4 Ιουλίου 2026

Πλέξιμο

Οι άσπρες πλαστικές καρέκλες στο χωριό,
φτηνιάρικες,
αγορασμένες
συνήθως από πλανόδιους,

– Πάρε άλλη μια κυρία, θα στις αφήσω 10 ευρώ!

έλιωναν από τον ήλιο,
θρυμματιζόταν σιγά σιγά.

– Πρόσεχε πριν καθίσεις
μπορεί να σπάσει το πόδι της.

~~~

«Όταν στρώνεις το τραπέζι
πριν καθίσεις
να ελέγχεις σχολαστικά
την αντικρινή σου καρέκλα
αν είναι γερή μήπως τρίζει
μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές
μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί
αν υποσκάπτει το σκελετό
σκουλήκι
γιατί εκείνος που δεν κάθεται
γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς.» [1]

~~~

– Δεν είναι δουλειά αυτή. Να πάρουμε κάτι καλύτερο. Ακόμα και το τραπέζι διαλύθηκε.

Και έτσι,
πριν δυο χρόνια,
η αυλή αναβαθμίστηκε
με το μεταλλικό τραπέζι,
με τη γυάλινη επιφάνεια,
με τις 4 μεταλλικές καρέκλες.

-Οι καρέκλες έχουν σκελετό από ατσάλι με επίστρωση βαφής σκόνης. Δεν σκουριάζει! Επισήμανε ο πωλητής.

~~~

«Η τέταρτη καρέκλα
δεν προβλέπεται
από το καταστατικό χάρτη
τούτων των συναθροίσεων,
ως εκ τούτου
με τρεις μονάχα θα συνομιλώ
όσο για τη τέταρτη,
ας προσποιούμαι ότι υπάρχει
στο γύρο της συνομιλίας.» [2]

~~~

Μεταλλικές καρέκλες,
αλλά το κάθισμα και η πλάτη από πλαστικο
και κάποια στιγμή:

– Έχουν σκιστεί τα καθίσματα σε δύο καρέκλες. Μήπως υπάρχουν ανταλλακτικα;
– Κάτι βρήκα. Πρέπε να τα παραγγείλουμε, αλλά με τα μεταφορικά θα μας στοιχίσει όσο και η καρέκλα.
– Να πάρουμε τότε καινούριες.
– Λέω να κάνω μια προσπάθεια να πλέξω το κάθισμα. Είδα και κάτι βιντεάκια. Θα αγοράσω αύριο σχοινί.

~~~

«Όταν φύγανε όλοι, οι καρέκλες μείνανε στην αυλή
κάτω απ’ το φεγγάρι.
Άλλες αναποδογυρισμένες, άλλες αντικριστές.
Έμοιαζαν με ανθρώπους που κουβεντιάζουν ακόμα
δίχως φωνή, μες στη μεγάλη σιωπή της νύχτας.» [3]

~~~~

– Κάπως έτσι. Έχασα κάποια στιγμή το μέτρημα με το στημόνι, αλλά είναι σταθερή. Η επόμενη θα βγεί καλύτερη πιστεύω.
Δοκίμασέ την να δεις αν κάθεσαι άνετα…

~~~

«Υπάρχει μια ιδιαίτερη γεωμετρία
στην καρέκλα που έμεινε άδεια.
Διατηρεί για λίγο το σχήμα της ζεστασιάς,
ένα αποτύπωμα που σβήνει αργά.
Μετά, γίνεται απλώς ένα αντικείμενο
που σε κοιτάζει με απορία, ρωτώντας πού πήγες.» [4]


[1]Κική Δημουλά, Πρόσεχε, Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, Ίκαρος, 2007
[2] Ευγενία Βογιατζή, Τέταρτη καρέκλα
[3]Γιάννης Ρίτσος, Τοπίο με καρέκλες, Μαρτυρίες, Σειρά Πρώτη, 1963
[4]ΑΙ ποιητικό σχεδίασμα σε ποίηση της Βισουάβα Σιμπόρσκα.

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλέξιμο
20 Αυγούστου 2025

πρωινά

~~~

Τα πρωινά
η μπροστινή αυλή αυτές τις μέρες
έχει την περισσότερη δροσιά και ησυχία.
Το αεράκι που κατεβαίνει απ’ την πλαγιά
είναι δροσερό,
οι πιο πολλοί επισκέπτες έχουν φύγει
και σπάνια περνάει κάποιο αυτοκίνητο απ’ τον δρόμο,

οπότε,

-χαμένος ο καθένας στους δικούς του κόσμους-

διαβάζουμε μαζί,

ο ένας τα παραμύθια του
επιστρέφοντας στα παιδικά του χρόνια
γιατί μεγαλώνοντας το μυαλό χάνει τα τωρινά και
γραπώνεται στα περασμένα,

και ο άλλος:

~~~

«Θα πρέπει νὰ διαβώ τ᾿ἀνάβαθα
τοῦ ποταμοῦ πάνω στοὺς ὤμους
τοῦ περαματάρη, ποὺ εἶναι χωμένος μέ-
σα στὸ νερὸ ἴσαμε τὴν κοιλιά. Θὰ κρα-
τήσει τοὺς λεπτοκαμωμένους αστραγά-
λους μου μὲς στὰ χοντρόχερά του. Δὲ
φόρεσα τίποτα κάτω ἀπὸ τὸ φουστάνι
μου, γιὰ νὰ νιώθει τὸ ἁπαλό μου δέρμα
γύρω στο λαιμό του καὶ κάτι σαν γα-
ργάλισμα από σγουρό μαλλί».[1]

~~~

– Περίεργα ποιήματα, ποιος είναι αυτός που διαβάζεις;

– Υποτίθεται ότι είναι του Λου-Κιανγκ-Τσέου που τον αποκεφάλισαν το 1516 και σώθηκε μόνο αυτή η μικρή συλλογή του με τα πεζά ποιήματα. Ο δε τίτλος της συλλογής υποτίθεται ότι στα κινέζικα είναι «Η ηλιόλουστη στιγμή του γαλήνιου Κήπου όπου περνάει μια Σκιά»

– Γιατί λες υποτίθεται;

– Γιατί ο Λου-Κιανγκ-Τσέου δεν είναι πραγματικό πρόσωπο. Τον δημιούργησε ο Γάλλος συγγραφέας Pierre Bettencourt κι όλα τα «κινέζικα» ποιήματα της συλλογής είναι δικά του.

– Μα γιατί το έκανε;

– Ίσως ήταν ένας τρόπος να εκφραστεί καλύτερα, πιο ελεύθερα; Ποιος ξέρει.

~~~

«Με πολλούς τρόπους μπορεῖ νὰ σχε-
διάσει κανεὶς τὴ θάλασσα. Ἕνας
κακὸς θαλασσογράφος παρουσιάζει τρι-
κυμίες ὅπου τὰ καράβια συντρίβονται.
Καμιά φορά καταφεύγουμε σ’ αυτούς, γιὰ
νὰ μᾶς σχεδιάσουν τις μακρινὲς θάλασσες
ἀπ’ ὅπου ἦρθαν οἱ ξένοι. Ὅμως μονάχα
ποιητὲς μὲ πάναγνο χέρι, μὲ ἀνάλαφρες κι-
νήσεις, εἶν’ ἐκεῖνοι ποὺ χαράζουν τις γραμ-
μὲς τῶν ρευμάτων ὅπου ταξιδεύουμε.»[1]


[1] Λου-Κιανγκ-Τσέου, Θέατρο Σκιών, Στιγμή, 2001

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο πρωινά
18 Ιουλίου 2025

Η σωστή απόσταση

~~~

«Αύριο πρωί πρωί θα πάω να επιστρέψω τη ζωή μου.
Μου πέφτει μικρή.
Μεγάλωσα, πρέπει να βρω μια ζωή να μου κάνει.
..» [1]

~~~

– Θα πάω στην παρουσίαση ενός βιβλίου, θέλεις να έρθεις;
Δεν μπόρεσα,
αλλά το βιβλίο αγοράστηκε,
ερχόταν μαζί μου σε πατρογονικά σπίτια,
σε παραλίες,
στις κορυφές της Πίνδου,

~~~

«Δε θέλω μια ζωή που δε μου κάνει.
Μεγάλωσα.
Κι αν χρειαστεί,
θα ράψω μια καινούργια ζωή
.» [1]

~~~

για να διαβαστεί τελικά απνευστί
κάτω από τα πλατάνια, ένα καθημερινό πρωινό,
στις όχθες του Ληθαίου,
ανάμεσα στους θορύβους του δρόμου της πόλης,
τη μουσική της καφετέριας,
τις συζητήσεις των διπλανών τραπεζιών.

~~~

– Ξέρεις, δεν είναι και το καλύτερο μέρος εδώ για να διαβάσεις ποίηση.
– Κι όμως! Χάθηκα μέσα στους στίχους και τις σκέψεις και δεν άκουγα τίποτε γύρω μου.

~~~

«Αυτό που άλλοτε ήταν ελεύθερο, τώρα έγινε σύνορο.
Δεν μπορώ να σε φτάσω χωρίς διαβατήριο.
Είσαι άλλη ήπειρος, ξένη.
Έλεγχος εγγράφων, τελωνεία, βίζες,
εκεί που πριν αρκούσε να απλώσω το χέρι μου.
..» [2]


[1] Γιάννα Τζιβελέκη, μια ζωή, Η σωστή απόσταση, Συρτάρι, 2024
[2] Γιάννα Τζιβελέκη, γεωγραφία, Η σωστή απόσταση, Συρτάρι, 2024

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η σωστή απόσταση