Φεβ 17, 2019 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ό,τι να ‘ναι

Ό,τι να ‘ναι

Και ξαφνικά γέμισε η τάιμ λάιν μου στο facebook με μια εικόνα με το εμβαδόν ενός ορθογωνίου που υποτίθεται ότι σχολίαζε την «ευκολία» του σημερινού σχολείου σε σχέση με παλιότερα. Πρώτα ήταν στα αγγλικά, στην πορεία κάποιοι το μετέφρασαν στα ελληνικά για να την «προσαρμόσουν» (sic) και στη δική μας εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Συνάδελφοι αγαπητοί, γονείς, εκπαιδευτικές ιστοσελίδες το κοινοποιούσαν ξανά και ξανά δημιουργώντας ένα από αυτά τα κύματα που κατά καιρούς κατακλύζουν τον εικονικό κόσμο του φέισμπουκ για να εξαφανιστούν με την ίδια ευκολία που εμφανίστηκαν.

Και από κοντά, να και τα σχόλια για τα υποχθόνια σχέδια σκοτεινών δυνάμεων που θέλουν να κρατήσουν τα παιδιά μας στο σκοτάδι της αμάθειας έτσι ώστε να μη γίνουν έξυπνα. Γιατί βλέπεις σύμφωνα με τη λογική αυτή, «παλιά» που υποτίθεται μαθαίναμε τα «δύσκολα» στο σχολείο, ήμασταν μες τη συνεχόμενη επανάσταση και τις ανατροπές ενώ τώρα οι μαθητές μας έχουν γίνει μαλθακοί και άβουλοι.

Το ότι το ελληνικό σχολείο κουβαλάει διαχρονικά πολλά προβλήματα και παθογένειες είναι κάτι που δύσκολα θα το αμφισβητήσει κανείς. Αλλά το ότι είναι ένα εύκολο σχολείο, ότι «παλιά», τη δεκαετία του ’70, οι μαθητές μάθαιναν πολύ σπουδαία πράγματα και σήμερα όχι, μόνο όποιος δεν έχει σχέση με την εκπαίδευση μπορεί να το πει. Ή να έχει ξεχάσει τα μαθητικά του χρόνια ή να μην είχε γεννηθεί εκείνα τα χρόνια.

Τι σχέση έχει άραγε το «Να Λόλα ένα μήλο» με αυτά που καλούνται σήμερα να διαχειριστούν στο μάθημα της Γλώσσας οι μαθητές της Πρώτης Δημοτικού; Τι σχέση έχει το τυποποιημένο ημερολόγιο των παιδικών μας χρόνων «Το πρωί σηκώθηκα, έπλυνα τα δόντια μου,ήπια το γάλα μου, ντύθηκα, πήρα την τσάντα μου και πήγα στο σχολείο» (ξανά και ξανά κάθε μέρα και ας μην πλέναμε ποτέ τα δόντια μας) με τα κείμενα που καλούνται να γράψουν οι σημερινοί μαθητές;

Τι σχέση έχει η παπαγαλία του πολλαπλασιασμού, ο τυφλοσούρτης της λύσης προβλημάτων τεσσάρων πράξεων, η μηχανική αποστήθιση του τύπου του εμβαδού με τα σημερινά Μαθηματικά στο Δημοτικό;

Τι σχέση έχει το βιβλίο με «Τα φυτά και τα ζώα της πατρίδος μας» της Γ’ Δημοτικού της δεκαετίας του ’70 με την πολυπλοκότητα του κόσμου που καλούνται τα σημερινά τριτάκια να διαχειριστούν στο μάθημα της Μελέτης;

Κοιτάζω τα δικά μου παλιά τετράδια, τα κιτρινισμένα σχολικά βιβλία των παιδικών μου χρόνων, διαβάζω τα σημερινά κείμενα των μικρών μαθητών μου, βλέπω τα βιβλία τους και το μόνο που δεν μπορώ να πω είναι ότι είναι τώρα το σχολείο είναι «εύκολο» και αυτά τα σημερινά παιδιά είναι λιγότερο έξυπνα από παλιότερα.

Το σχολείο μας είναι πολύ δύσκολο, πολύ απαιτητικό, οι μαθητές μας είναι έτη φωτός μπροστά απ’ τους αντίστοιχους της 10ετίας του ’70 και αν το εκπαιδευτικό μας σύστημα ήταν πιο οργανωμένο και πιο λειτουργικό θα απογειώνονταν.

Φεβ 13, 2019 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κουβέντες καφενείου για πίτες

Κουβέντες καφενείου για πίτες

– Δεν σε είδα σε καμιά κοπή πίτας.

– Με δουλεύεις; Αφού ξέρεις ότι δεν τα μπορώ αυτά.

– Μην πας εσύ, και περίμενε μετά να μαζέψεις ψήφους.

– Εσείς την κόψατε την πίτα;

– Την κόψαμε. Δεν είδες τις φωτογραφίες;

– Τις είδα. Είχατε κόσμο και πολλούς επισήμους.

– Άσε και ήθελαν να χαιρετίσουν όλοι.

– Γιατί, τι περίμενες; Εκλογές πλησιάζουν. Κόβει πίτα ο αθλητικός σύλλογος, άμα είσαι υποψήφιος και είσαι εκεί δείχνει ότι νοιάζεσαι για τον αθλητισμό. Κόβει πίτα μια εθνικοτοπική, κι εσύ εκεί για να δείχνεις ότι σε αφορούν τα έθιμα της Πέρα Ραχούλας. Κόβει πίτα ένας σύλλογος γονέων, αν δεν πας πώς θα δείξεις ότι σε ενδιαφέρει η εκπαίδευση των ελληνοπαίδων;

– Καλά, νομίζουν ότι έτσι μαζεύουν ψήφους;

– Μα είναι δοκιμασμένο χρόνια τώρα! Σε βλέπουν οι «δικοί σου», σου σφίγγουν το χέρι και αναπτερώνεται το ηθικό τους, σε βλέπουν και οι αναποφάσιστοι και σε μαθαίνουν. Σου ζητάνε και καμιά εξυπηρέτηση, λες ναι σε όλους, βάλε και καμιά φωτογραφία στο φέισμπουκ, πρόσθεσε και τα «μεγάλα έργα» που όλως τυχαίως ολοκληρώνονται κάθε φορά τη χρονιά των εκλογών, λίγο και τα συνεργεία που «τρέχουν» αυτή την περίοδο, αν είσαι αντιπολίτευση πες και για την κάθε λακκούβα που έχει το κάθε σοκάκι, με όλα αυτά όλο και κάτι τσιμπολογάς. Έτσι κι αλλιώς αυτά που λένε στους λόγους και τα οράματα που παρουσιάζουν είναι έπεα πτερόεντα. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι τις άλλες εκλογές.

– Εγώ πάντως μερικούς τους λυπήθηκα στην πίτα μας. Δεν πρέπει να είχαν αφήσει πίτα για πίτα όλη τη βδομάδα, είχαν πάει κι αλλού την ίδια μέρα και ήταν έτοιμοι να καταρρεύσουν απ’ την κούραση και τη βαρεμάρα.

– Μη λυπάσαι κανέναν. Είναι επιλογή τους. Ας καθόταν στο σπίτι τους να ξεκουραστούν και να ηρεμήσουν λίγο.

– Άκουσα ότι σε μια κοπή πίτας μερικοί θύμωσαν γιατί δεν τους προσφώνησαν.

– Άλλος μπελάς κι αυτός. Έχεις το άγχος για το αν φτάσουν τα κομμάτια της βασιλόπιτας έχεις και το άγχος μην σου ξεφύγει και κανένας επίσημος. Στη δική μας πίτα πάντως τους προσφώνησαν όλους. Δεν παραπονέθηκε κανένας.

– Είστε οι καλύτεροι, γιατί έτσι όπως δουλεύει το σύστημα οι καλές δημόσιες σχέσεις ποτέ δεν έβλαψαν κανέναν στη μικρή μας πόλη. Οι αρχές είναι το ζητούμενο, αλλά αυτό πολλές φορές είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Ιούλ 25, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Deja Vu

Deja Vu

– Έλα να δεις τι περίεργο χρώμα έχει ο ουρανός! Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ηλιοβασίλεμα!
– Απ’ τη φωτιά είναι.
– Ποια φωτιά;
– Καίγεται η Κινέτα.
 
Δευτέρα απόγευμα και μένεις κολλημένος στην τηλεόραση, στις ειδήσεις που σκρολάρουν στην οθόνη του υπολογιστή. Εικόνες της φωτιάς που συνοδεύονται από αγχώδεις περιγραφές δημοσιογράφων εναλλάσσονται από διηγήσεις ανθρώπων που περιγράφουν μικρές προσωπικές τραγωδίες, μικρούς και μεγάλους ηρωισμούς. Και ο ουρανός από πάνω μ’ αυτό το περίεργο καταθλιπτικό χρώμα να σε πλακώνει.
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Είναι 4 το πρωί. Κλείσε την τηλεόραση και πάμε να κοιμηθούμε. Δεν αντέχω άλλο.
 
Δεν μπορούσε να λείψει από το σκηνικό και η «πολιτική ηγεσία». Πρόσωπα συνοφρυωμένα απ’ το βάρος των ευθυνών, νομίζεις ότι σηκώνουν στους ώμους τους τις ευθύνες του κόσμου όλου, κλεισμένοι μέσα σε κέντρα επιχειρήσεων «συντονίζουν» (sic) τα ασυντόνιστα [1], άλλοι πετάνε την επόμενη μέρα πάνω απ’ την καταστροφή [2] για να αποκτήσουν λέει ιδίοις όμμασι εικόνα για το μέγεθός της, να και ένα αμερικάνικο drone παραδίπλα [3] να ψάχνει στα καμμένα σκοτεινούς εμπρηστές!!!
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Γιατί το λες αυτό;
 
– Πες μου τι άλλαξε απ’ την προηγούμενη φωτιά; Τι βήματα έγιναν ώστε κάθε φορά να γίνεται το ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ για να περιοριστούν οι καταστροφές, για να έχουμε όσο γίνεται λιγότερα θύματα; Τι έμεινε απ’ τη κριτική εκείνων των ημερών, απ’ τα μεγάλα λόγια, τις επισημάνσεις, τα επιστημονικά πορίσματα;
 
Πες μου τι ακριβώς συντονίζουν υπουργοί και πρωθυπουργοί στους θαλάμους επιχειρήσεων; Με ποιες γνώσεις αυτοί οι άνθρωποι θρονιάζονται εκεί; Σκέψου να έχεις έναν άσχετο στα πόδια σου να ρωτάει ό,τι του κατέβει και τις κάμερες από δίπλα να τραβάνε ενώ μαίνεται η φωτιά.
 
– Ξέρεις οι επικοινωνιολόγοι λένε ότι είναι καλό να δείχνεις ενδιαφέρον αυτές τις ώρες. Θυμήσου τον Κώστα Καραμανλή [4], τον Γιώργο Παπανδρέου [5]. Άσε που αν δεν πήγαιναν εσύ θα έλεγες ότι είναι εξαφανισμένοι.
 
– Δεν θα το έλεγα. Οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί, οι τοπικοί άρχοντες δεν έχουν δουλειά να «συντονίζουν» την ώρα της καταστροφής. Αυτό πρέπει να γίνεται απ’ τις αντίστοιχες κρατικές δομές. Δουλειά τους είναι όλο το προηγούμενο διάστημα να δημιουργούν τις συνθήκες ώστε αυτές οι δομές να δουλέψουν όσο γίνεται καλύτερα όταν έρθει η «κακιά στιγμή». Γι’ αυτό (πρέπει να) κρίνονται. Τα άλλα είναι υποκριτικά και για εσωτερική κατανάλωση. Είτε για τους χειροκροτητές είτε γι’ αυτούς που κρίνουν το «ενδιαφέρον» των πολιτικών με το πόσες φορές τους βλέπουν στην τηλεόραση αυτές τις ώρες.
Σελίδες:1234567...96»