Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.

Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.

Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει..

Μπαλάντα ενός μικρού γραφειοκράτη

Άνθρωπος καθώς λεν πολύ συνειδητός.

Άλλοτες έλεγε τ’ όνομα του Στάλιν

δυο-τρεις φορές την ώρα.

Τώρα θυμάται λίγο ξεχασμένο Μαρξ και Λένιν

μα πιο πολύ κουβέντες

συγχρόνων ηγετών της μόδας.

 […]

 Άνθρωπος πραγματικά συνειδητός

που τώρα όπως και πριν

στο κίνημα αφιερώνει

τη ζωή του ολόκληρη

έχοντας τη ματιά του προσηλωμένη

στις πρώτες θέσεις στις εξέδρες.

Τίτος Πατρίκιος, από τη συλλογή «Μαθητεία 1952-1962», Πρίσμα, 1978

Χαζεύω τις προεκλογικές συζητήσεις στα κανάλια. Δεν ξέρω γιατί κολλάω σ’ αυτές που στο όνομα να βγουν όσο γίνεται περισσότεροι υποψήφιοι να μιλήσουν, η οθόνη χωρίζεται σε μικρά τετραγωνάκια με τον παρουσιαστή/παρουσιάστρια στην μία άκρη.

Μικρά τετραγωνάκια υποψηφίων, συνήθως «δεύτερης γραμμής», που προσπαθούν να κινήσουν το ενδιαφέρον. Άλλος από το άγχος των ψήφων, άλλος από το άγχος να περάσει τη γραμμή του κόμματος.

Μικρά τετραγωνάκια δημοκρατίας που φωνάζουν ασταμάτητα ενώ ο τηλεοπτικός χρόνος κυλάει αμείλικτος.

Ο παρουσιαστής ατάραχος, στην άκρη της οθόνης, με ένα βλέμμα απλανές, κοιτώντας στο κενό μπροστά του, πετάει την μπάλα στον αγωνιστικό χώρο με μια πιασάρικη ερώτηση ενίοτε και προβοκατόρικη.

Στην αρχή «μοιράζει» το χρόνο και στο πρώτο σημάδι ξεσπάσματος της υποβόσκουσας έντασης αφήνει να κυριαρχήσει το χάος.

«Ευχαριστούμε τον κ. τάδε από τη…, την κυρία τάδε από τον…, τον…, την…, τον…, την…, …» επαναλαμβάνει μονότονα στο κλείσιμο της «συζήτησης» για να περάσουμε στον επόμενο γύρο μετά από ένα διαφημιστικό διάλειμμα.

Πως τα πήγα; Ρώτησε ένας.

Τι να του πεις;