21 Φεβρουαρίου 2021

Tecsun R-909

«Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός…
» [1]

Η φωνή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα δονεί το ηχείο από το μικρό τρανζιστοράκι που είναι ακουμπισμένο στο τραπέζι του σαλονιού με την κεραία του τέρμα σηκωμένη για να συνεχίσει αμέσως μετά:

~~~

«I can feel it coming in the air tonight, Oh lord
And I’ve been waiting for this moment, for all my life, Oh lord
Can you feel it coming in the air tonight, oh lord, Oh lord..
.» [2]

~~~

Μπορεί το σπίτι να έχει γεμίσει με υπολογιστές, τάμπλετ, κινητά, smart tv, στερεοφωνικά, πάντα όμως υπάρχει κι ένα μικρό φτηνό τρανζιστοράκι που παίζει.

– Γιατί το χρησιμοποιείς ακόμα;
– Δεν ξέρω. Το αισθάνομαι πιο οικείο. Είναι κι αυτές οι παιδικές μνήμες. Μ’ ένα τρανζιστοράκι αγκαλιά κοιμόμουνα.

~~~

Για χρόνια ένα κοκκiνο Silver μας ακολουθούσε από μετακόμιση σε μετακόμιση μέχρι που το κουμπί που διάλεγε σταθμούς αρνούνταν πεισματικά ν’ αλλάξει σταθμό μένοντας κολλημένο στο 95,6.

– Ν’ αγοράσουμε ένα άλλο!
– Μα έχουμε τόσα απ’ όπου μπορείς να ακούσεις μουσική.
– Όχι! Το ραδιοφωνάκι μου αρέσει. Και να είναι μικρό για να χωράει στο ραφάκι με τα ξύλινα παιχνίδια πάνω από τον πάγκο της κουζίνας.

~~~

« Strumming my pain with his fingers
Singing my life with his words
Killing me softly with his song…»
[3]

~~~

Και πήραμε,

ένα μικρούλικο φτηνό Tecsun απ’ τη μακρινή Κίνα με πολύ καλή λήψη και δυνατό ηχείο για να ακούγεται σε όλο το σπίτι.

~~~

«Κλείσε, φως μου το ράδιο,
κι έλα και φίλησέ με,
μη με ρωτάς για τ’ αύριο,
μονάχα αγάπησέ με…
»[4]


[1] Μικρός Τιτανικός, Μιχάλης Γκανάς, 1993
[2] In the Air Tonight, Phil Collins, 1981
[3] Killing Me Softly with His Song, Norman Gimbel, 1971
[4] Κλείσε το ραδιόφωνο, Νικολακάκος Γιώργος

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Tecsun R-909
6 Οκτωβρίου 2020

Κι αυτό δυστυχώς δε θα αλλάξει αύριο

Αυτές τις μέρες, περιμένοντας και την αυριανή απόφαση του δικαστηρίου, ξανακατέβασα από το ράφι της βιβλιοθήκης το βιβλίο «Βάλ’ τους Χ – Ο μαύρος χάρτης της ρατσιστικής βίας».
Μέσα από τις σελίδες του, με τα κείμενα και τα σκίτσα, ξαναζείς τη φρίκη στους δρόμους της Αθήνας κι όχι μόνο. [1] Δολοφονίες, τραυματισμοί, προπηλακισμοί, βία απ’ τη μια και φόβος και μια ατέλειωτη σιωπή κι ανοχή (?) απ’ την άλλη, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις.

Αύριο θα βγει μια απόφαση.
Δεν ξέρω τις ποινές, θα ήθελα να είναι τέτοιες που να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα, να αποτελέσουν έστω μια δικαίωση για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν αυτά τα χρόνια, αλλά αυτό που σκέφτομαι όλο και πιο πολύ είναι μια συζήτηση το όχι και τόσο μακρινό 2012:
– Μα είναι δυνατόν να λες ότι θα τους ψηφίσεις; Δε βλέπεις τι κάνουν; Δε διαβάζεις τι λένε;
– Θα του ψηφίσω για να κάνουν μπάχαλο τη Βουλή. Να μάθουν κι αυτοί που μας κυβερνάνε τόσα χρόνια.


Ήταν μια από το μισό εκατομμύριο ψηφοφόρους που αποφάσισε να «τιμωρήσει το σύστημα» επιλέγοντας συνειδητά τη βία της Χρυσής Αυγής. Που τους εξουσιοδότησε ως «τιμωρούς» να «καθαρίσουν» για λογαριασμό της, ενώ γνώριζε και την ιστορία τους και τη δράση τους ή καλύτερα, επειδή γνώριζε την ιστορία και τη δράση τους.

Σκέφτομαι τη συζήτηση αυτή ξανά και ξανά και χωρίς να εξομοιώνω τίποτε και κανέναν, χωρίς να ισοπεδώνω καταστάσεις, πιστεύω ότι τελικά είναι αυτή η ανοχή και η σιωπή στη βία, αλλά και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε πολλές φορές το διαφορετικό στον μικρόκοσμό μας, που δίνει τη δύναμη στον φασισμό.

Κι αυτό δυστυχώς δε θα αλλάξει αύριο, ακόμη και αν ανακοινωθεί η αυστηρότερη ποινή .


[1] https://valtousx.gr/

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κι αυτό δυστυχώς δε θα αλλάξει αύριο
17 Νοεμβρίου 2019

Για την ημέρα

«Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης
με σημαίες παντού χθεσινής βροχής
παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα –
δυο τρία φύλλα μόνον εστασίαζαν υπάρχοντας.»
[1]

~~~

– Θα σας δώσω μια συνέντευξη. Είναι του οδηγού του τανκ που μίλησε για πρώτη φορά 30 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, το 2003. Θα τη διαβάσετε με την ησυχία σας στο σπίτι και θα τη σχολιάσουμε αύριο.

~~~

– Λέει κύριε ότι έβλεπε τα φοβισμένα πρόσωπα των φοιτητών στην πόρτα. Φοβόταν στ΄ αλήθεια οι φοιτητές;

– Λέει ότι τότε ήταν περήφανος γι’ αυτό που έκανε. Τον φώναζαν όλοι στο στρατόπεδο ήρωα. Ύστερα ντρεπόταν και δε μιλούσε ποτέ για εκείνη την ημέρα. Ούτε στο παιδί του δεν το είπε!

– Αφού το τανκ μπήκε μέσα στο Πολυτεχνείο γιατί λέει ότι οι φοιτητές τους έδιναν τσιγάρα και σάντουιτς όταν γύριζαν στο στρατόπεδο;

– Όταν έβγαλε το πιστόλι και σημάδεψε τον φοιτητή που του φώναζε, θα τον σκότωνε στ’ αλήθεια;
– Ναι μα δε διάβασες που λέει ότι τους έβλεπε σαν μαμούνια;
– Τότε είπε ότι ήταν φασίστας τώρα δεν είναι. Κύριε αλλάζουν οι άνθρωποι;

– Θέλει να ζητήσει συγγνώμη από την κυρία Ρηγοπούλου που την τραυμάτισε σοβαρά. Ξέρετε αν το έκανε; Γιατί λέει ότι δεν τολμάει να τη συναντήσει;

– Τι εννοεί όταν λέει ότι τα λόγια δε σβήνουν τις πράξεις ;

~~~

«Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση
Τόσο διαφορετικά από τις άλλες μέρες
(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά.»
(?) [2]

——————————————-
[1] Κική Δημουλά, από το Ατροφικό ένστικτο
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, από το Απροσδιόριστη χρονολογία

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για την ημέρα