Απ΄ τη μια:

«Η γη της Μακεδονίας μας εξακολουθεί να μας συγκινεί και να μας εκπλήσσει αποκαλύπτοντας από τα σπλάχνα της μοναδικούς θησαυρούς, που συνθέτουν, υφαίνουν όλοι μαζί αυτό το μοναδικό μωσαϊκό της Ελληνικής μας Ιστορίας, για το οποίο όλοι οι Έλληνες είναι πολύ υπερήφανοι».
είναι η δήλωση του κ. Σαμαρά όταν επισκέφτηκε την Αμφίπολη πριν περίπου 10 ημέρες.  Για να ξεκινήσει από τότε ένα ακόμη σήριαλ εθνικής έξαρσης με τους Μεγαλέξανδρους και τις Ολυμπιάδες.

Προσπαθώ πολλές φορές να καταλάβω γιατί πάρα πολλοί συμπολίτες μας κοιτάνε συνέχεια προς «τα πίσω». Γιατί ψάχνουν να βρουν την περηφάνια στα έργα ανθρώπων που έζησαν σ’ αυτά τα χώματα πριν από 2.000+ χρόνια και όχι στα έργα και τα δημιουργήματα των ίδιων ή των παιδιών τους. Γιατί δεν πασχίζουν να αφήσουν τα δικά τους αποτυπώματα στο χρόνο και συνέχεια αναζητούν τα αποτυπώματα των αρχαίων ημών(sic) προγόνων.

Αρχαία ελληνικά στα σχολεία, σχολικές Ιστορίες γεμάτες μύθους και στερεότυπα, μια ιδιότυπη θρησκεία που αφού πολέμησε τον αρχαίο κόσμο τώρα υπερασπίζεται ένα φαντασιακό κατασκεύασμά του, ένα μόνιμο κόμπλεξ πως ζούμε στην «καλύτερη χώρα του κόσμου» που όλοι θέλουν να την αρπάξουν, χώρα η οποία ειρήσθω εν παρόδω κακοποιείται  καθημερινά από πολλούς απ’ τους πολίτες της.

Και απ΄την άλλη;

Διαβάζω το κείμενο της κ. Στάμου για τους Ελβετούς που συζητάνε για έναν νέο Εθνικό Ύμνο προσαρμοσμένο στην πραγματικότητα του 21ου αιώνα γιατί ο κόσμος αλλάζει και τα κράτη και οι κοινωνίες που θέλουν να πάνε μπροστά (πρέπει να) αλλάζουν και αυτά. Οι βάρβαροι…