Σκληρές διαπραγματέυσεις
Τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη να και ένα βιβλίο των παιδικών μου χρόνων σ΄ένα ράφι ξεχασμένο. Οι «Χαρούμενες ώρες» και στο πρώτο του κεφάλαιο οι ιστορίες του Ναστρεντιν Χότζα. Ξεφυλλίζοντάς το κόλλησα σε μια απ’ αυτές. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως να φταίνε αυτές αυτές οι σκληρές διαπραγματεύσεις.
Ένας φτωχός οικογενειάρχης, που ζούσε σε ένα δωμάτιο με την πολυμελή οικογένειά του, πήγε στον Χότζα και του ζήτησε ένα πιο μεγάλο σπίτι για να ανασάνει λίγο η ταλαιπωρημένη οικογένειά του.
– Χότζα μου, θέλουμε ένα πιο μεγάλο σπίτι, γιατί δεν μπορούμε να ζούμε η γυναίκα μου και εγώ, τα τόσα μας παιδιά και συγγενείς όλοι μαζί σ΄ένα δωμάτιο. Έλεγε και ξανάλεγε κλαίγοντας ο δύσμοιρος άνθρωπος.
Ο Νασρεντίν σκέφτηκε λίγο και τον ρώτησε αν έχει ζώα στην αυλή του.
– Έχω, του απάντησε.
– Τότε απόψε βάλε και τις κότες μαζί σας, τον συμβούλεψε ο Νασρεντίν.
Τις βάζει ο άνθρωπος και πάει το επόμενο πρωί στον Χότζα.
– Χότζα μου είμαστε χειρότερα!
– Έχεις και άλλα ζώα; τον ρώτησε ο Νασρεντίν.
– Έχω, είπε ο άνθρωπος, σκύλο και γάτο.
– Απόψε βάλε και αυτά μαζί.
Τα βάζει ο καημένος και πάει ξανά το επόμενο πρωί κλαίγοντας απαρηγόρητος.
– Χότζα μου, είμαστε ακόμα χειρότερα. Σκάσαμε όλοι μαζί και με τα ζώα.
Ο Νασρεντίν τον ρωτάει και πάλι:
– Μήπως έχεις και κανέναν γάιδαρο στην αυλή;
– Ναι, του απαντά ο άνθρωπος.
– Απόψε βάλε και αυτόν και έλα αύριο.
Την επομένη ξαναπάει απαρηγόρητος.
-Χότζα μου είμαστε χειρότερα από ποτέ. Κάνε κάτι τελευταία στιγμή γιατί θα πεθάνουμε όλοι.
Τότε ο Νασρεντίν του λέει:
– Απόψε βγάλε τις κότες έξω και έλα αύριο.
Πρωί πρωί την άλλη μέρα ο άνθρωπος τρέχει χαρούμενος και του λέει:
– Να ΄σαι καλά Χότζα μου, τώρα ανασάναμε, σε ευχαριστούμε πολύ, πολύχρονος να ΄σαι!
