σανίδα ΙΙ, μυοψίες
«…Βαθιά ένα καράβι έμενε ακίνητο
Ακίνητο ένα καλοκαίρι
Φυσούσαν άνεμοι φουσκώναν τα πανιά
Δεν έλεγε να φύγει. Τι περίμενε;
Κανείς δεν ξέρει…»[1]
~~~
Αργά το απόγευμα,
όπως κάθε φορά,
στη μικρή παραλία για μπάνιο,
ένα ζευγαράκι ξαπλωμένο αγκαλιά στα χοντρά χαλίκια της ακρογιαλιάς
– Καλά, πώς μπορούν και ξαπλώνουν τόση ώρα στις πέτρες;
– Όταν είσαι νέος και ερωτευμένος, ξαπλώνεις παντού.
ένα νεαρό κορίτσι μόνο του στην άκρη της παραλίας,
στο σημείο όπου ο ήλιος αν και χαμηλά στον ορίζοντα χτυπάει ακόμη τα σκούρα βράχια,
να ρουφάει άπληστα τις ακτίνες του.
– Δεν είναι πολύ όμορφη;
~~~
«…Μια πάλλευκη τουρίστρια απʼ το βορρά
Τα ʽφτιαξε με τον ήλιο
Κοιμήθηκε μαζί του μέρες μήνες
Σκούρυνε αφομοιώθηκε απʼ το τοπίο…» [1]
~~~
Και η θάλασσα,
ήσυχη, σκοτεινή απ’ τις σκιές των απότομων βράχων της ακτής.
– Το ξέρεις ότι απέναντί μας είναι ο κόλπος της Βεγγάζης στη Λιβύη;
– Λες κάποια βράδια τα φωτάκια που αχνοφαίνονται να είναι από εκεί;
– Είναι και πέρασμα για τα καράβια. Είδες πόσα στέκονται πολλές φορές ακίνητα στα βαθιά κάθε μέρα;
– Μην ανοιχτείς πολύ, βραδιάζει
~~~~
οπότε,
μέχρι το έμπα στου κόλπου
λίγο πιο μέσα απ’ τα κύματα της ανοιχτής θάλασσας,
προστατευμένος στην αγκαλιά της στεριάς
για ώρα ξαπλωμένος ανάσκελα στο νερό.
με τα μάτια κλειστά να κυνηγάς τις μαύρες κουκκίδες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται μπροστά σου.
– Μυοψίες τις είπε ο οφθαλμίατρος καθώς εξηγούσε πώς σχηματίζονται. –
με τα αυτιά βυθισμένα ν’ ακούς τον επαναλαμβανόμενο χτύπο της μηχανής απ’ την ψαρόβαρκα που βγαίνει τέτοια ώρα κάθε μέρα.
~~~
Ο επαναλαμβανόμενος χτύπος και οι μαύρες κουκκίδες.
Οι μαύρες κουκκίδες και ο επαναλαμβανόμενος χτύπος .
Ο επαναλαμβανόμενος χτύπος και οι μαύρες κουκκίδες.
Οι…, ο…,
~~~
– Θα μπορούσα να μείνω εδώ όλο τον χρόνο.
~~~
«…Ένας παππούς που έκανε αμμόλουτρα
Ξεχάστηκε θαμμένος μες στην άμμο
Όταν τον θυμηθήκαν ύστερ’ από μέρες
Σηκώσαν το καπέλο του
Δεν ήταν από κάτω…» [1]
[1] Χιόνης Αργύρης, Το ωραίο καλοκαίρι, από το άλμπουμ Η μοναξιά του σχοινοβάτη των Πάνο και Χάρη Κατσιμίχα, 1992
