Η αυτοδυναμία είναι ένα εφικτός στόχος και είναι απαραίτητη για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας. Ακούς από τα χείλη κυβερνητικών στελεχών. [1] [2] [3]
Προσπερνώ το δεύτερο σκέλος της πρότασης που αναφέρεται στην υλοποίηση του προγράμματος – αυτό έχει καταντήσει ανέκδοτο – και σκέφτομαι πόσο εύκολα όλοι αυτοί που παρουσιάζονται χρόνια τώρα σαν οι διαπρύσιοι κήρυκες της απλής αναλογικής και της ουσιαστικής δημοκρατίας οικοδομούν τον πολιτικό τους λόγο στην «αυτοδυναμία» Και στις προηγούμενες εκλογές και τώρα. Σε μια αυτοδυναμία όχι αποτέλεσμα της θέλησης των ψηφοφόρων αλλά αποτέλεσμα της εφαρμογής ενός εκλογικού νόμου που δίνει «ισχυρή» πλειοψηφία με το μπόνους των 50 εδρών σε κόμματα που εκφράζουν το 1/3 του εκλογικού σώματος.
Σκέφτομαι τι είναι αυτό που μεταλλάσσει τόσο πολύ τους ανθρώπους μόλις πιάνουν τα στασίδια της εξουσίας. Γιατί αποδέχονται και δικαιολογούν τόσο εύκολα όλα αυτά που κατηγορούσαν χθες;
Δεν ξέρω αν είναι μόνο η γλυκύτητα της καρέκλας ή κάτι άλλο βαθύτερο. Δεν ξέρω αν έχει σχέση με όλο το ιδεολόγημα που οικοδομείται χρόνια τώρα στα κομματικά γραφεία της Αριστεράς «εμείς είμαστε οι εκλεκτοί που νομοτελειακά θα σώσουμε τον κόσμο» και οδηγεί στην χρήση κάθε μέσου για την υλοποίηση της «σωτηρίας». Δεν ξέρω.
Ανεξάρτητα όμως απ’ αυτά το θέμα του εκλογικού νόμου και οι «σταθερές» Κυβερνήσεις που υποτίθεται προσφέρει αποτελούν έναν ακόμα από τους μύθους που καλλιεργούνται συστηματικά στην ελληνική κοινωνία.
Γράφουν οι Ιωσήφ Κόβρας και Νεόφυτος Λοϊζίδης στο άρθρο τους «Το πρόβλημα των επαναλαμβανόμενων εκλογών» [4]
«…οι δημοφιλείς τοπικοί βουλευτές γνωρίζουν ότι η επανεκλογή τους εξαρτάται, κυρίως, από την ικανότητά τους να ικανοποιούν πελατειακές ανάγκες. Στην προοπτική στήριξης οδυνηρών μέτρων, που ψαλιδίζουν τις πιθανότητες επανεκλογής τους, συχνά προτιμούν την αποσκίρτηση. Άλλωστε, τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνοντας «δυνατές μεταγραφές» τοπικών πολιτευτών, όχι μόνο αυξάνουν τη πιθανότητα να πάρουν τη σχετική πλειοψηφία -και κατά συνέπεια και τις 50 έδρες- αλλά ταυτόχρονα μπορούν να εγγυηθούν στους αποστάτες καλύτερες προοπτικές επανεκλογής, ακριβώς λόγω του εκλογικού μπόνους…
…Ο φαύλος κύκλος της αστάθειας θα συνεχιστεί όσο συντηρείται ένα σύστημα το οποίο υπονομεύει συνασπισμούς και κυβερνήσεις συνεργασίας με ουσιαστική λαϊκή πλειοψηφία. Εδώ και δεκαετίες ο κορυφαίος ακαδημαϊκός Arend Lijphart και οι συνεργάτες του -μεταξύ των οποίων και ο καθηγητής Νικηφόρος Διαμαντούρος- χαρακτήρισαν το ελληνικό εκλογικό σύστημα ως «εκκεντρικό». Ενώ καμία ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με μπόνους εδρών, παραδόξως όλες έχουν επιδείξει περισσότερη σταθερότητα από την Ελλάδα. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αναδυόμενα πολιτικά κόμματα αποκτούν πρώτα αναγκαίες εμπειρίες διακυβέρνησης είτε σε δικομματικές είτε ακόμη και σε πολυκομματικές συμμαχίες όπως στη Φινλανδία, την Ελβετία και την Ολλανδία.
Το ελληνικό μπόνους όχι μόνο δεν ενίσχυσε την πολιτική σταθερότητα αλλά αντίθετα οδήγησε σε κυβερνήσεις με μηδενική εμπειρία, έλλειμμα αντιπροσώπευσης και αναντιστοιχία προεκλογικών δεσμεύσεων και κυβερνητικών πράξεων…»
———————————
[1] http://goo.gl/iqnhDp
[2] http://goo.gl/bqIXsO
[3] http://goo.gl/vqlypq
[4] http://goo.gl/ytsKQI
