Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Κατατρέχουν τη γραφικότητα.

Ήρθαν κύριοι με τσάντες και μεζούρες,
μέτρησαν το οικόπεδο, άνοιξαν χαρτιά,
οι εργάτες έδιωξαν τα περιστέρια,
ξήλωσαν το χαγιάτι, έριξαν το σπίτι,
σβήσαν ασβέστη μες στον κήπο,
φέραν τσιμέντο, στήσαν σκαλωσιές –
θα χτίσουν κι άλλη πολυκατοικία.

Ρίχνουν τα ωραία σπίτια ένα ένα,
τα σπίτια που μας ανάστησαν από μικρά,
με τα φαρδιά παράθυρα, τις ξύλινες σκάλες,
με τα ψηλά νταβάνια, τις λάμπες στους τοίχους,
τρόπαια λαϊκής αρχιτεκτονικής.

Κατατρέχουν τη γραφικότητα,
τη διώχνουν διαρκώς στην πάνω πόλη,
εκπνέει σαν προδομένη επανάσταση,
σε λίγο δε θα υπάρχει ούτε στις καρτ-ποστάλ,
ούτε στη μνήμη και την ψυχή των παιδιών μας.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα, Ιανός, 2004

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Το πεινασμένο σκυλί

Μια διαδήλωση κατεβαίνει στην Τσιμισκή.
Ο κόσμος βρήκε θέαμα.
Μονάχα ένα κοπρόσκυλο δε δίνει σημασία.
Πέτυχε ένα κόκαλο σε μια σακούλα και προσπαθεί να την ξεσκίσει.
Δείχνει ευτυχισμένο.
Δεν περιμένει τίποτα απ΄ τις ιδεολογίες.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Νεκρή πιάτσα

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

«άλλαξε πορεία, δυστυχισμένε» –
Φώναξε ο τρελός επιβάτης στον οδηγό
«δεν τα βαρέθηκες, τόσα χρόνια, αυτά τα πληκτικά
Σύρε κ έλα; Αριστερά το τιμόνι, όλο αριστερά
Προς το απέραντο θαλασσί που αφρίζει».

Οι ταξιδιώτες τινάχτηκαν απ τον ύπνο
Και ζήτησαν απ τον επόπτη να διατάξει έξωση.
Ο τρελός επιβάτης γύρισε και τους κοίταξε
Με βαθιά επιείκεια. Ήταν όλοι τους
Σχεδόν πεθαμένοι.

«κουβαλάμε απ την αφετηρία το σάπιο φορτίο» –
Ξαναφώναξε με μανία στον οδηγό
Κι άρπαξε το τιμόνι, το στρίψε στον γκρεμό
Άνοιξε τις πόρτες του λεωφορείου,
Κι οι νεκροί επιβάτες κατρακύλησαν στο σκοτάδι».

Στέλιος Γεράνης, τρελός επιβάτης