14 Ιουνίου 2019

όπως κυλάει η άμμος

«Κύλησε κι αυτή η χρονιά
όμορφα και πάει
κι η καρδιά μας πρόσχαρα
σήμερα χτυπάει.»

…το ποιηματάκι του Χάρη Σακελλαρίου που συνοδεύει χρόνια τώρα σχολικές γιορτές λήξης νηπιαγωγείων και των μικρών του Δημοτικού στροβιλίζει στο μυαλό.

Κύλησε,

όπως κυλάει η άμμος στα δάχτυλά μας.
Με χιλιάδες κόκκους καθημερινότητας να φεύγουν ο ένας πίσω απ’ τον άλλον.

Από εκεί που ετοίμαζες τα σχέδια για την καινούρια χρονιά, φτάνεις στον απολογισμό.

– Κύριε τι θα κάνετε το βιβλιαράκι με τις ζωγραφιές μας που σας δώσαμε;
– Θα το βάλω στο κουτάκι των αγαπημένων αναμνήσεων.
– Έχετε πολλά τέτοια κουτάκια αναμνήσεων;

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις πολλά κουτάκια αναμνήσεων. Με ζωγραφιές, με ιστορίες, με φωτογραφίες από παιδικά προσωπάκια που φεύγουν, χάνονται, μεγαλώνουν και κάποια στιγμή εμφανίζονται μπροστά σου και σου λένε:

– Με θυμάστε; Έρχεται φέτος το παιδί μου στο σχολείο. Θα το πάρετε;

Κύλησε,

όπως κυλάει η άμμος στα δάχτυλά μας,

αλλά μοναδική και όμορφη.

Όπως κάθε φορά.

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο όπως κυλάει η άμμος
6 Μαΐου 2019

Ψευδαίσθηση

Απέναντί μου, στο βάθος, βλέπω την Πίνδο – μερικές κορφές της είναι ακόμα χιονισμένες. Ένας τοίχος από βουνά απ´ τη μια άκρη του ορίζοντα ως την άλλη που χωρίζει δυο κόσμους. Τον κόσμο που ξεκίνησα με τον κόσμο που βρίσκομαι.

Παλιότερα ο τοίχος ήταν αδιαπέραστος. Οι από εδώ κι οι από εκεί. Άλλες προσλαμβάνουσες, διαφορετικές ντοπιολαλιές, άλλοι ρυθμοί ζωής. Με τα χρόνια, θες οι δρόμοι, θες η τηλεόραση, οι δάσκαλοι στα σχολεία, τον έκαναν διάτρητο. Οι άνθρωποι ανακατεύτηκαν, δεν έχει σημασία από πού ξεκίνησες, πού βρίσκεσαι, ο τοίχος είναι πια ένα σημάδι στους χάρτες, θέαμα για φωτογράφιση, τόπος δήθεν εξερεύνησης σε ήδη γνωστά οριοθετημένα μονοπάτια.

Κάπως έτσι είναι και οι τοίχοι της ζωής όταν συναντιούνται δυο άνθρωποι, δυο κόσμοι. Αδιαπέραστοι στην αρχή, η καθημερινή τριβή τους κονιορτοποιεί σιγά σιγά, ανεξερεύνητοι πλέον στο φαντασιακό.

«τα όνειρά μου κόκκινα
τα όνειρά μου άσπρα
ρούχα μαζί που πλύθηκαν
κι έχουνε γίνει ροζ» [1]

Απέναντι μου, στο βάθος, η Πίνδος. Διάτρητη, προσβάσιμη από παντού. Είναι όμως εκεί. Ένας τοίχος που χωρίζει τον κόσμο στα δύο. Οι άνθρωποι ανακατεύτηκαν από τις δυο μεριές, αλλά ο τοίχος πάντα παραμένει.

Κάπως έτσι και στη ζωή.

«ρούχα μαζί που πλύθηκαν
κι έχουνε γίνει ροζ» [1]

αλλά ο τοίχος είναι πάντα εκεί.

[1] Γιάννης Μηλιώκας, Ροζ, 1988

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ψευδαίσθηση
2 Μαΐου 2019

Τι είναι οι μνήμες μας;

«Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ῾ναι και καλή σοδειά.» [1]

~~~

– Τι είναι οι μνήμες μας;

– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα, προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα σπίτι, μάνα σπίτι
έναν δεν δίναν για το σήμερα παρά.» [1]

– Εγώ θυμάμαι τ’ ατέλειωτα τρεξίματα, το πάθος μας, την επιμονή μας, τις έντονες συζητήσεις, την αφέλειά μας, τους ανομολόγητους έρωτες.

«το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια,
και σβάρνα ολημερὶς στις γειτονιές»[1]

– Εγώ θυμάμαι την πλατεία Πάργης, την Εστία, τα παιδιά απ’ τη Βελλά, το νησάκι με τα πεσμένα φύλλα, τη Σουλίου που πηγαίναμε κάθε Κυριακή με τις εφημερίδες.

– Εκεί δεν ήταν η όμορφη νοσηλεύτρια που τα είχε με τον γιατρό και άνοιγε την πόρτα αναψοκοκκινισμένη;

«δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη.» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

– Εγώ θυμάμαι τα όνειρά μας για το σχολείο που θα φτιάχναμε, τα ποιήματα που διαβάζαμε. Α! και τις βουτιές στο σιντριβάνι, τα μπουγελώματα την Άνοιξη, τα Sante που δεν έλειπαν ποτέ.

«Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ῾ναι και καλή σοδειά.» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι. Γιατί θα θυμάμαι και τα σκοτάδια.

«Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.

(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)»[2]

[1] Μανόλης Αναγνωστάκης, Ήτανε νέοι
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, Νέοι της Σιδώνος

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι είναι οι μνήμες μας;