Πάντα είχε δυο πλευρές. Και ποιος δεν έχει.

Ήταν ο μαχητικός συνδικαλιστής με τους πύρινους λόγους στις Γενικές Συνελεύσεις, ο ενεργός πολίτης στα κοινά…

…και η άλλη…

Πιο προσωπική, πιο μοναχική, πιο σιωπηλή.

Ήταν οι στιγμές όταν χαμένος τα καλοκαίρια πότιζε  τα δέντρα και τα λουλούδια στους κήπους των σχολείων, – κατάλοιπο μια άλλης σπάνιας πια αντίληψης για το δημόσιο χώρο –  όταν μάζευε κομμάτι κομμάτι παλιά θρανία, χάρτες, εποπτικά όργανα για το «μουσείο», όταν με τα πινέλα και τα μολύβια ζωγράφιζε  τις γυμνές πλάτες…

…Φέτος, ολοκληρώνοντας μια πορεία χρόνων στην εκπαίδευση – ίσως να ήταν αυτή η αφορμή –  έπιασε τα πινέλα του για κάτι «μεγάλο». Μια τοιχογραφία, ένα παράθυρο στις παιδικές του μνήμες, εκεί, σ’ ένα αδιέξοδο δρομάκι της πόλης μας δίπλα στο ρέμα της Πικροδάφνης. Μια ακόμα ψηφίδα σ’ αυτό το μωσαϊκό που λέγεται Μπραχάμι.