Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

«άλλαξε πορεία, δυστυχισμένε» –
Φώναξε ο τρελός επιβάτης στον οδηγό
«δεν τα βαρέθηκες, τόσα χρόνια, αυτά τα πληκτικά
Σύρε κ έλα; Αριστερά το τιμόνι, όλο αριστερά
Προς το απέραντο θαλασσί που αφρίζει».

Οι ταξιδιώτες τινάχτηκαν απ τον ύπνο
Και ζήτησαν απ τον επόπτη να διατάξει έξωση.
Ο τρελός επιβάτης γύρισε και τους κοίταξε
Με βαθιά επιείκεια. Ήταν όλοι τους
Σχεδόν πεθαμένοι.

«κουβαλάμε απ την αφετηρία το σάπιο φορτίο» –
Ξαναφώναξε με μανία στον οδηγό
Κι άρπαξε το τιμόνι, το στρίψε στον γκρεμό
Άνοιξε τις πόρτες του λεωφορείου,
Κι οι νεκροί επιβάτες κατρακύλησαν στο σκοτάδι».

Στέλιος Γεράνης, τρελός επιβάτης