Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
πού κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
[…]
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
[…]
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τούς αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Κατερίνα Γώγου
Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…
Η παρέλαση ακόμη συνεχίζεται. Μπρος πάνε οι σαλπιγκτές και πίσω τους οι βαθμοφόροι με τα διακριτικά τους. Από το πλάι στη διαδρομή προφταίνουν να ιδρυθούν ζαχαροπλαστεία και ζυθοποιεία…
…Ακούγεται μια βοή. Θα ‘ναι τα γεγονότα που ολοένα τρέχουν. Μερικά παραχαραγμένα σαν χαρτονομίσματα.
Ζητώ ν’ αγοράσω αξιοπρέπεια σαν αυτή των ελεφάντων που απομακρύνονται για να πεθάνουν. Είναι μέρες τώρα που ανεβοκατεβαίνω σκαλιά
χωρίς να βρίσκω το σπίτι μου. Θα πρέπει να γραφτεί και το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας για να δω αν ανήκω στη φυλή σας. Δε μου αρέσει. Όλα τελειώνουν κάποτε.
Ένας κλητήρας απλώνει τον τάπητα της δικαιοσύνης.
(Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον, 1988)
Πάντα είχε δυο πλευρές. Και ποιος δεν έχει.
Ήταν ο μαχητικός συνδικαλιστής με τους πύρινους λόγους στις Γενικές Συνελεύσεις, ο ενεργός πολίτης στα κοινά…
…και η άλλη…
Πιο προσωπική, πιο μοναχική, πιο σιωπηλή.
Ήταν οι στιγμές όταν χαμένος τα καλοκαίρια πότιζε τα δέντρα και τα λουλούδια στους κήπους των σχολείων, – κατάλοιπο μια άλλης σπάνιας πια αντίληψης για το δημόσιο χώρο – όταν μάζευε κομμάτι κομμάτι παλιά θρανία, χάρτες, εποπτικά όργανα για το «μουσείο», όταν με τα πινέλα και τα μολύβια ζωγράφιζε τις γυμνές πλάτες…
…Φέτος, ολοκληρώνοντας μια πορεία χρόνων στην εκπαίδευση – ίσως να ήταν αυτή η αφορμή – έπιασε τα πινέλα του για κάτι «μεγάλο». Μια τοιχογραφία, ένα παράθυρο στις παιδικές του μνήμες, εκεί, σ’ ένα αδιέξοδο δρομάκι της πόλης μας δίπλα στο ρέμα της Πικροδάφνης. Μια ακόμα ψηφίδα σ’ αυτό το μωσαϊκό που λέγεται Μπραχάμι.
