18 Φεβρουαρίου 2015

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα,
γιατί λάμπει ο ήλιος έτσι, γιατί φέγγει έτσι η μέρα;»

Πρώτα ήταν τα συγχαρητήρια της Λεπέν και τα καλά λόγια του Φάρατζ. Το προσπέρασα. Παιχνίδια ευρύτερης γεωστρατηγικής σκέφτηκα. Συμβαίνουν αυτά.

Ήρθε η συνεργασία με τον Καμμένο και η «άκρα του τάφου σιωπή» ακόμα και αυτών που κοιμούνταν και ξυπνούσαν με το αριστερόμετρο στο χέρι.
Με ταρακούνησε.

Ακολούθησε η συστράτευση, τα συγχαρητήρια, τα μελιστάλαχτα λόγια του Βύρωνα Πολύδωρα, του Φαήλου Κρανηδιώτη, του μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιου, του Μπαλτάκου!!!, του Κουρή!!!

Προχτές να και ο Μπέος, απ’ τον Βόλο, να με καλεί να σηκωθώ και να πιάσω στασίδι στις λαοσυνάξεις υποστήριξης της κυβέρνησης και της εθνικής προσπάθειας (sic).

Σήμερα η πρόταση της Πρώτης Φοράς Αριστεράς να είναι ο Προκόπης Παυλόπουλος!!! Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ή κάτι πολύ μεγάλο γίνεται εδώ που προσωπικά αδυνατώ να το δω λόγω σοβαρής βλάβης των πολιτικών μου αισθητηρίων ή κάτι πάει πολύ στραβά. Μα πάρα πολύ στραβά.

Χαλάρωσε φωνάζει η Βασούλα. Μη βιάζεσαι.

Δεν βιάζομαι.
Χαλαρώνω και πάω να ψάξω που έχω καταχωνιασμένη μια ταινία του Πρέκα να πολεμάει τους Γερμανούς. Θα την ξαναδώ μπας και καταφέρω να μπω στο κλίμα της νέας εθνεγερσίας.

XSAP_171902301

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;
14 Φεβρουαρίου 2015

Στους δρόμους της πόλης (1+1)

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Saprikis Christos

Saprikis Christos

Θλιμμένοι στη γιορτή μας

Δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας.
Δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας.

Μας τη βιδώνει που δεν τρως το παραμύθι μας
Μας ενοχλεί η αισθητή σου παρουσία
Είσαι σαν μύγα που κάθισε στη μύτη μας
και ακτινοβολεί απελπισία.

Δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας.
Δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας.
…

Γιάννης Αγγελάκας, Θλιμμένοι στη γιορτή μας, 1985, Τρύπες

 

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Στους δρόμους της πόλης (1+1)
9 Φεβρουαρίου 2015

Μη μιλάς!

Saprikis Christos

Μη μιλάς!

Είμαστε τα βιώματά μας. Οι προσωπικές μας ιστορίες, οι ιστορίες της οικογένειάς μας, του μικρόκοσμου που μεγαλώσαμε. Χιλιάδες μικρά κομματάκια ζωής, ψηφίδες καθημερινότητας, χτίζουν σιγά – σιγά τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που μιλάμε, τις αντιδράσεις του σήμερα.

Άνοιξη του ‘68, κάτω απ’ το μεγάλο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας, να παίζω με τα πράσινα πλαστικά στρατιωτάκια, βλέποντας τα πόδια μαυροφορεμένων γυναικών και ακούγοντας τα κλάματά τους για τον Βασίλη, τον πατέρα, που πριν από λίγες μέρες τον είχαν πάρει για τη Γυάρο. Είχε λέει διαφορετική άποψη για τα πράγματα και έπρεπε να συνετιστεί και να δηλώσει πίστη.
Και μέσα από τα αναφιλητά, να επαναλαμβάνουν συνέχεια. «Σιγά, σιγά, μη μιλάτε και μας ακούσουν».

Χρόνια τώρα αυτή η εικόνα με στοιχειώνει. Και ένα από τα λίγα πράγματα που με θυμώνει, όσο τίποτε άλλο στη ζωή, είναι όταν ακούω τον άλλον να λέει: «Μη μιλάς!» Όταν θέλει με το ζόρι να πεις και να κάνεις αυτό που ο ίδιος πιστεύει.

Μη μιλάς!

Παλιά το προνόμιο να κουνάνε το δάχτυλο αυστηρά μπροστά σου το είχε μια συγκεκριμένη κατηγορία συμπολιτών μας. Οι εθνικόφρονες.
Σοβαροί, γραβατωμένοι μιλώντας από τις έδρες των δικαστηρίων, τις έδρες των σχολείων, τα σκαλοπατάκια των στρατοπέδων στην πρωινή αναφορά, αλλά και απλοί άνθρωποι. Οι τελευταίοι συνήθως αναλάμβαναν τον πρακτικό συνετισμό. Να διαλύσουν μια συγκέντρωση των Λαμπράκηδων, ένα φεστιβάλ της ΚΝΕ, να σου ρίξουν ένα χαστούκι στο δρόμο γιατί ήσουν διαφορετικός. Και πάντα με την ίδια δικαιολογία. Εξ ονόματος του έθνους.

Μη μιλάς!

Δεν ξέρω πότε αυτό σιγά σιγά επεκτάθηκε και στην «άλλη πλευρά». Όχι ότι δεν υπήρχε και εκεί παλιότερα, αλλά συνήθως ήταν περιορισμένο στις κομματικές διαδικασίες, στην εξόντωση του εσωκομματικού αντιπάλου, ή στις αψιμαχίες στις φοιτητικές συνελεύσεις.
Σιγά – σιγά όμως το έβλεπες όλο και πιο συχνά γύρω σου να παίρνει σάρκα και οστά και να ονομάζεται «επαναστατικός τσαμπουκάς». Το έβλεπες σε ανθρώπους που τους γνώριζες και μια μικρή «εξουσία» που αποκτούσαν τους μεταμόρφωνε σε τιμητές των πάντων. Σε άλλους, φοβισμένα ανθρωπάκια στην «κανονική ζωή» τους, που άλλαζαν πρόσωπα όταν βρισκόταν πολλοί μαζί, αλλά σταθερά απ’ την πίσω γραμμή ή από τα πληκτρολόγια του εικονικού κόσμου ούρλιαζαν όλο και πιο πολύ.
Τώρα έφτανε να κουνάς αυστηρά το δάχτυλο όχι πια εξ ονόματος του έθνους αλλά εξ ονόματος της παρέας σου, των φίλων σου, των συναδέλφων σου. Πάντα εξ’ ονόματος κάποιων άλλων, ελέω Θεού. Και αν μάλιστα φορούσες και καμιά φορά και μια παλαιστινιακή μαντήλα στο λαιμό τότε το «δικαίωμά σου» αυτό περνούσε σε άλλη διάσταση.

Μη μιλάς!

Και αν μιλάς πρέπει να λες αυτά που θέλω ΕΓΩ. Αλλιώς γίνεσαι ανεπιθύμητος και θα πρέπει να συνετιστείς.

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μη μιλάς!