Οι εξαφανισμένοι
Κάθε μέρα και κάποιος γνωστός «εξαφανίζεται». Χάνεται απ’ τον μικρόκοσμό μας και με έναν φάκελο με λαστιχάκια υπό μάλης με ένα τσουφ! μεταφέρεται σε ένα άλλο σύμπαν.
Αθόρυβα, σεμνά και ταπεινά.
– Το έμαθες; Ο … πήγε στο … Υπουργείο.
– Το έμαθες; Ο … πήγε στην … Γραμματεία.
– Το έμαθες; Η … πήγε στον … Οργανισμό.
Άνθρωποι με «ιστορία στην αριστερά» – δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, θεωρείται όμως σημαντικό – αλλά και οι παντός καιρού που ανέβηκαν στο τρένο τελευταία, σιγά σιγά δημιουργούν τη νέα γραφειοκρατία, τους νέους παράγοντες. Της ελπίδας που ήρθε.
Λίγη εξουσία παραπάνω, ένα επιδοματάκι, το κινητό να χτυπάει πιο συχνά για τα προβλήματα του κοσμάκη. Και η τυποποιημένη απάντηση: «Θα το κοιτάξουμε. Μην ανησυχείς. Ξέρεις όμως ότι είναι δύσκολα τα πράγματα.»
– Έλα μωρέ. Αυτά πάντα γίνονται. Θέλεις τους δικούς σου για να εφαρμόσεις το όραμά σου.
Δεν απαντάω γιατί θα μαλώσουμε πάλι περί οραμάτων και άλλων τέτοιων μεταφυσικών που σιγά σιγά μεταφέρονται στο χώρο της γραφικότητας.
Πρέπει να το ζήσουμε και αυτό. Ξανά.
