Απ’ την αρχή της βδομάδας μαζευόμαστε εκεί. Προσαρμοστήκαμε γρήγορα στη νέα πραγματικότητα. Ο καφές είναι πιο φτηνός, το τσίπουρο πιο φτηνό, ο μεζές καλός. Σκιά, κοντά στην Αγίου Δημητρίου και την τράπεζα για να ακούς τη βουή της πόλης με τον Γρηγόρη πάντα καθυστερημένο να μεταφέρει τα τελευταία νέα.

Η συζήτηση τρέχει άναρχα. Κουβέντες καφενείου γεμάτες ένταση και πειράγματα. Οικονομικές θεωρίες με μπόλικη αυθαιρεσία, πληροφορίες από «μέσα», εκτιμήσεις για το κόμμα, για τους έξω, θεωρίες συνωμοσίας, αυτοσαρκασμοί για τις επιλογές μας. Και ανάμεσα οι απαραίτητες παύσεις, τα χαμηλόφωνα σχόλια για αιθέριες υπάρξεις που περνάνε βιαστικά από τον δρόμο.

Ίσως να είναι το ότι γνωριζόμαστε χρόνια, ίσως να είναι ότι βλέπεις τον άλλον στο πρόσωπο και γρήγορα μαλακώνει η φωνή σου όταν παρατηρείς να σκοτεινιάζουν τα μάτια απέναντι, δεν είναι με τίποτε η συζήτηση που βλέπεις πολλές φορές να τρέχει σε τοίχους φίλων και ομάδων του εικονικού κόσμου.

Γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

«…Η κοινωνία είναι σε υψηλότερο επίπεδο από τις πολιτικές ελίτ. Αν εξαιρέσει κανείς τη βία των social media, είναι άσχημο το συμπέρασμα ότι στον πραγματικό κόσμο οι αντιπρόσωποί μας είναι χειρότεροι πια από εμάς. Αυτό είναι ένα απαισιόδοξο συμπέρασμα για τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Αυτό που βλέπουμε συχνά στο Κοινοβούλιο είναι τέτοιο, που οι πολίτες θεατές διασκεδάζουν και αντιμετωπίζουν ως γελωτοποιούς τους αντιπροσώπους τους…»

και συνεχίζει για τις συζητήσεις στα social media

«…Όσο για τα social media, τα τελευταία χρόνια και η αγένεια και η λεκτική βιαιότητα είναι ένα χαρακτηριστικό που αφορά ακόμα και συζητήσεις για συνταγές μαγειρικής. Δεν με ξενίζει η λεκτική βιαιότητα, αντανακλά μια κοινότητα χρηστών εθισμένων σε έναν λεκτικό τραμπουκισμό ανθρώπων…»

για να επισημάνει στην κατακλείδα του άρθρου του:

«…Είμαστε μια κοινωνία με αδύναμους θεσμούς. Η βούληση των υποκειμένων, των ατόμων στην ελληνική κοινωνία, είναι πιο ισχυρή από την ικανότητα των θεσμών να διασφαλίσουν το κράτος δικαίου, την ισονομία, τον σεβασμό των κανόνων, αυτό που πρέπει να κάνουν οι θεσμοί. Αυτή η αδυναμία παράγει ένα πολύ ισχυρό δημαγωγικό και λαϊκίστικο πολιτικό σκηνικό. Αυτό δεν είναι δίδαγμα, είναι το συμπέρασμα από την ιστορία της ελληνικής κοινωνίας, ότι στην Ελλάδα οι δημαγωγοί υπερτερούν, και υπερτερούν γιατί οι θεσμοί δεν τους εμποδίζουν. Οι κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι τόσο ισχυροί ώστε να επιβάλουν στους δημαγωγούς να συμμαζευτούν, οπότε οι άλλοι, που βλέπουν τους δημαγωγούς να έχουν το πλεονέκτημα, ανταγωνίζονται τη δημαγωγία, άρα την ένταση, την πόλωση, και αναπαράγουν αυτό το σχήμα, που είναι σε μεγάλο βαθμό φαντασιακό, και άλλοι αποσύρονται επειδή δεν το αντέχουν. Οι σοβαροί άνθρωποι δυσκολεύονται να ασχοληθούν με την πολιτική –και εννοώ το επίπεδο της αντιπαράθεσης–, προτιμούν να ιδιωτεύουν ή να περιορίζονται σε έναν μικρό χώρο, ακόμα και της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά οι ίδιοι δεν επιθυμούν να μπουν στον δημόσιο χώρο, γιατί δεν μπορούν να παίξουν σε ανταγωνισμό με τους δημαγωγούς, και αυτό το ξέρουμε από τον 19ο αιώνα.»

——————————————————————————
Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.lifo.gr/team/apopseis/58855