Όταν αφήνεις 3.000 ανθρώπους σε μια κατάσταση που θυμίζει «…προσφυγικούς καταυλισμούς στην Αφρική, όπου και εκεί ακόμα υπάρχει μια οργάνωση με παρέμβαση διεθνών οργανισμών. Εδώ δεν υπάρχει καμία κρατική παρέμβαση, κανένας σχεδιασμός για την αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης, για την οποία προειδοποιούμε εδώ και μήνες. Οι τοπικοί φορείς και οι εκπρόσωποι του κράτους πετούν το μπαλάκι ο ένας στον άλλο. Δεν υπάρχει καμία φροντίδα για στέγαση ή για σίτιση.» [4] αυτό πώς μπορεί κάποιος να το χαρακτηρίσει; Σε ποιο πλαίσιο να το τοποθετήσει;

Αυτό το πράγμα δεν μπορεί να είναι η Αριστερά. και πρέπει να τελειώσει το παραμύθι όσο πιο σύντομα γίνεται. Και την Κυριακή των εκλογών θα τελειώσει με οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Όπως τέλειωσε ουσιαστικά και αυτή η σουρεαλιστική Κυβέρνηση το βράδυ του δημοψηφίσματος. [5]

[1] http://goo.gl/9O3OTG
[2] http://dailym.ai/1U5eh7L
[3] http://goo.gl/J4BIfz
[4] https://goo.gl/0d6UNH
[5] https://goo.gl/3RwjTz

Τα «απλά» μέλη είναι αυτά που κάνουν τη λάντζα. Στις διαδηλώσεις κρατάνε τα πανό και φωνάζουν με την ντουντούκα. Κολλάνε τις αφίσες και γράφουν τα συνθήματα. Ανακυκλώνουν στο ίντερνετ κάθε ανοησία που βρίσκουν και πιστεύουν ότι βοηθάει το κόμμα ή το «κίνημα» χωρίς να το πολυψάχνουν τις περισσότερες φορές.

Τα «απλά» μέλη καταθέτουν τις γνώσεις τους στις διάφορες επιτροπές. Αφιερώνουν εργατοώρες για να προτείνουν λύσεις σε προβλήματα που τις περισσότερες φορές καταλήγουν στα αζήτητα των βερμπαλιστικών επαναστατικών προγραμμάτων. Δεν ενοχλούνται όμως απ’ αυτό. Έχουν εμπιστοσύνη στην Ηγεσία. Οι «από πάνω» ξέρουν πάντα καλύτερα για το πώς θα πάνε τα πράγματα.

Τα «απλά» μέλη συμμετέχουν σταθερά στις εσωκομματικές διαδικασίες και ψηφίζουν με συνέπεια τις εισηγήσεις των κομματικών οργάνων – ξέρουν αυτά. Στα συνέδρια είναι οι ανώνυμες φιγούρες των συνέδρων που ακούνε με προσοχή τους περισπούδαστους ομιλητές και τους χειροκροτούνε. «Ωραία τα είπε ο/η …» «Είναι πολύ καλός ο/η…»

Τα «απλά» μέλη σπάνια θα μιλήσουν και όταν μιλήσουν ο λόγος τους θα είναι συναισθηματικός και αυτομαστιγωτικός για όλα εκείνα που έπρεπε να κάνουν και δεν έκαναν αυτοί πρώτα και μετά η Ηγεσία. Συνήθως όμως όλα τα βρίσκουν καλώς καμωμένα και αν φταίει κάποιος είναι σταθερά οι ίδιοι γιατί δεν «τρέχουν» αρκετά.

Τα «απλά» μέλη βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι ανήκουν σε έναν χώρο διαλόγου, συλλογικότητας, υψηλών ιδανικών. Και μόνιμα πέφτουν από τα σύννεφα όταν βγαίνουν στην επιφάνεια οι ιντριγκες, οι τακτικισμοί, η περιφρόνηση κάθε συλλογικότητας στις στιγμές των μεγάλων αποφάσεων. Πρόθυμα όμως, μετά το πρώτο σοκ, τα δικαιολογούν όλα στο όνομα ενός υπέρτατου μεταφυσικού καλού. Της «ενότητας» του κόμματος.

Τα «απλά» μέλη είναι πολύ ευαίσθητα με αυτήν την «ενότητα». Θέλουν την Ηγεσία μονοιασμένη για τον Υπέρτατο Σκοπό – λίγη σημασία έχει ποιος είναι αυτός – και στεναχωριούνται πολύ σε κάθε εσωκομματική ένταση που δημιουργείται. Τους αρέσει να λένε και ένα «μας στέλνετε στους καναπέδες μας» για να ταρακουνήσουν λέει τους κομματικούς παράγοντες.

Τα «απλά» μέλη μπορεί να γίνουν πολύ κακοί άνθρωποι όταν τους χαλάς το ιδανικό σύμπαν που έχουν χτίσει. Θα είναι οι πρώτοι που θα ρίξουν τον λίθο του αναθέματος στους «προδότες». Αυτούς που κουβαλούν όλα τα χρόνια στην πλάτη τους. Αυτούς που ζητωκραύγαζαν και χειροκροτούσαν μέχρι χθες.

Τα «απλά» μέλη είναι η διαχρονική καταστροφή του βιότοπου της Αριστεράς, ανεξαρτήτως επαναστατικότητας. Ακριβώς γιατί είναι «απλά» και υπηρετούν με συνέπεια σε όλη τους τη ζωή αυτόν τον χαρακτηρισμό. Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει και διαφορικά.