Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Η πόλη που γεννήθηκα

Αγγίζω τους τοίχους των σπιτιών
δεν αποκρίνεται κανείς.
Βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.
Ψάχνω τον ουρανό να βρω το στίγμα της
και με τυφλώνουν ρεκλάμες.
[…]

Τίτος Πατρίκιος

«Οι θέσεις είναι αριθμημένες. Όσο πιο γρήγορα φέρετε τα πράγματα στο κοινωνικό παντοπωλείο τόσο πιο καλή θέση θα έχετε…» η φωνή απ’ τα μεγάφωνα πριν αρχίσει η συναυλία του Πάνου Κατσιμίχα στον Ασύρματο.

Είναι μερικά πράγματα που απλά δεν σου κάθονται καλά. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό των υπευθύνων που αποφάσισαν να βάλουν «είσοδο» σε ορισμένες από τις εκδηλώσεις του Δήμου μας. Τέσσερις συσκευασίες τροφίμων για το «Κοινωνικό παντοπωλείο» μία πρόσκληση. Οχτώ συσκευασίες, δύο…

Σίγουρα οι προθέσεις πρέπει να είναι οι αγνότερες και το σκεπτικό απλό. Οι έχοντες κάτοικοι της πόλης μας με τέσσερα π.χ. πακέτα μακαρόνια εξασφαλίζουν και την είσοδο τους σε μια θεατρική παράσταση και την ικανοποίηση(;) ότι βοηθούν τους μη έχοντες.

Απ’ την άλλη όμως σκέφτεσαι ότι ο πυρήνας της αλληλεγγύης είναι η εθελοντική προσφορά. Όταν κάνεις κάτι χωρίς να περιμένεις άμεσα ανταλλάγματα. Γιατί το αισθάνεσαι, γιατί νομίζεις ότι έτσι πρέπει να γίνει. Και βασικά σιωπηλά.

Όταν η «αλληλεγγύη» γίνεται «υποχρεωτική» και μάλιστα η ταχύτητα της ανταπόκρισης σου εξασφαλίζει και καλύτερη θέση στο θέατρο τότε μάλλον φαντάζει σαν κακέκτυπο των διαφημιστικών φιλανθρωπικών γκαλά των πλουσίων του πλανήτη μας.

Είναι περίεργοι οι καιροί που ζούμε.

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

«Ηχώ»

Άκου τον ήχο σπάζει πέτρες
Και πέφτουνε πεφτάστερα στους στίβους
Στα γήπεδα πηδούν οι μπάλες
Σαν μπάλες ρούγκμπι σαν πεπόνια
Κομψές κυρίες στις κερκίδες
Και κορασίδες με pull-over
Χειροκροτούν κι όλο φωνάζουνε
«Goal! Goal! στα δίχτυα των εχθρών
Όχι ποτέ στα δίχτυα του θανάτου».

Ανδρέας Εμπειρίκος,
Αι γενεαί πάσαι ή σήμερον ως αύριον και ως χθες