2 Αυγούστου 2023

δίπλα στον Άραχθο

– Έχει πανσέληνο αύριο και μου είπε ο Βασίλης ότι είναι ανοιχτό το Αρχαιολογικό Μουσείο [1]. Θα έχει και μια συναυλία jazz στην αυλή του. Θα πάνε με τη Μαρία, πάμε;

– Πάμε, δίπλα στον Άραχθο είναι, θα έχει και δροσιά,

«Yellow moon, yellow moon,
why you keep peeping in my window?
Do you know something I don’t know?» [2]

…και κατά τις 10, στη σκηνή οι Jennie Kapadai Quartet [3] με το ολόγιομο φεγγάρι να προβάλλει σιγά σιγά πάνω από τη στέγη του Μουσείου.

– Είναι πολύ όμορφα. Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω.

~~~
«With your eye so big a shiney
You can see the whole damn land
Yellow moon can you tell meIf the girl’s with another man?» [2]


[1] Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας/Archaeological Museum of Arta
[2] Yellow Moon, τραγούδι των The Neville Brothers
[3] Το μουσικό σχήμα Jennie Kapadai Quartet αποτελείται από τους μουσικούς Τζένη Καπάδαη στη φωνή, Χρήστο Μπαλαούρα στην κιθάρα, Ευθύμη Σφαιρόπουλο στο κοντραμπάσο και Ηλία Ψαλίδα στα τύμπανα. Δημιουργήθηκε πρόσφατα και δραστηριοποιείται στην Ήπειρο. Αυτοσχεδιάζουν και πειραματίζονται με ενορχηστρώσεις γνωστών και αγαπημένων jazz, blues και Brazilian τραγουδιών.

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο δίπλα στον Άραχθο
21 Φεβρουαρίου 2023

Γιούρι Σεφτσούκ

~~~

«Μην τρελαίνεσαι
αυτός δεν είναι ο πόλεμος σου!» [1]

~~~

Ο Γιούρι Σεφτσούκ, επικεφαλής του συγκροτήματος DDT και ένας από τους μεγαλύτερους ροκ σταρ της Ρωσίας, λίγους μήνες μετά την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία, το καλοκαίρι του 2022, έγραψε τους στίχους ενός τραγουδιού με τίτλο «Πατρίδα, γύρνα σπίτι σου!»

Κλείνοντας έναν χρόνο από την εισβολή ο Γιούρι Σεβτσούκ το μελοποίησε και το ηχογράφησε μαζί με τον μουσικό Ντμίτρι Εμελιάνοφ και προχτές, στις 19 Φεβρουαρίου, κυκλοφόρησαν το βίντεο του τραγουδιού.

Στο τραγούδι αυτό ο Γιούρι Σεβτσούκ καλεί τη χώρα του να τερματίσει τον πόλεμο και να ασχοληθεί με τη δικά της προβλήματα.

~~~

Ο Γιούρι Σεβτσούκ είχε ταχθεί από την πρώτη στιγμή ενάντια στη ρώσικη εισβολή στην Ουκρανία. Μάλιστα σε μια συναυλία του στις 18 Μαΐου στην πόλη Ουφά είχε δηλώσει από τη σκηνή:

«…αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία σκοτώνουν ανθρώπους. Για ποιο λόγο; Τα αγόρια μας σκοτώνονται εκεί. Για ποιο λόγο; Για ποιο σκοπό;

Σκοτώνονται οι νέοι της Ρωσίας και της Ουκρανίας, σκοτώνονται ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά για χάρη των ναπολεόντειων σχεδίων του δικού μας Καίσαρα.

Η πατρίδα φίλοι μου δεν είναι ο πισινός του προέδρου τον οποίο πρέπει όλη την ώρα να τον προσκυνάμε και να τον φιλάμε.

Πατρίδα είναι η πάμπτωχη γιαγιά που πουλάει πατάτες στον σιδηροδρομικό σταθμό».

Για τη δήλωσή του αυτή του επιβλήθηκε πρόστιμο 50.000 ρουβλίων για «δυσφήμιση του ρώσικου στρατού» ενώ οι συναυλίες του συγκροτήματός του DDT άρχισαν να ακυρώνονται ή να αναβάλλονται για «τεχνικούς λόγους» μιας και ο ίδιος βρέθηκε για άλλη μια φορά στη λίστα των «ανεπιθύμητων στη Ρωσία καλλιτεχνών».

~~~

Ο Γιούρι Σεφτσούκ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία μετά το 1980, την τελευταία δεκαετία της ΕΣΣΔ, και έγινε γρήγορα γνωστός εξαιτίας των τραγουδιών του που έκαναν κριτική στη διαφθορά που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1991, ο Σεφτσούκ ήταν ήδη μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ρωσικής ροκ σκηνής και συνέχισε να τηρεί σταθερά μια αντισυστημική και ειρηνιστική στάση.

Αντιτάχθηκε σε κάθε πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Τσετσενία, τη Νότια Οσετία και παντού στον κόσμο, όπως και στο αυταρχικό καθεστώς του Βλαντίμιρ Πούτιν τον οποίο μάλιστα αποδοκίμασε και προσωπικά στη διάρκεια μιας συνάντησης τους το 2010.


[1] Από το τραγούδι «Πατρίδα, γύρνα σπίτι σου!» του Γιούρι Σεφτσούκ

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γιούρι Σεφτσούκ
8 Φεβρουαρίου 2023

σχολείο vs χιονάνθρωπος

~~~

«Ολαρία, ολαρά, χιόνι πέφτει από ψηλά…» [1]

~~~

Τελικά αυτό που είμαστε τώρα είναι η προηγούμενη ζωή μας. Το πώς ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια, οι εμπειρίες μας, ο τρόπος που αντιμετωπίσαμε τη ζωή.

Και μεγαλώνοντας, όλο και πιο συχνά, το μυαλό κάνει ένα συνεχόμενο μπρος πίσω, συγκρίνει καταστάσεις, προσπαθεί να καταλάβει το σήμερα με αυτό που κουβαλάμε από το χτες.

~~~

«…χιόνι πέφτει και σκεπάζει την αυλή μας, το μυαλό μου φτερουγίζει μακριά..» [1]

~~~

Το χωριό ήταν στα πεδινά, κοντά στη θάλασσα, οπότε το χιόνι δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο. Το βλέπαμε στα σχολικά βιβλία, όταν κοιτάζαμε τις κορυφές των βουνών που ήταν μακριά πίσω από το χωριό, αλλά ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι φορές που χιόνισε και το έστρωσε. Δυο, τρεις, δε θυμάμαι παραπάνω.

Και τότε, ξυπνάγαμε το πρωί και ξεκινούσαμε για το σχολείο μέσα στους χιονισμένους δρόμους. Ούτε μια φορά δεν μας είπαν οι γονείς μας: «Μην πάτε σήμερα στο σχολείο, καθίστε στο σπίτι να παίξετε χιονοπόλεμο».

Απλά καθαρίζανε τον δρόμο, όσο μπορούσαν, από τα χιόνια και η δασκάλα μας – ούτε που ξέρω πώς κατάφερνε να φτάσει στο σχολείο τέτοια μέρα – μας περίμενε στην τάξη με τη σόμπα αναμμένη.

Πηγαίναμε,

γιατί η μόνη κουβέντα που ακούγαμε απ’ όλους γύρω μας ήταν:

«Πήγαινε στο σχολείο αν θέλεις να ξεφύγεις από τη ζωή εδώ και να ζήσεις καλύτερα.»

Δεν ήταν κοινωνικοί και πολιτικοί επιστήμονες, δεν κάνανε βαθυστόχαστες αναλύσεις για την κοινωνική κινητικότητα. Ήταν άνθρωποι ταλαιπωρημένοι απ’ τη ζωή που θέλανε το καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. Και αυτό το βλέπανε να περνάει μόνο μέσα από το σχολείο.

~~~

«…χιόνι πέφτει και σκεπάζει τη σκεπή μας και το άρρωστο σκυλί μας ξεψυχά…» [1]

~~~

Έγινε και πέρσι, έγινε και φέτος.

– Μα γιατί να μην κλείσουν τα σχολεία μια μέρα, δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε… – αλήθεια πού είναι το όριο; – και τα παιδιά να παίξουν χιονοπόλεμο; Τι θα γίνει και να χάσουν μια μέρα μάθημα, δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε… – αλήθεια πού είναι το όριο;

~~~

«…Τα ίδια λέγαν και πολλοί προοδευτικοί, παράξενο δεν ήταν;

…Το ‘παν επίσης λαϊκοί ένα σωρό, στον συνεργάτη ενός εντύπου» [2]

~~~

Έγινε και πέρσι, έγινε και φέτος.

Μια ιδιότυπη διαμάχη στα κοινωνικά δίκτυα, γιατί στην πραγματική ζωή αλλού είναι τα μεγάλα ζόρια:

σχολείο vs χιονάνθρωπος,

για να «νικήσει» τις περισσότερες φορές ο χιονάνθρωπος αν κρίνω τουλάχιστον από αυτά που γράφανε φίλοι και γνωστοί.

~~~

– Μα πώς κάνεις έτσι; Όσο περνάνε τα χρόνια γίνεσαι συντηρητικός. Και τι έγινε αν δεν γίνει μια μέρα μάθημα; Δεν χάθηκε ο κόσμος.

– Αν το βλέπεις έτσι το σχολείο έχεις δίκιο. Τίποτε δεν έγινε,

αλλά

δεν είναι η μια μέρα. Είναι νομίζω μια ολόκληρη αντίληψη για το πώς βλέπουμε το δημόσιο σχολείο και τη δουλειά μας.

Και προσωπικά διαφωνώ,

κολλημένος ακόμα στη φωνή της μαμάς όταν το βράδυ τσακισμένη από την κούραση της ημέρας μου έλεγε «Έλα να μου διαβάσεις την ανάγνωση για να δω πώς θα την πεις αύριο στη δασκάλα» επαναλαμβάνοντας συνεχώς σε κάθε ευκαιρία. «Μόνο το σχολείο θα σε βοηθήσει να ξεφύγεις από εδώ.»

Και διαφωνώ για έναν ακόμα λόγο.

Γιατί έχω τη βεβαιότητα ότι αρκετοί απ’ αυτούς που φωνάζουν για τους χιονάνθρωπους και τις αθώες παιδικές ψυχές που καταπιέζονται στις οθόνες των τηλεμαθημάτων, αν λειτουργούσαν τα σχολεία κανονικά και χιόνιζε, θα ζητούσαν να κλειδαμπαρώσουμε τα παιδιά στις τάξεις για να μη βγουν στην αυλή στο διάλειμμα γιατί μπορεί να χτυπήσουν και να «πάμε φυλακή».

~~~

«Όλα είναι μακρινά κι ευτυχισμένα

και το χιόνι πέφτει από ψηλά,

τα ζευγάρια στροβιλίζονται πιο πέρα

κι η κοπέλα μου αστράφτει από χαρά.» [1]

——————————–

[1] Ολαρια ολαρα, Σαββόπουλος Διονύσης, Βρώμικο ψωμί, 1972

[2] Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο, Σαββόπουλος Διονύσης, Ρεζέρβα, 1979

Category: εν τάξη, Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σχολείο vs χιονάνθρωπος