Πλίνθοι και κέραμοι

Κάθε χρόνο τέτοια περίοδο ανθίζουν οι φρέζιες στις γλάστρες στο μπαλκόνι.

Παλιότερα, όταν τέλειωνε η ανθοφορία, βγάζαμε τους βολβούς απ´ τις γλάστρες για να τους φυτέψουμε ξανά το φθινόπωρο, αλλά τα τελευταία χρόνια μένουν μόνιμα στο χώμα μαζί με τα άλλα φυτά και όταν ανθίζουν,

~~~

«Η φρέζια στη γαστρούλα της λυγάει τ’ ανάστημά της
και υψώνει το τριλούλουδο κορμί
και πνέει και λέει με τ’ άνθισμα και με την ευωδιά της
και τη ζωή της χαίρεται ροδόξανθη στιγμή.» [1]

~~~

κάθε βδομάδα, κάποιες από αυτές μετακομίζουν στο ποτήρι-ανθοδοχείο, μια προσωρινή ψευδαίσθηση παρουσίας της φύσης στο εσωτερικό του σπιτιού, όπως είναι και όλα τα ανθοδοχεία.

~~~

«Απάνου στο τραπέζι μου το πλαστικό ανθογυάλι
με το μενεξεδένιο του σγουρόμαλλο κεφάλι
συλλογισμένο στέκεται και σα να ονειροπλέκει […]» [1]

~~~

Παραμένουν στο ποτήρι τους, πότε στα τραπεζάκια του καθιστικού, πότε στον πάγκο της κουζίνας μέχρι την ώρα που ένα νέο μπουκέτο από το μπαλκόνι θα τις αντικαταστήσει.

– Μα γιατί φωτογραφίζεις τις μαραμένες;

—————-

[1] Κωστής Παλαμάς, Περάσματα και χαιρετισμού, Ζ΄, Η φρέζια.

«Γύρευε ένα κλειδί
χρυσό,
βρήκ’ ένα μπρούτζινο,
Είπε,
δεν έχει σημασία,
αρκεί ν’ ανοίγει η πόρτα.
Κι η πόρτα άνοιξε,
ο κήπος όμως
ήταν μαραμένος.» [1]

– Διαβάζεις Χιόνη εδώ μέσα; Μάλλον θα έπρεπε να πάρεις κάτι πιο ανάλαφρο.

– Κι όμως. Ταιριάζει τόσο πολύ!

~ ~ ~

Πίσω απ´ τα τεράστια παράθυρα, στο βάθος, τα χιονισμένα Τζουμέρκα, κάτω, το πάλαι ποτέ πράσινο πάτωμα μαυρισμένο και σκαμμένο απ´ τις ρόδες των κρεβατιών, παντού, η μυρουδιά απ´ τα φάρμακα και το απολυμαντικό,
οι αναστεναγμοί, οι κραυγές, τα αγκυλωμένα σώματα πάνω στις πλαστικές καρέκλες που προσπαθούν να κλέψουν λίγες στιγμές ύπνου, οι εφήμερες γνωριμίες που ανακυκλώνουν τις ίδιες συζητήσεις:

– Πέρασαν οι γιατροί. Τι είπαν; Πότε θα φύγετε; Πόσο καιρό είστε εδώ; Ξέρετε την τάδε; Είναι απ τα μέρη σας; Πόσα παιδιά έχετε; Ενεργήθηκε σήμερα; Κοιμήθηκε το βράδυ;
άλλες φορές βάλσαμο στις ατέλειωτες άχρωμες ώρες,
άλλες φορές απρόσκλητοι επισκέπτες όταν το μυαλό ταξιδεύει στα δικά του μονοπάτια.

«Αιολοπλόκαμες γυναίκες με ταξίδεψαν
μέσα στα όνειρά τους.
[…]
Με μάτια κλειστά,
την αἰχμηρή καρένα βυθισμένη στα νερά τους
και τα χέρια να παλεύουν σαν κουπιά,
πέρασα έναν ολόκληρον ωκεανό σπασμών,
για να φτάσω τώρα
σ’ αυτή την ηλικία από σίδερο,
σ’ αυτή την πολιτεία από σίδερο,
σ’ αυτό το συναίσθημα από σίδερο
σκουριασμένο.» [2]

– Δεν αντέχω άλλο, πότε θα φύγουμε;

– Υπομονή. Αύριο ίσως.

– Το ίδιο μου είπες και χτες…

[1]Αργύρης Χιόνης, Οδός, Η φωνή της σιωπής, Νεφέλη, 2019
[2] Αργύρης Χιόνης, Αιολοπλόκαμες γυναίκες, Η φωνή της σιωπής, Νεφέλη, 2019