Και ξαφνικά γέμισε η τάιμ λάιν μου στο facebook με μια εικόνα με το εμβαδόν ενός ορθογωνίου που υποτίθεται ότι σχολίαζε την «ευκολία» του σημερινού σχολείου σε σχέση με παλιότερα. Πρώτα ήταν στα αγγλικά, στην πορεία κάποιοι το μετέφρασαν στα ελληνικά για να την «προσαρμόσουν» (sic) και στη δική μας εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Συνάδελφοι αγαπητοί, γονείς, εκπαιδευτικές ιστοσελίδες το κοινοποιούσαν ξανά και ξανά δημιουργώντας ένα από αυτά τα κύματα που κατά καιρούς κατακλύζουν τον εικονικό κόσμο του φέισμπουκ για να εξαφανιστούν με την ίδια ευκολία που εμφανίστηκαν.

Και από κοντά, να και τα σχόλια για τα υποχθόνια σχέδια σκοτεινών δυνάμεων που θέλουν να κρατήσουν τα παιδιά μας στο σκοτάδι της αμάθειας έτσι ώστε να μη γίνουν έξυπνα. Γιατί βλέπεις σύμφωνα με τη λογική αυτή, «παλιά» που υποτίθεται μαθαίναμε τα «δύσκολα» στο σχολείο, ήμασταν μες τη συνεχόμενη επανάσταση και τις ανατροπές ενώ τώρα οι μαθητές μας έχουν γίνει μαλθακοί και άβουλοι.

Το ότι το ελληνικό σχολείο κουβαλάει διαχρονικά πολλά προβλήματα και παθογένειες είναι κάτι που δύσκολα θα το αμφισβητήσει κανείς. Αλλά το ότι είναι ένα εύκολο σχολείο, ότι «παλιά», τη δεκαετία του ’70, οι μαθητές μάθαιναν πολύ σπουδαία πράγματα και σήμερα όχι, μόνο όποιος δεν έχει σχέση με την εκπαίδευση μπορεί να το πει. Ή να έχει ξεχάσει τα μαθητικά του χρόνια ή να μην είχε γεννηθεί εκείνα τα χρόνια.

Τι σχέση έχει άραγε το «Να Λόλα ένα μήλο» με αυτά που καλούνται σήμερα να διαχειριστούν στο μάθημα της Γλώσσας οι μαθητές της Πρώτης Δημοτικού; Τι σχέση έχει το τυποποιημένο ημερολόγιο των παιδικών μας χρόνων «Το πρωί σηκώθηκα, έπλυνα τα δόντια μου,ήπια το γάλα μου, ντύθηκα, πήρα την τσάντα μου και πήγα στο σχολείο» (ξανά και ξανά κάθε μέρα και ας μην πλέναμε ποτέ τα δόντια μας) με τα κείμενα που καλούνται να γράψουν οι σημερινοί μαθητές;

Τι σχέση έχει η παπαγαλία του πολλαπλασιασμού, ο τυφλοσούρτης της λύσης προβλημάτων τεσσάρων πράξεων, η μηχανική αποστήθιση του τύπου του εμβαδού με τα σημερινά Μαθηματικά στο Δημοτικό;

Τι σχέση έχει το βιβλίο με «Τα φυτά και τα ζώα της πατρίδος μας» της Γ’ Δημοτικού της δεκαετίας του ’70 με την πολυπλοκότητα του κόσμου που καλούνται τα σημερινά τριτάκια να διαχειριστούν στο μάθημα της Μελέτης;

Κοιτάζω τα δικά μου παλιά τετράδια, τα κιτρινισμένα σχολικά βιβλία των παιδικών μου χρόνων, διαβάζω τα σημερινά κείμενα των μικρών μαθητών μου, βλέπω τα βιβλία τους και το μόνο που δεν μπορώ να πω είναι ότι είναι τώρα το σχολείο είναι «εύκολο» και αυτά τα σημερινά παιδιά είναι λιγότερο έξυπνα από παλιότερα.

Το σχολείο μας είναι πολύ δύσκολο, πολύ απαιτητικό, οι μαθητές μας είναι έτη φωτός μπροστά απ’ τους αντίστοιχους της 10ετίας του ’70 και αν το εκπαιδευτικό μας σύστημα ήταν πιο οργανωμένο και πιο λειτουργικό θα απογειώνονταν.