Μεγαλώσαμε με στερεότυπα. Φορούσαμε στη νεότητά μας αμπέχονα και άρβυλα, κυκλοφορούσαμε με σακίδια στρατιωτικά, φαντασιακές μιμήσεις των ανταρτών του ΕΛΑΣ, των Κουβανών και των Βιετναμέζων επαναστατών.

Ταυτόχρονα είχαμε μια φυσική απέχθεια για την επίσημη στρατιωτική στολή γιατί συμβόλιζε όλη αυτή την καταπίεση που βίωναν οι οικογένειές μας από ένα σύστημα που τις αντιμετώπιζε σαν μιάσματα της κοινωνίας. Συμβόλιζε την υποκρισία των δήθεν πατριωτών που μιλούσαν για το έθνος και όταν «το παιδί» πήγαινε στο στρατό έτρεχαν πρώτοι στον βουλευτή για να το «φέρει κοντά στο σπίτι». Και κοροϊδεύαμε τους πολιτικούς που φωτογραφίζονταν μαζί με τους παπάδες και τους στρατιωτικούς και όχι με τους δασκάλους και τους γιατρούς.

Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μας βλέπουν τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες των νεανικών μας χρόνων και γελάνε με τις ενδυματολογικές μας προτιμήσεις, η κοινωνία έχει μπει σε άλλη φάση, αλλά κάποια πράγματα απλά δεν σου κάθονται καλά.

Δεν κολλάνε με όλο αυτό που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου σαν μια διαφορετική αισθητική αντίληψη της αριστεράς. Στη διαφορετική σχέση της που θα ήθελες να έχει με τον κρατικό μηχανισμό έστω και στο επίπεδο του φαίνεσθαι.  Μπορεί να είναι απλά μια εμμονή, ένα στερεότυπο βαθιά ριζωμένο αλλά κάπως ξενερώνεις όταν βλέπεις τον Ηγέτη της πρωτοδεύτερης φοράς αριστεράς με τη στολή παραλλαγής (!!!) να φωτογραφίζεται με τα στρατά στην φετινή άσκηση Παρμενιών. [1]

Μείναμε τελικά δεινόσαυροι καταδικασμένοι να εξαφανιστούμε απ΄ τις αγραβάτωτες πουκαμισές και τις οδηγίες των επικοινωνιολόγων. 🙁

Τέλμα.

«…δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ,
δεν έχει πια τραγούδι θεϊκό…» [2]

[1] http://goo.gl/86Kxmg
[2] Δ. Σαββόπουλος, Εμείς του ’60, https://goo.gl/i3onI7