Πλίνθοι και κέραμοι

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» Φωνάζαμε εν χορώ στις διαδηλώσεις. Και πολλοί εξακολουθούν να το φωνάζουν ακόμη. [1]

Ένα σύνθημα που συμπυκνώνει μια ολόκληρη φιλοσοφία.

Πάνω από τους νόμους της αστικής δημοκρατίας υπάρχει μια μεταφυσική οντότητα συμπαγής και ενιαία που δημιουργούσε και δημιουργεί το δικό της «δίκαιο».

Και σ’ ένα δεύτερο επίπεδο υπάρχουν οι γνήσιοι ερμηνευτές αυτού του «δικαίου» –  συνδικαλιστικές ηγεσίας και κεντρικές επιτροπές – οι μόνοι που μπορούν να το αποκωδικοποιούν κάθε φορά και ανάλογα να πράττουν.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Ηγέτης ως εκπρόσωπος των λαϊκών μαζών της χώρας μας ανέλαβε να υπενθυμίσει στους κουτόφραγκους ότι πάνω απ’ τους νόμους και τις συμφωνίες του καπιταλισμού υπάρχει και αυτό το περίεργο μεταφυσικό δίκαιο του ελληνικού λαού.

Υπήρξε όμως ένα πρακτικό πρόβλημα. Οι περισσότεροι απ’ τους κουτόφραγκους δεν είναι «αριστεροί». Το αντίθετο θα έλεγα. Μάλλον βγάζουν σπυράκια ακούγοντας «μαρξιστικές» αναλύσεις του 19ου αιώνα αλλά για ένα περίεργο λόγο πολύ γουστάρουν διαχρονικά τους αρχαίους ημών προγόνους και όσα σοφά αυτοί είπαν πριν από 2500 χρόνια.

No problem

Το «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» των επετειακών διαδηλώσεων έγινε ρήση του Σοφοκλή: «Σέβομαι απόλυτα τους νόμους που διέπουν την ΕΕ και την ευρωζώνη. Αλλά ο Σοφοκλής μας έμαθε πως υπάρχουν στιγμές που υπέρτατος νόμος από τους νόμους των ανθρώπων είναι το δίκιο των ανθρώπων» [2]

Δήλωσε όλο στόμφο ο Αρχηγός.

Το ότι ο Σοφοκλής άλλα είπε και για άλλα πράγματα μιλούσε είναι ψιλά γράμματα. [3]

Όλα είναι επικοινωνία και ατάκες για να τουμπάρουμε τους άλλους στο αμφιθέατρο και να μας χειροκροτήσουν οι οπαδοί από κάτω. Ποιος διαβάζει άλλωστε τους αρχαίους.

[1] http://goo.gl/SxiJbR
[1] http://goo.gl/b8BU5W
[1] http://goo.gl/lGV4Ws
[2] http://goo.gl/nOJ7QX
[3] http://goo.gl/6ve74A

[κλικ]

Κάθε φορά που κάθομαι απέναντι απ’ τη Γέφυρα σκέφτομαι τα ίδια πράγματα.

Τη λαχτάρα ν’ ανέβουμε στο κατάστρωμα του φέρι, μικρά παιδιά, δίπλα στον καπετάνιο.

Το μυαλό να φαντασιώνεται μάχες με ιππότες βλέποντας για ώρα τα κάστρα στην ακροθαλασσιά, ένα να απομακρύνεται ένα να ζυγώνει.

Τα σουβλάκια στις καντίνες του Ρίου και του Αντίρριου και τους μύθους που τα συνόδευαν…

…εικόνες που ξεθωριάζουν τις μνήμες του ατέλειωτου εκνευρισμού στις τεράστιες ουρές της αναμονής για να περάσεις απέναντι. Απωθούν βαθιά μέσα σου τα μαλώματα και τις κουτοπονηριές των συμπολιτών για το ποιος θα μπει «τελευταίος» για να βγει «πρώτος» στην άλλη προβλήτα.

[κλικ]

Κάθε φορά που κάθομαι απέναντι απ’ τη Γέφυρα σκέφτομαι τα ίδια πράγματα.

Την προσμονή να τη θαυμάσεις από ψηλά, φωτισμένη το βράδυ, κατεβαίνοντας τις στροφές της Κλόκοβας.

Τα ανοιχτά στόματα των μαθητών μου όταν συζητάς μαζί τους γι’ αυτό το σύγχρονο τεχνολογικό θαύμα. «Αλήθεια κύριε οι βάσεις της είναι μεγαλύτερες από ένα γήπεδο ποδοσφαίρου;» [1] Το βλέμμα τους που αστράφτει όταν ονειρεύονται: «Εγώ θα φτιάξω όταν μεγαλώσω το επόμενο θαύμα!» και ζωγραφίζουν στο περιθώριο του βιβλίου τους φουτουριστικές γέφυρες που ενώνουν πλανήτες.

Την αίσθηση μια άλλης Ελλάδας όταν τη διασχίζεις και φτάνοντας στο πιο ψηλό της σημείο  αφήνεις λίγο το πόδι απ’ το γκάζι για να την παρατείνεις…

…για να προσγειωθείς γρήγορα στην πραγματικότητα όταν σε λίγα μέτρα επιστρέφεις στον δύστροπο δρόμο με τις στροφές, τα σαμαράκια, τις λακκούβες και να αναρωτιέσαι: «Γιατί την έφτιαξαν τελικά;» Μια γέφυρα που συνδέει «το πουθενά με το εντελώς πουθενά».[2]

[κλικ]

Κάθε φορά που κάθομαι απέναντι απ’ τη Γέφυρα σκέφτομαι τα ίδια πράγματα.
Κάπως έτσι είμαστε. Και σαν άνθρωποι και σαν χώρα. Γεμάτοι παιδικές αναμνήσεις και τωρινές αντιφάσεις.

Γεμάτοι απ’ τα παραμύθια ενός ωραιοποιημένου παρελθόντος.

Με «μεγάλες αποφάσεις» της στιγμής, για να συνεχίσουμε την αμέσως επόμενη να βαδίζουμε στην κακοτράχαλη πραγματικότητα και να βρίζουμε το ριζικό μας και τους άλλους.

«Ωσαννά» και «Σταύρωσον» ταυτόχρονα.

Ίσως είναι και μια λύση ψυχοθεραπείας σε μια ανορθόδοξη χώρα που δεν έχουμε τα κουράγια; τη θέληση; να την αλλάξουμε.

[κλικ]

[1] http://goo.gl/1RGjW6
[2] https://goo.gl/Ooa0qy