Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…
Αγγίζω τους τοίχους των σπιτιών
δεν αποκρίνεται κανείς.
Βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.
Ψάχνω τον ουρανό να βρω το στίγμα της
και με τυφλώνουν ρεκλάμες…
Τίτος Πατρίκιος, Μαθητεία 1952-1962, Πρίσμα, 1978
Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…
Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.
Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ,
μόνο που τρέφω πέντε γάτους μόνιμους,
κι όλο δίνω στους περαστικούς…
Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.
Πόσους γάτους μπορεί να θρέψει ένας άνθρωπος, είπα
(και πόσους ανθρώπους άραγε;).
Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει
– Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ.
Νίκος Δήμου, Συνομιλία με το γάτο Αλέκο, Βιβλίο των γάτων, εκδ. Νεφέλη, 1981
Μερικές φορές κολλάω σε κάποιες ειδήσεις. Συνήθως δεν είναι αυτές που εμφανίζονται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των ιστοσελίδων με πηχυαίους τίτλους. Είναι μικρές ειδήσεις που βρίσκονται στις πίσω σελίδες, περνάνε γρήγορα από την επικαιρότητα για να χαθούν οι περισσότερες στο πλήθος των πληροφοριών που μας κατακλύζουν καθημερινά. Αποτελούν όμως μια αφορμή για σκέψεις και για προβληματισμούς.
Μια απ’ αυτές τις ειδήσεις έρχεται από τη μακρινή Φινλανδία στις 18 Νοεμβρίου. Από το 2016 λέει, θα καταργηθεί η διδασκαλία της καλλιγραφίας στα σχολεία για να δοθεί περισσότερος χρόνος στην δεξιότητα της πληκτρολόγησης.
Τα παιδιά έτσι θα ασχολούνται περισσότερο με την ποιότητα του περιεχομένου των κειμένων τους, παρά με την εξωτερική τους εμφάνισή. Προοπτικά η πληκτρολόγηση μπορεί να αντικαταστήσει και τελείως τη διδασκαλία της παραδοσιακής γραφής με το μολύβι/στιλό/χαρτί, ενώ αναζητούν και εναλλακτικούς τρόπους ώστε τα οφέλη της γραφής με το χέρι να μην χαθούν.
Η δεξιότητα της πληκτρολόγησης θεωρείται για τους Φινλανδούς «important national competence» και κατά συνέπεια θα πρέπει να ενταχθεί στο εκπαιδευτικό τους σύστημα και να γίνει κτήμα όλων των μικρών μαθητών – αυριανών πολιτών.
Βέβαια στα δικά μας σχολεία η καλλιγραφία έχει εδώ και χρόνια καταργηθεί, αλλά δε θυμάμαι τι είναι αυτό που καλύπτει το χρόνο που αφιερώναμε γι’ αυτή στο γλωσσικό μάθημα και φυσικά κανείς δε σκέφτεται για το αν οι σημερινοί μαθητές -π.χ. της Α’ δημοτικού, πολίτες της χώρας μας το 2025 – χρειάζονται τη δεξιότητα της πληκτρολόγησης.
Το αντίθετο θα έλεγα. Έχω την αίσθηση ότι τα πληκτρολόγια και η γραφή κειμένων με τους υπολογιστές μάλλον αντιμετωπίζονται σαν κάτι το εξωτικό στην ελληνική εκπαίδευση. Σε κάποιες δε αναλύσεις η γραφή με το πληκτρολόγιο θεωρείται ως μια ακόμη προσπάθεια αφελληνισμού και διάβρωσης της ελληνικής γλώσσας από τις σκοτεινές δυνάμεις, γιατί όπως είναι γνωστό τοις πάσι είναι η καλύτερη του κόσμου, και η μοναδική που έχει ικανότητες να διεγείρει το νου κάνοντας τους ανθρώπους εξυπνότερους.
Κουτοί Φινλανδοί…
