«Πριν χτίσω έναν τοίχο, θα ήθελα να ξέρω τι είναι αυτό που κλείνω μέσα ή κρατώ έξω και ποιον θα μπορούσα έτσι να προσβάλω…» [1]
~~~
– Καλά είναι θέμα αυτό και φωτογραφίζεις;
Τι μπορεί να φωτογραφίσεις
– Έχεις δίκιο, σε έναν τέτοιο τοίχο, αλλά, κάθε φορά που βγαίνω απ’ την πόρτα και τον βλέπω απέναντι, με τα τούβλα τακτοποιημένα και τους κορμούς, τα κλαδιά, τις σιδεροσωλήνες να τον διασχίζουν, κάτι με κάνει να θέλω να τον φωτογραφίσω. Ούτε που ξέρω πόσες φωτογραφίες του έχω.
«Yellow moon, yellow moon, why you keep peeping in my window? Do you know something I don’t know? Did you see my baby walking down the railroad tracks? You can tell me if the girls ever coming back.» [1]
~~~
– Έλα να δεις το φεγγάρι. Έχει βγει πάνω από την απέναντι πολυκατοικία.
– Πέρσι βλέπαμε την αντίστοιχη πανσέληνο στις παραλίες του Αμβρακικού.
– Το θυμάμαι, αλλά ήταν τόσο πολλά αυτά που έγιναν που μου φαίνεται σαν να έχει περάσει ένας αιώνας.
~~~
«With your eye so big a shiney You can see the whole damn land Yellow moon can you tell me If the girl’s with another man?» [1]
[1] Yellow Moon, The Neville Brothers [2] Κυανοτυπία
Από τα παιδικά μου χρόνια με τραβούσε σαν μαγνήτης,
Μοναχικός, στην άκρη μιας γλώσσας ξηράς, ο φάρος της Κόπραινας.
Δεν ήταν σαν τους φάρους που διαβάζαμε στα βιβλία, σε άκρες απότομων ακρωτηρίων, σε βραχώδη νησάκια στη μέση του πουθενά που τους χτυπούσε η άγρια θάλασσα. Ένας μικρούλης φάρος ήταν, που πάλευε με την ησυχία του Αμβρακικού.
Ήταν όμως ο δικός μας φάρος!
Σκαρφαλώναμε πάνω στο κτίριο του φαροφύλακα κι απλωνόταν μπροστά μας η αγκαλιά του ήρεμου κόλπου. Εκεί φαντασιωνόμασταν πειρατικές ιστορίες, ο Παναγιώτης ήθελε να γυρίσει και μια κινηματογραφική ταινία, απολαμβάναμε τα έντονα ηλιοβασιλέματα.
~~~~
– Ξέρεις ότι τα θεμέλιά του είναι σε πασσάλους καρφωμένους στο βαλτώδες έδαφος;
~~~
Σε κάθε ευκαιρία πηγαίναμε, Με τα πόδια, με τα ποδήλατα, με το αυτοκίνητο αργότερα.
Πηγαίναμε το καλοκαίρι, όταν ο ήλιος ξέραινε τα θαλασσόνερα που πλημμύριζαν τον αλμυρόβαλτο γύρω του και η ξερή λάσπη κοβόταν σε χιλιάδες κομμάτια,
– Σαν ταψί από μπακλαβά μοιάζει!
το φθινόπωρο για να δούμε από ψηλά τα αλόφυτα να αλλάζουν χρώμα δημιουργώντας πολύχρωμες λουρίδες βαθυκόκκινες, πορτοκαλί, καφέ και να φωτογραφίσουμε τη σκιά μας πάνω τους
τον χειμώνα που ψάχναμε να βρούμε το μονοπάτι που θα μας οδηγήσει με ασφάλεια κοντά του μέσα στον λασπότοπο.
