Μαΐ 6, 2019 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ψευδαίσθηση

Ψευδαίσθηση

Απέναντί μου, στο βάθος, βλέπω την Πίνδο – μερικές κορφές της είναι ακόμα χιονισμένες. Ένας τοίχος από βουνά απ´ τη μια άκρη του ορίζοντα ως την άλλη που χωρίζει δυο κόσμους. Τον κόσμο που ξεκίνησα με τον κόσμο που βρίσκομαι.

Παλιότερα ο τοίχος ήταν αδιαπέραστος. Οι από εδώ κι οι από εκεί. Άλλες προσλαμβάνουσες, διαφορετικές ντοπιολαλιές, άλλοι ρυθμοί ζωής. Με τα χρόνια, θες οι δρόμοι, θες η τηλεόραση, οι δάσκαλοι στα σχολεία, τον έκαναν διάτρητο. Οι άνθρωποι ανακατεύτηκαν, δεν έχει σημασία από πού ξεκίνησες, πού βρίσκεσαι, ο τοίχος είναι πια ένα σημάδι στους χάρτες, θέαμα για φωτογράφιση, τόπος δήθεν εξερεύνησης σε ήδη γνωστά οριοθετημένα μονοπάτια.

Κάπως έτσι είναι και οι τοίχοι της ζωής όταν συναντιούνται δυο άνθρωποι, δυο κόσμοι. Αδιαπέραστοι στην αρχή, η καθημερινή τριβή τους κονιορτοποιεί σιγά σιγά, ανεξερεύνητοι πλέον στο φαντασιακό.

«τα όνειρά μου κόκκινα
τα όνειρά μου άσπρα
ρούχα μαζί που πλύθηκαν
κι έχουνε γίνει ροζ» [1]

Απέναντι μου, στο βάθος, η Πίνδος. Διάτρητη, προσβάσιμη από παντού. Είναι όμως εκεί. Ένας τοίχος που χωρίζει τον κόσμο στα δύο. Οι άνθρωποι ανακατεύτηκαν από τις δυο μεριές, αλλά ο τοίχος πάντα παραμένει.

Κάπως έτσι και στη ζωή.

«ρούχα μαζί που πλύθηκαν
κι έχουνε γίνει ροζ» [1]

αλλά ο τοίχος είναι πάντα εκεί.


[1] Γιάννης Μηλιώκας, Ροζ, 1988

Μαΐ 2, 2019 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι είναι οι μνήμες μας;

Τι είναι οι μνήμες μας;

«Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ῾ναι και καλή σοδειά.» [1]

~~~

– Τι είναι οι μνήμες μας;

– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα, προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα σπίτι, μάνα σπίτι
έναν δεν δίναν για το σήμερα παρά.» [1]

– Εγώ θυμάμαι τ’ ατέλειωτα τρεξίματα, το πάθος μας, την επιμονή μας, τις έντονες συζητήσεις, την αφέλειά μας, τους ανομολόγητους έρωτες.

«το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια,
και σβάρνα ολημερὶς στις γειτονιές»[1]

– Εγώ θυμάμαι την πλατεία Πάργης, την Εστία, τα παιδιά απ’ τη Βελλά, το νησάκι με τα πεσμένα φύλλα, τη Σουλίου που πηγαίναμε κάθε Κυριακή με τις εφημερίδες.

– Εκεί δεν ήταν η όμορφη νοσηλεύτρια που τα είχε με τον γιατρό και άνοιγε την πόρτα αναψοκοκκινισμένη;

«δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη.» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

– Εγώ θυμάμαι τα όνειρά μας για το σχολείο που θα φτιάχναμε, τα ποιήματα που διαβάζαμε. Α! και τις βουτιές στο σιντριβάνι, τα μπουγελώματα την Άνοιξη, τα Sante που δεν έλειπαν ποτέ.

«Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ῾ναι και καλή σοδειά.» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι. Γιατί θα θυμάμαι και τα σκοτάδια.

«Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.

(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)»[2]


[1] Μανόλης Αναγνωστάκης, Ήτανε νέοι
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, Νέοι της Σιδώνος

Απρ 30, 2019 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι είναι οι μνήμες μας;

Τι είναι οι μνήμες μας;

Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων [1]

~~~

– Τι είναι οι μνήμες μας;

– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα και προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.

~~~

– Άλλαξες. Σε κοιτάζω και δε σε αναγνωρίζω.

– Όλοι αλλάξαμε. Δεν είναι φυσικό αυτό; Τόσα χρόνια πέρασαν

– Δεν είναι το απ’ έξω. Για το «μέσα» λέω.

~~~

«Τώρα τα βλέπω όλα απλά
σαν αλητάκος σκύλος
όπως γελάνε τα παιδιά
και όπως σκάει ο ήλιος.» [2]

~~~

– Δε νομίζω ν’ αλλάζουμε ουσιαστικά «από μέσα». Ίσως το δείχνουμε διαφορετικά κάθε φορά.

– Κι αυτό αλλαγή είναι. Άλλο αν μπορεί να πάρει χρόνια για να το δείξεις, άλλο αν μπορεί να πάρει καιρό για να το καταλάβουν.

– Προσαρμογή θα το έλεγα. Συνειδητή ή ασυνείδητη.

– Δεν είναι όμως κάπως υποκριτικό αυτό;

– Σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει πάντα τις αλήθειες των άλλων. Αν δεν προσαρμοζόμαστε ανάλογα με τα χρόνια, τους ανθρώπους, θα τιναζόταν όλη η ζώη μας στον αέρα.

~~~

«Μονάχα αυτό κατάλαβα
απ’ όλο το ταξίδι
πως όσο αλλάζουμε ζωή
τόσο μένουμε ίδιοι…» [2]


[1] Ιωάννου Οδυσσέας, Η ζώη των άλλων, 1999
]2] Ιωάννου Οδυσσέας, Μη φύγεις, 1999

Σελίδες:1234567...99»