Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…


Σ’ αυτό το δρόμο με τις πολυκατοικίες,
παλιά επαίζαμε.
Βγαίναν οι γείτονες και μας φώναζαν.
Ο αστυφύλακας
(ο ίδιος πάντα)
περνούσε και μας έπαιρνε το τόπι
που ‘χαμε κάμει με πανιά.
Τώρα δεν παίζουνε παιδιά.
Τώρα ουρλιάζουν τροχοφόρα.

Χρίστος Λάσκαρης, Οδός Κωνσταντινουπόλεως

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Να υπάρχουν ακόμα οι μουριές,
εκείνες οι μουριές στο σπίτι μας απ’ έξω, λέω,
να υπάρχει η μικρή μας γειτονιά,
η Αντωνιά που έραβε μπρος στο παράθυρό της,
να τεμπελιάζουνε στους φράχτες τα σκυλιά.

Ή μήπως πέρασε ο δρόμος πάνω απ’ όλα αυτά,
κι έμεινε τούτη η μνήμη…

Χρίστος Λάσκαρης, «Να υπάρχουν ακόμα»

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.

Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ,

μόνο που τρέφω πέντε γάτους μόνιμους,

κι όλο δίνω στους περαστικούς…

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.

Πόσους γάτους μπορεί να θρέψει ένας άνθρωπος, είπα

(και πόσους ανθρώπους άραγε;).

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει

– Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ.

Νίκος Δήμου, Συνομιλία με το γάτο Αλέκο, Βιβλίο των γάτων, εκδ. Νεφέλη, 1981