Πλίνθοι και κέραμοι

Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο και πιο πολύ αισθάνομαι αιώνια ευγνωμοσύνη στους Vint Cerf και Robert Kahn τους «πατέρες» του Ιντερνετ.

Αυτού του θαυμαστού εργαλείου που σε φέρνει κοντά σε στιγμές που δεν έχεις ζήσεις, που σε κάνει να γνωρίζεις πρόσωπα και πράγματα, να διασταυρώνεις πληροφορίες.

Αισθάνθηκα την ανάγκη για την εισαγωγή αυτή καθώς παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα, όντας μακριά απ’ την πόλη μας για μεγάλα διαστήματα, τα εκεί τεκταινόμενα μέσα από ιστοσελίδες, εικόνες, βίντεο και κείμενα από το διαδίκτυο.

Δυο «εικονικές» στάσεις λοιπόν στα του Αγίου Δημητρίου.

Πρώτη στάση, μέσα από τις αναζητήσεις της Google, η ανακάλυψη της ιστοσελίδας Brahami Press. Η ιστοσελίδα που φιλοδοξεί να γίνει η εκπροσώπηση των «εθνικά σκεπτόμενων πολιτικών της Πόλης μας είτε ανήκουν στη Δεξιά είτε στο Πατριωτικό ΠΑ.ΣΟ.Κ (αλλά και στον εθνικό-μπολσεβίκικο χωρο)» !!!!

Κυκλοφορούν χιλιάδες τέτοιες παρομοιότυπες σελίδες στο διαδίκτυο, ελληνικές και μη αλλά πάντα αποτελεί για μένα μια έκπληξη για το πως η ανωνυμία του ιντερνετ μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια ό,τι πιο κιτσάτο, αλλοπρόσαλλο υπάρχει και αυτό να εμφανιστεί ως πολιτική σκέψη και κριτική. Για το πως το χιούμορ και η σάτιρα ευτελίζεται μέσα απ’ την κακογουστιά και την εμπαθεια. Για το πως το κουτσομπολιό μετατρέπεται σε συνταρακτικές αποκαλύψεις!

Δεύτερη στάση στη σελίδα του Ενεργού Δημότη, στη live παρακολούθηση του Δημοτικού Συμβουλίου της 21ης Φεβρουαρίου όπου συζητήθηκε η επιλογή του «Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης».

Είχε προηγηθεί η ανάγνωση μιας σειράς κειμένων, του Βασίλη στο μετέχω, της Ελένης Αποστολοπούλου, Θεώνης Φιλιππάτου, και του Βαγγέλη Γκουγκουλή στο imagine blog και ένα ανώνυμο σχόλιο στην εφημερίδα Ενεργός Δημότης που σχημάτιζαν μια πρώτη εικόνα.

Η live όμως παρακολούθηση ήταν εξόχως διδακτική…

Θα πρέπει το Δημοτικό Συμβούλιο του Αγίου Δημητρίου να κατέχει μια παγκόσμια πρωτοτυπία, να αρνείται το Προεδρείο να συζητήσει ένα θέμα τόσο σημαντικό πριν από την όποια ψηφοφορία.

Ήταν διάχυτο ένα άγχος να «ψηφίσουμε χωρίς συζήτηση» με μόνιμο μότο την αναφορά στα εμπόδια που βάζει ο κανονισμός και ο Καλλικράτης. Νομικός δεν είμαι αλλά απ’ όσα διάβασα τέτοια «απαγόρευση» δεν βρήκα. Ούτε στον κανονισμό λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου ούτε βέβαια στον Καλλικράτη. Το αντίθετο θα έλεγα. Μια τόσο σοβαρή διαδικασία δεν μπορεί να περνάει με τη λογική του «κατεπείγοντος» λες και είναι ένα τυπικό θέμα μηδαμινής σημασίας.

Θα πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία επίσης το Προεδρείο του Δημοτικού Συμβουλίου και δυστυχώς όχι μόνο, να απαγορεύει στους Δημοτικούς Συμβούλους να εκφράζουν σχόλια ή κρίση για τα άτομα που προτείνονται και η όλη διαδικασία να περιορίζεται σε μια ολιγόλεπτη αυτοπαρουσίαση. Ακούστηκαν μάλιστα και φωνές Δημοτικών Συμβούλων αυτή να μην ξεπερνά τα 2-3 λεπτά!!!

Ποιος αλήθεια και γιατί φοβήθηκε τη δημόσια συζήτηση;

Ποιος θέλει τους Δημοτικούς Συμβούλους μηχανάκια ψήφων και επικύρωσης προκαθορισμένων παραταξιακών διαδικασιών;

Αυτά είναι τα νέα ήθη και οι νέες πρακτικές που θα φέρουν τον πολίτη πιο κοντά στην πολιτική;

Είναι δυνατόν να επιλεγεί ένα άτομο σε μια τέτοια θέση ευθύνης χωρίς να του γίνουν ερωτήσεις, χωρίς να αναπτυχθεί διάλογος για τις απόψεις του και τη δράση του.

Έχουν άραγε υπόψη αυτοί που «βιαζόταν να τελειώνουμε στα γρήγορα» την αντίστοιχη για παράδειγμα διαδικασία επιλογής των επικεφαλής των Ανεξάρτητων Αρχών από τη Βουλή των Ελλήνων;

Ή αυτά είναι ψιλά γράμματα και σημασία έχει να γίνει το δικό μας γιατί είμαστε οι περισσότεροι;

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεδριάζει πάλι το Δημοτικό Συμβούλιο για το ίδιο θέμα. Δεν ξέρω την κατάληξη αλλά και να επιλεγεί ο «πιο άξιος»  ήδη οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν δεν αποτελούν και την καλύτερη προίκα για το έργο του…

Οψόμεθα…

Χρίστος Σαπρίκης

(Με αφορμή ένα δελτίο τύπου…)

Είναι μικρές λεπτομέρειες που μερικές φορές ίσως να οφείλονται σε απροσεξία μπορεί όμως και να κρύβουν μια παλαιοκομματική αντίληψη για το ρόλο του καθένα μας στη δημόσια διοίκηση ανεξάρτητα απ’ το πόστο που βρίσκεται.

Παλαιοκομματική αντίληψη  που θεωρεί το Δημόσιο «λάφυρο» του «νικητή» για να το «διαχειρίζεται» κατά το δοκούν.

Που ταυτίζει το Δημόσιο με το παραταξιακό και το κομματικό.

Που  «εκμεταλλεύεται» την εκλογή σε μια θέση ευθύνης για το παραταξιακό όφελος.

Που χρησιμοποιεί τους δημόσιους λειτουργούς και τις δημόσιες υποδομές για την παραταξιακή προβολή.

Οι σκέψεις αυτές δημιουργήθηκαν όταν με έκπληξη διαβάσαμε στην ιστοσελίδα του Δήμου μας, αλλά και αλλού, δελτίο τύπου του Δήμου που «ενημέρωνε» για την παραταξιακή εκδήλωση της «κυβερνώσας παράταξης» ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ.

Με ποια λογική άραγε η κοπή της πίτας μιας δημοτικής παράταξης αποτελεί θέμα για τα δελτία τύπου του Δήμου;

Μπορεί μια παράταξη να χρησιμοποιεί τους υπαλλήλους και τις υποδομές του Δήμου για να προπαγανδίζει τις εκδηλώσεις της;

Για ν’ αλλάξουμε την πόλη πρώτα θα πρέπει να αλλάξουμε οι ίδιοι. Απ’ τα πιο μικρά και τα «ασήμαντα» μέχρι και τα πιο μεγάλα. Διαφορετικά θα αναρωτιόμαστε για άλλη μια φορά για την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών στα κοινά  που δυστυχώς δεν μεγαλώνει με τα βαρύγδουπα λόγια στα δελτία τύπου. Θέλει και κάτι άλλο….

Υ.Γ. Και για όσους αυτά είναι «ψιλά γράμματα» αξίζει μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Πρωθυπουργού της Ελλάδας όπου απουσιάζει και πολύ σωστά κάθε αναφορά στις κομματικές – παραταξιακές εκδηλώσεις του κυρίου Παπανδρέου μιας ο θεσμικός  ρόλος της συγκεκριμένη ιστοσελίδας και του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού δε συνάδει με τέτοιου είδους «προβολή».

Όποιος θέλει να ενημερωθεί για τις παραταξιακές εκδηλώσεις μπορεί να πάει στην προσωπική σελίδα του κυρίου Παπανδρέου κι εκεί όμως τονίζεται ο διαχωρισμός του θεσμικού του ρόλου από του κομματικού.

Τουλάχιστον ο Πρωθυπουργός της χώρας μας κάτι κατάλαβε. Που θα πάει, θα καταλάβουμε και στο Μπραχάμι…

Χρίστος Σαπρίκης

Είναι καλές οι συζητήσεις για θεωρητικά ζητήματα όπως π.χ. του διαχωρισμού  των προσωπικών θρησκευτικών πεποιθήσεων του καθένα μας από τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, αλλά θα είχαν ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνοδευόταν και από κάτι το πιο χειροπιαστό. Από «μικρές» κινήσεις σήμερα που ανοίγουν δρόμους, διαμορφώνουν νέες καταστάσεις και δίνουν έστω και σε επίπεδο συμβολισμού την αίσθηση ότι κάτι πάει ν’ αλλάξει…

Διαφορετικά μπορεί κανείς να υποθέσει ότι οι συζητήσεις αυτές γίνονται για να γίνονται, επετειακά, για να ξεχαστούν μέχρι την επόμενη αφορμή. Γίνονται ως άλλοθι πολιτικής ατολμίας. Και ψάχνουμε μετά να βρούμε βαθυστόχαστες αιτίες για τους πολίτες που «απομακρύνονται» από την πολιτική, αμφισβητούν την εκπροσώπηση, γυρίζουν την πλάτη σε συλλογικές δομές γιατί τους δίνουν την αίσθηση ότι απλά ανακυκλώνουν μια μίζερη πραγματικότητα.

Στα καθ’ ημάς τώρα…

…Αυτό δεν ήταν ορκωμοσία Δημοτικού Συμβουλίου.

Ήταν μια κανονική θρησκευτική «τελετή» που δεν προβλέπεται πουθενά, κατάλοιπο της πελατειακής και σίγουρα καμιάς θρησκευτικής, σχέσης της «κοσμικής εξουσίας» με τη «εκκλησιαστική».

Αλήθεια ο «Καλλικράτης» αυτή τη διαδικασία προβλέπει για την ορκωμοσία των νεοεκλεγέντων δημοτικών αρχόντων;

Τα λιβάνια και τα κηροπήγια είναι κι αυτά μέσα στο πλαίσιο της νέας «επανάστασης» στο χώρο της αυτοδιοίκησης;

Στην μικρή μας πόλη, που όπως κάπου διάβασα, συντελείται ένα «μικρό πολιτικό θαύμα!!!, δεν υπήρξε το πολιτικό θάρρος να γίνει το αυτονόητο. Έστω και σε επίπεδο συμβολισμών για μια νέα αρχή. Όπως έκαναν κάποιοι άλλοι δημοτικοί άρχοντες σε πιο «δύσκολες» κοινωνικές συνθήκες .

Άλλη μια λοιπόν ευκαιρία πήγε περίπατο στο όνομα των δημόσιων σχέσεων γιατί αυτό που είδαμε στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου ήταν δημόσιες σχέσεις και όχι πίστη…

Δεν πειράζει. Ας δούμε τα επόμενα… τα πιο σημαντικά…

~~~

..και ψάχνοντας για ορκωμοσίες στο διαδίκτυο να και μια από τη μακρινή μας Δημητσάνα.

Προσπεράστε τα 50 πρώτα δευτερόλεπτα και παρακολουθείστε την Ευρωπαϊκή Ελλαδίτσα μας σε όλο της το μεγαλείο…

…και του χρόνου…

Σαπρίκης Χρίστος