13 Φεβρουαρίου 2019

Κουβέντες καφενείου για πίτες

– Δεν σε είδα σε καμιά κοπή πίτας.

– Με δουλεύεις; Αφού ξέρεις ότι δεν τα μπορώ αυτά.

– Μην πας εσύ, και περίμενε μετά να μαζέψεις ψήφους.

– Εσείς την κόψατε την πίτα;

– Την κόψαμε. Δεν είδες τις φωτογραφίες;

– Τις είδα. Είχατε κόσμο και πολλούς επισήμους.

– Άσε και ήθελαν να χαιρετίσουν όλοι.

– Γιατί, τι περίμενες; Εκλογές πλησιάζουν. Κόβει πίτα ο αθλητικός σύλλογος, άμα είσαι υποψήφιος και είσαι εκεί δείχνει ότι νοιάζεσαι για τον αθλητισμό. Κόβει πίτα μια εθνικοτοπική, κι εσύ εκεί για να δείχνεις ότι σε αφορούν τα έθιμα της Πέρα Ραχούλας. Κόβει πίτα ένας σύλλογος γονέων, αν δεν πας πώς θα δείξεις ότι σε ενδιαφέρει η εκπαίδευση των ελληνοπαίδων;

– Καλά, νομίζουν ότι έτσι μαζεύουν ψήφους;

– Μα είναι δοκιμασμένο χρόνια τώρα! Σε βλέπουν οι «δικοί σου», σου σφίγγουν το χέρι και αναπτερώνεται το ηθικό τους, σε βλέπουν και οι αναποφάσιστοι και σε μαθαίνουν. Σου ζητάνε και καμιά εξυπηρέτηση, λες ναι σε όλους, βάλε και καμιά φωτογραφία στο φέισμπουκ, πρόσθεσε και τα «μεγάλα έργα» που όλως τυχαίως ολοκληρώνονται κάθε φορά τη χρονιά των εκλογών, λίγο και τα συνεργεία που «τρέχουν» αυτή την περίοδο, αν είσαι αντιπολίτευση πες και για την κάθε λακκούβα που έχει το κάθε σοκάκι, με όλα αυτά όλο και κάτι τσιμπολογάς. Έτσι κι αλλιώς αυτά που λένε στους λόγους και τα οράματα που παρουσιάζουν είναι έπεα πτερόεντα. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι τις άλλες εκλογές.

– Εγώ πάντως μερικούς τους λυπήθηκα στην πίτα μας. Δεν πρέπει να είχαν αφήσει πίτα για πίτα όλη τη βδομάδα, είχαν πάει κι αλλού την ίδια μέρα και ήταν έτοιμοι να καταρρεύσουν απ’ την κούραση και τη βαρεμάρα.

– Μη λυπάσαι κανέναν. Είναι επιλογή τους. Ας καθόταν στο σπίτι τους να ξεκουραστούν και να ηρεμήσουν λίγο.

– Άκουσα ότι σε μια κοπή πίτας μερικοί θύμωσαν γιατί δεν τους προσφώνησαν.

– Άλλος μπελάς κι αυτός. Έχεις το άγχος για το αν φτάσουν τα κομμάτια της βασιλόπιτας έχεις και το άγχος μην σου ξεφύγει και κανένας επίσημος. Στη δική μας πίτα πάντως τους προσφώνησαν όλους. Δεν παραπονέθηκε κανένας.

– Είστε οι καλύτεροι, γιατί έτσι όπως δουλεύει το σύστημα οι καλές δημόσιες σχέσεις ποτέ δεν έβλαψαν κανέναν στη μικρή μας πόλη. Οι αρχές είναι το ζητούμενο, αλλά αυτό πολλές φορές είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κουβέντες καφενείου για πίτες
25 Ιουλίου 2018

Deja Vu

– Έλα να δεις τι περίεργο χρώμα έχει ο ουρανός! Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ηλιοβασίλεμα!
– Απ’ τη φωτιά είναι.
– Ποια φωτιά;
– Καίγεται η Κινέτα.
 
Δευτέρα απόγευμα και μένεις κολλημένος στην τηλεόραση, στις ειδήσεις που σκρολάρουν στην οθόνη του υπολογιστή. Εικόνες της φωτιάς που συνοδεύονται από αγχώδεις περιγραφές δημοσιογράφων εναλλάσσονται από διηγήσεις ανθρώπων που περιγράφουν μικρές προσωπικές τραγωδίες, μικρούς και μεγάλους ηρωισμούς. Και ο ουρανός από πάνω μ’ αυτό το περίεργο καταθλιπτικό χρώμα να σε πλακώνει.
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Είναι 4 το πρωί. Κλείσε την τηλεόραση και πάμε να κοιμηθούμε. Δεν αντέχω άλλο.
 
Δεν μπορούσε να λείψει από το σκηνικό και η «πολιτική ηγεσία». Πρόσωπα συνοφρυωμένα απ’ το βάρος των ευθυνών, νομίζεις ότι σηκώνουν στους ώμους τους τις ευθύνες του κόσμου όλου, κλεισμένοι μέσα σε κέντρα επιχειρήσεων «συντονίζουν» (sic) τα ασυντόνιστα [1], άλλοι πετάνε την επόμενη μέρα πάνω απ’ την καταστροφή [2] για να αποκτήσουν λέει ιδίοις όμμασι εικόνα για το μέγεθός της, να και ένα αμερικάνικο drone παραδίπλα [3] να ψάχνει στα καμμένα σκοτεινούς εμπρηστές!!!
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Γιατί το λες αυτό;
 
– Πες μου τι άλλαξε απ’ την προηγούμενη φωτιά; Τι βήματα έγιναν ώστε κάθε φορά να γίνεται το ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ για να περιοριστούν οι καταστροφές, για να έχουμε όσο γίνεται λιγότερα θύματα; Τι έμεινε απ’ τη κριτική εκείνων των ημερών, απ’ τα μεγάλα λόγια, τις επισημάνσεις, τα επιστημονικά πορίσματα;
 
Πες μου τι ακριβώς συντονίζουν υπουργοί και πρωθυπουργοί στους θαλάμους επιχειρήσεων; Με ποιες γνώσεις αυτοί οι άνθρωποι θρονιάζονται εκεί; Σκέψου να έχεις έναν άσχετο στα πόδια σου να ρωτάει ό,τι του κατέβει και τις κάμερες από δίπλα να τραβάνε ενώ μαίνεται η φωτιά.
 
– Ξέρεις οι επικοινωνιολόγοι λένε ότι είναι καλό να δείχνεις ενδιαφέρον αυτές τις ώρες. Θυμήσου τον Κώστα Καραμανλή [4], τον Γιώργο Παπανδρέου [5]. Άσε που αν δεν πήγαιναν εσύ θα έλεγες ότι είναι εξαφανισμένοι.
 
– Δεν θα το έλεγα. Οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί, οι τοπικοί άρχοντες δεν έχουν δουλειά να «συντονίζουν» την ώρα της καταστροφής. Αυτό πρέπει να γίνεται απ’ τις αντίστοιχες κρατικές δομές. Δουλειά τους είναι όλο το προηγούμενο διάστημα να δημιουργούν τις συνθήκες ώστε αυτές οι δομές να δουλέψουν όσο γίνεται καλύτερα όταν έρθει η «κακιά στιγμή». Γι’ αυτό (πρέπει να) κρίνονται. Τα άλλα είναι υποκριτικά και για εσωτερική κατανάλωση. Είτε για τους χειροκροτητές είτε γι’ αυτούς που κρίνουν το «ενδιαφέρον» των πολιτικών με το πόσες φορές τους βλέπουν στην τηλεόραση αυτές τις ώρες.
Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Deja Vu
24 Ιουλίου 2018

Μόνο λύπη

Σιγά σιγά καθώς καταλαγιάζει το σοκ απ’ τις καταστροφικές φωτιές και το μάτι αρχίζει να «συνηθίζει» τις τρομακτικές εικόνες, αρχίζει πάλι αυτή η διαχρονική διαμάχη. Είναι τα ίδια πρόσωπα και οι οπαδοί τους που εναλλάσσουν ρόλους. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το «λυπημένο» προσωπείο.

Όταν δεν κυβερνούν βλέπουν σοβαρότατες κυβερνητικές ευθύνες, λειψή προετοιμασία, λάθη στον συντονισμό, ανικανότητα και αδικαιολόγητη ολιγωρία

Όταν κυβερνούν βλέπουν σκοτεινές συνωμοσίες που σκοπό έχουν να πλήξουν την κυβέρνησή ΤΟΥΣ, ανεξέλεγκτα καιρικά φαινόμενα, ευθύνες των προηγούμενων για τη σημερινή κατάσταση.

Και εντός, εκτός και επί τα αυτά μια τρίτη κατηγορία που βλέπει μόνιμα οικοπεδοφάγους, αδηφάγα μονοπώλια, Τούρκους πράκτορες που θέλουν να λεηλατήσουν τη γη της Ελλαδίτσας μας. Αυτή τη γη που οι ίδιοι που μιλάνε πολλές φορές της έχουν αλλάξει τα φώτα με την παράνομη δόμηση, το σκουπιδαριό που πετάγεται ανεξέλεγκτα, με την κάθε αυθαιρεσία σε βάρος του δημόσιου χώρου, με την ανοχή τους και τη συμμετοχή τους σε μια ανερμάτιστη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού.

Μόνο λύπη για τους νεκρούς γιατί για τα υπόλοιπα θα τα ξαναδιαπιστώσουμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και την επόμενη φορά. 🙁

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μόνο λύπη