Χαζεύω τις προεκλογικές συζητήσεις στα κανάλια. Δεν ξέρω γιατί κολλάω σ’ αυτές που στο όνομα να βγουν όσο γίνεται περισσότεροι υποψήφιοι να μιλήσουν, η οθόνη χωρίζεται σε μικρά τετραγωνάκια με τον παρουσιαστή/παρουσιάστρια στην μία άκρη.

Μικρά τετραγωνάκια υποψηφίων, συνήθως «δεύτερης γραμμής», που προσπαθούν να κινήσουν το ενδιαφέρον. Άλλος από το άγχος των ψήφων, άλλος από το άγχος να περάσει τη γραμμή του κόμματος.

Μικρά τετραγωνάκια δημοκρατίας που φωνάζουν ασταμάτητα ενώ ο τηλεοπτικός χρόνος κυλάει αμείλικτος.

Ο παρουσιαστής ατάραχος, στην άκρη της οθόνης, με ένα βλέμμα απλανές, κοιτώντας στο κενό μπροστά του, πετάει την μπάλα στον αγωνιστικό χώρο με μια πιασάρικη ερώτηση ενίοτε και προβοκατόρικη.

Στην αρχή «μοιράζει» το χρόνο και στο πρώτο σημάδι ξεσπάσματος της υποβόσκουσας έντασης αφήνει να κυριαρχήσει το χάος.

«Ευχαριστούμε τον κ. τάδε από τη…, την κυρία τάδε από τον…, τον…, την…, τον…, την…, …» επαναλαμβάνει μονότονα στο κλείσιμο της «συζήτησης» για να περάσουμε στον επόμενο γύρο μετά από ένα διαφημιστικό διάλειμμα.

Πως τα πήγα; Ρώτησε ένας.

Τι να του πεις;

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει..

Χειμώνας.
Ο δριμύς ετούτος αφορισμός
φαίνεται να πλήττει
την παρούσα φωτογραφία

σα να κρυώνω
αν και δείχνω ζεστά ντυμένη
με το χειμωνιάτικο παλτό μου

Κική Δημουλά, Αντίγραφο Χειμώνα,
Από τη συλλογή «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως», 2007

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει..

Προσπαθήστε συνάνθρωποι,
να τους καταλάβετε
τους χιονάνθρωπους.
Μας μισούνε γιατί,
ξέρουνε πως σαν έβγει ο ήλιος,
ό,τι είναι φτιαγμένο από χιόνι,
θα λιώσει.

 Φώτης Αγγουλές, Οι χιονάνθρωποι