.

 Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει… 

Saprikis Christos

Saprikis Christos

Εθνική εορτή. Παρέλαση Μαρτίου.

Επέτειος βελτίωσης λιγάκι του καιρού.

Μπλε ποδίτσες άσπρα συννεφάκια φοράει

η αίθρια από μια σκοπιά ημέρα.

Σημαιοφόρα πράσινα φύλλα, σημειωτόν το έαρ.

Νικητήρια παιδάκια κρατούν

χάρτινες σημαιούλες κυματίζουν

υπερήφανες μάνες.

 

Κάθομαι στο άδειο παγκάκι με μιαν ηλιαχτίδα.

Παλιά μου συμμαθήτρια,

όμως αυτή πως τα κατάφερε

και μένει από τότε, όλο στην ίδια ωραία τάξη.

 

Ομοβροντίες σχολείων. Επέτειος νεότητος.

Τιμές σε ανδριάντα. Όρθιος ο πυρπολητής

στη μισή του βάρκα. Οικονομία στο μάρμαρο

σπατάλη ηρωισμού ή κόπηκε η έμπνευση στη μέση;

ποιος ξέρει, πολλές των εκδοχών οι ναυμαχίες.

 

Ευτυχώς, η λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ χαραγμένη

στο σώο ήμισυ της βάρκας

ευανάγνωστα επιπλέει και βυθίζει

τα εχθρικά τεράστια κύματα της ακινησίας.

Καθηγητής στεφανώνει το άγαλμα

κι εγώ το προεόρτιον μαθητή.

Υποκειμενικό και το ένδοξο.

 

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Στους δρόμους της πόλης (1+1)