Fair Play

Πόσες χιλάδες ὧρες πέρασαν μὲ συνεδρίαση,
σ᾿ αχτίδες, κόβες καὶ κομματικοὺς πυρῆνες,
στὸ τέλος πάθαμε χρονία νικοτινίαση
κι ὁ πονοκέφαλος οὔτε περνοῦσε μ᾿ ασπιρίνες.

Μάθαμε ἀπ᾿ ὄξω -βασικὰ- ὅλα τὰ προβλήματα
καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς πάλης
καὶ γίναμε τὰ δακτυλοδειχτούμενα τὰ βλήματα
κρατώντας τὸν Μὰρξ – Ἔγκελς ὑπὸ μάλης.

Μέρα τὴ μέρα θά ῾ρχονταν ἡ Ἐπανάσταση
καὶ περιμένοντας πέρασαν τὰ χρόνια
κι ὅμως σ᾿ τὸ λέγαν οἱ γονεῖς σου «ἄσ᾿ τα σὺ
πάντα θὰ βρίσκονται στὸν κόσμο ἄλλα κωθώνια».

[…]

Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὴ μάνα σου τὴν ἅγια
σ᾿ ἐνοχλοῦσε καὶ σένα τὸ κατεστημένο,
δὲν εἶδες γύρω σου χιλιάδες τὰ ναυάγια
δὲν τὸ χαμπάρισες πὼς τὸ παιχνίδι ἦταν στημένο.

Μανόλης Αναγνωστάκης που το υπογράφει ως Μανοῦσος Φάσσης

▲ ———————————————-

– Πάμε Σύνταγμα; ρωτάει ο Κώστας.
– Να κάνουμε τι;
– Να στηρίξουμε την Κυβέρνηση που παλεύει κατά της λιτότητας.
– Αν δεν θέλουν τη λιτότητα οι σύντροφοι τότε ας κάνουν τα πρέποντα. Αν έχουν ξεπουληθεί τότε πρέπει να τη ρίξουμε αυτή την Κυβέρνηση και όχι να την στηρίξουμε.
– Όλο αντίδραση είσαι. Πάντα παραγνωρίζεις τη σημασία του μαζικού κινήματος.
– 🙂

▲ ———————————————- ▼

– Πάμε Σύνταγμα; στο τηλέφωνο η Μαρία.
– Να κάνουμε τι;
– Να ζητήσουμε να μείνουμε στην Ευρώπη γιατί «αυτοί» είναι ικανοί για όλα.
– Καλά με τα λαμόγια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που κατακρίναμε όλα αυτά τα χρόνια θα διαδηλώνουμε μαζί τώρα;
– Και με τον διάβολο ακόμα γιατί «αυτοί» είναι ικανοί για όλα. Και κοίτα να ξεφύγεις από τις αγκυλώσεις σου.
– 🙂

▼ ———————————————-

Ἡ ἀπόφαση

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη να και ένα βιβλίο των παιδικών μου χρόνων σ΄ένα ράφι ξεχασμένο. Οι «Χαρούμενες ώρες» και στο πρώτο του κεφάλαιο οι ιστορίες του Ναστρεντιν Χότζα. Ξεφυλλίζοντάς το κόλλησα σε μια απ’ αυτές. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως να φταίνε αυτές αυτές οι σκληρές διαπραγματεύσεις.

Ένας φτωχός οικογενειάρχης, που ζούσε σε ένα δωμάτιο με την πολυμελή οικογένειά του, πήγε στον Χότζα και του ζήτησε ένα πιο μεγάλο σπίτι για να ανασάνει λίγο η ταλαιπωρημένη οικογένειά του.