60 Σάββατα στους δρόμους της πόλης
Τους Imaginistes τους γνώρισα το μακρινό 2010. Σαν «αντιπάλους» στην τότε δημοτική εκλογική αναμέτρηση. Με το «μετέχω» εγώ, με το «Αλλάζουμε την πόλη» αυτοί. Περίεργοι άνθρωποι, μπραχαμιώτικα φρικιά με τρελές ιδέες, ανεφάρμοστες σε πρώτη ανάγνωση όπως κάθε τι τρελό, αλλά επίμονους. Από εκείνη την παλιά φτιαξιά των αριστερών που έχουν χτυπήσει χίλιες φορές το κεφάλι τους στον τοίχο αλλά χίλιες φορές ξαναμπαίνουν στο παιχνίδι ίσως όχι πάντα με την ίδια όρεξη αλλά σίγουρα με το ίδιο πείσμα.
Από τότε παρακολουθούσα την πορεία τους, τις δράσεις τους, τα γραπτά στο ιστολόγιό τους, άκουγα σκόρπια τον δικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό τους. Από μακριά…
…μέχρι τον Σεπτέμβρη του ’14, τότε που ο αγαπητός Χρήστος Πιπίνης μου πρότεινε να αρχίσω να γράφω και στο ιστολόγιό τους. Ό,τι θέλω.
Και ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι.
Στους δρόμους της πόλης.
Δυο φωτογραφίες απ’ το Μπραχάμι και ένα ποίημα. Κάθε Σάββατο.
60 Σάββατα, 120 φωτογραφίες μου από τις βόλτες στους δρόμους της πόλης μας παρέα με 60 ποιήματα ή σπαράγματα ποιημάτων αγαπημένων ποιητών. Χριστινόπουλος, Αναγνωστάκης, Δημουλά, Καβάφης, Καρούζος, Κατσαρός, Σαββόπουλος, Εμπειρίκος, Πατρίκιος, Θεοδωρόπουλος, Βαρβέρης, Μαρκόπουλος, Ρίτσος, Ελύτης.
Άλλες φορές ήταν οι φωτογραφίες που ζητούσαν το ποίημα, άλλες φορές ήταν το ποίημα που έφερνε τη φωτογραφία. Δημιουργήματα περίεργων συνειρμών που κάνει το ανθρώπινο μυαλό πότε επιμένοντας σε μια άσχετη λεπτομέρεια, πότε σε μια ξεχασμένη από καιρό ανάμνηση.
Και ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι με τους στίχους του Μανόλη Αναγνωστάκη:
Δρόμοι παλιοὶ ποὺ ἀγάπησα καὶ μίσησα ἀτέλειωτα
κάτω ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους τῶν σπιτιῶν νὰ περπατῶ
νύχτες τῶν γυρισμῶν ἀναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρὴ
Τὴν ἀσήμαντη παρουσία μου βρίσκω σὲ κάθε γωνιὰ
κᾶμε νὰ σ᾿ ἀνταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο τοῦ τόπου μου κι ἐγὼ
Ξεχασμένος κι ἀτίθασος νὰ περπατῶ
κρατώντας μία σπίθα τρεμόσβηστη στὶς ὑγρές μου παλάμες
Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα
κι οὔτε κανένας κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε μὲ γνώριζε.
και μια αγαπημένη φωτογραφία απ’ το Στρογγυλο:
για να ολοκληρωθεί(;) με τον Νίκο Καρούζο και ένα κομμάτι απ’ το ποίημά του «Ρομαντικὸς επίλογος»
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
[…]
και τον Ασύρματο:
Φίλοι Imaginistes σας ευχαριστώ!
