άνοια
«Ελάτε ελάτε όλοι μαζί
να κάνουμε γεφύρι
για να περνούν οι όμορφες
να παν στο πανηγύρι.»
~~~
Το τραγουδάκι επαναλαμβάνεται συνεχώς
όλη τη μέρα
ενώ τα χέρια διπλώνουν
τα μικρά κομμάτια απ’ την παλιά πετσέτα
και τα τοποθετούν
προσεκτικά στην πλαστική λεκανίτσα.
ξανά,
ξανά,
ξανά,
~~~
– Και οι άσχημες τι θα γίνουν μαμά;
– Τίποτα, είναι στο περιθώριο. Εγώ απορώ γιατί δεν πηγαίνουν όλες μαζί παρέα.
~~~
«Ελάτε σας παρακαλώ
και δεν αντέχω άλλο
από το πρωί μέχρι το μεσημέρι
και από το μεσημέρι
μέχρι την άλλη μέρα το πρωί.»
~~~
– Είδες τι λέγαμε όταν ήμασταν μικρά; Μα πού τα βρίσκαμε όλα αυτά;
– Μαμά πολύ ωραία τα δίπλωσες τα ρούχα. Έχω ένα σχοινάκι, μπορείς να μου το τυλίξεις σε κουβάρι γιατί δεν ξέρω;
– Πώς δεν μπορώ! Να, κοίτα πώς το κάνω.
~~~~
Ατέλειωτες ώρες
να διπλώνονται
τα ίδια πετσετάκια,
να τυλίγεται
το ίδιο κομμάτι σχοινιού.
Και ταυτόχρονα
σπαράγματα από τραγουδάκια
της παιδικής ηλικίας
που το τρικυμισμένο μυαλό
ανασύρει άναρχα
σε μια προσπάθεια να κρατηθεί
στον πραγματικό κόσμο
ξανά,
ξανά,
ξανά,
~~~
– Μαμά θυμάμαι λίγο ένα τραγουδάκι που λέγαμε στο Δημοτικό με το φεγγαράκι.
– Κι εγώ κάτι θυμάμαι. Για ξεκίνα το.
– «Φεγγαράκι μου λαμπρό,»
– Α! Το θυμήθηκα:
«φέξε σε παρακαλώ
να πηγαίνω στο σχολειό,
να μαθαίνω γράμματα
γράμματα σπουδάγματα.
του Θεού τα πράματα.»
– Μπράβο μαμά, το θυμάσαι! Εγώ το είχα ξεχάσει.
– Φυσικά και το θυμάμαι, αλλά εσύ ποιος είσαι;
~~~
«Με δυσκολία διαβάζω στην πέτρα την αρχαία.
(Αυτό το πράγμα που έμεινα -πέτρα στο ποτάμι
του ανέκφραστου χρόνου- ένα εγώ γριά
με μάτια ξέθωρα σαν άσπρες κουβαρίστρες…)» [1]
[1] Κατερίνα Αγγελάκι-Ρουκ, Εν τω μηνί Αθύρ, Μνηστήρες, Ποιήματα 1963-2011, Καστανιώτης, 2014
