Ιούλ 25, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Deja Vu

Deja Vu

– Έλα να δεις τι περίεργο χρώμα έχει ο ουρανός! Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ηλιοβασίλεμα!
– Απ’ τη φωτιά είναι.
– Ποια φωτιά;
– Καίγεται η Κινέτα.
 
Δευτέρα απόγευμα και μένεις κολλημένος στην τηλεόραση, στις ειδήσεις που σκρολάρουν στην οθόνη του υπολογιστή. Εικόνες της φωτιάς που συνοδεύονται από αγχώδεις περιγραφές δημοσιογράφων εναλλάσσονται από διηγήσεις ανθρώπων που περιγράφουν μικρές προσωπικές τραγωδίες, μικρούς και μεγάλους ηρωισμούς. Και ο ουρανός από πάνω μ’ αυτό το περίεργο καταθλιπτικό χρώμα να σε πλακώνει.
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Είναι 4 το πρωί. Κλείσε την τηλεόραση και πάμε να κοιμηθούμε. Δεν αντέχω άλλο.
 
Δεν μπορούσε να λείψει από το σκηνικό και η «πολιτική ηγεσία». Πρόσωπα συνοφρυωμένα απ’ το βάρος των ευθυνών, νομίζεις ότι σηκώνουν στους ώμους τους τις ευθύνες του κόσμου όλου, κλεισμένοι μέσα σε κέντρα επιχειρήσεων «συντονίζουν» (sic) τα ασυντόνιστα [1], άλλοι πετάνε την επόμενη μέρα πάνω απ’ την καταστροφή [2] για να αποκτήσουν λέει ιδίοις όμμασι εικόνα για το μέγεθός της, να και ένα αμερικάνικο drone παραδίπλα [3] να ψάχνει στα καμμένα σκοτεινούς εμπρηστές!!!
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Γιατί το λες αυτό;
 
– Πες μου τι άλλαξε απ’ την προηγούμενη φωτιά; Τι βήματα έγιναν ώστε κάθε φορά να γίνεται το ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ για να περιοριστούν οι καταστροφές, για να έχουμε όσο γίνεται λιγότερα θύματα; Τι έμεινε απ’ τη κριτική εκείνων των ημερών, απ’ τα μεγάλα λόγια, τις επισημάνσεις, τα επιστημονικά πορίσματα;
 
Πες μου τι ακριβώς συντονίζουν υπουργοί και πρωθυπουργοί στους θαλάμους επιχειρήσεων; Με ποιες γνώσεις αυτοί οι άνθρωποι θρονιάζονται εκεί; Σκέψου να έχεις έναν άσχετο στα πόδια σου να ρωτάει ό,τι του κατέβει και τις κάμερες από δίπλα να τραβάνε ενώ μαίνεται η φωτιά.
 
– Ξέρεις οι επικοινωνιολόγοι λένε ότι είναι καλό να δείχνεις ενδιαφέρον αυτές τις ώρες. Θυμήσου τον Κώστα Καραμανλή [4], τον Γιώργο Παπανδρέου [5]. Άσε που αν δεν πήγαιναν εσύ θα έλεγες ότι είναι εξαφανισμένοι.
 
– Δεν θα το έλεγα. Οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί, οι τοπικοί άρχοντες δεν έχουν δουλειά να «συντονίζουν» την ώρα της καταστροφής. Αυτό πρέπει να γίνεται απ’ τις αντίστοιχες κρατικές δομές. Δουλειά τους είναι όλο το προηγούμενο διάστημα να δημιουργούν τις συνθήκες ώστε αυτές οι δομές να δουλέψουν όσο γίνεται καλύτερα όταν έρθει η «κακιά στιγμή». Γι’ αυτό (πρέπει να) κρίνονται. Τα άλλα είναι υποκριτικά και για εσωτερική κατανάλωση. Είτε για τους χειροκροτητές είτε γι’ αυτούς που κρίνουν το «ενδιαφέρον» των πολιτικών με το πόσες φορές τους βλέπουν στην τηλεόραση αυτές τις ώρες.
Ιούλ 24, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μόνο λύπη

Μόνο λύπη

Σιγά σιγά καθώς καταλαγιάζει το σοκ απ’ τις καταστροφικές φωτιές και το μάτι αρχίζει να «συνηθίζει» τις τρομακτικές εικόνες, αρχίζει πάλι αυτή η διαχρονική διαμάχη. Είναι τα ίδια πρόσωπα και οι οπαδοί τους που εναλλάσσουν ρόλους. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το «λυπημένο» προσωπείο.

Όταν δεν κυβερνούν βλέπουν σοβαρότατες κυβερνητικές ευθύνες, λειψή προετοιμασία, λάθη στον συντονισμό, ανικανότητα και αδικαιολόγητη ολιγωρία

Όταν κυβερνούν βλέπουν σκοτεινές συνωμοσίες που σκοπό έχουν να πλήξουν την κυβέρνησή ΤΟΥΣ, ανεξέλεγκτα καιρικά φαινόμενα, ευθύνες των προηγούμενων για τη σημερινή κατάσταση.

Και εντός, εκτός και επί τα αυτά μια τρίτη κατηγορία που βλέπει μόνιμα οικοπεδοφάγους, αδηφάγα μονοπώλια, Τούρκους πράκτορες που θέλουν να λεηλατήσουν τη γη της Ελλαδίτσας μας. Αυτή τη γη που οι ίδιοι που μιλάνε πολλές φορές της έχουν αλλάξει τα φώτα με την παράνομη δόμηση, το σκουπιδαριό που πετάγεται ανεξέλεγκτα, με την κάθε αυθαιρεσία σε βάρος του δημόσιου χώρου, με την ανοχή τους και τη συμμετοχή τους σε μια ανερμάτιστη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού.

Μόνο λύπη για τους νεκρούς γιατί για τα υπόλοιπα θα τα ξαναδιαπιστώσουμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και την επόμενη φορά. 🙁

Ιούν 21, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τα πιάτα ήταν στο τραπέζι

Τα πιάτα ήταν στο τραπέζι

Τέλη Αυγούστου πριν από κάμποσα χρόνια κι ένα ακόμη ταξίδι στη Δυτική Μακεδονία. Αγαπημένος προορισμός οι Πρέσπες.

Διαμονή στον Άγιο Γερμανό, βόλτες με το βαρκάκι με τη μηχανή του να ξεσηκώνει τα πουλιά, γριβάδι και φασόλια στις ταβέρνες της περιοχής, ατέλειωτοι ποδαρόδρομοι στα μονοπάτια γύρω απ’ τις λίμνες.

-Τόσες φορές έχουμε έρθει και δεν πήγαμε ποτέ να δούμε τη σπηλιά – νοσοκομείο του Δημοκρατικού Στρατού.
– Αντέχεις μεσημεριάτικα να πάμε τώρα;

Στο Βροντερό ένα άλλο τοπίο. Θημωνιές αριστερά και δεξιά του δρόμου, γυναίκες με μαντήλια και μεγάλα χρυσά σκουλαρίκια, πρόσωπα διαφορετικά. Λες και περνούσες από βλαχοχώρι. Και ο αυγουστιάτικος ήλιος να τα καίει όλα.

– Καλά πάμε για τη σπηλιά;
– Τη σπηλιά του Κόκκαλη λέτε;
– Αυτή που ήταν νοσοκομείο στον εμφύλιο πόλεμο.
– Του Κόκκαλη. Όλο ευθεία αλλά δεν θα μπορέσετε να φτάσετε κοντά με τ΄ αυτοκίνητο. Θα περπατήσετε. Έβρεξε και ο δρόμος έχει χαλάσει.
~~~
– Τη βρήκατε;
– Δεν μπορέσαμε να φτάσουμε.
– Τώρα δεν έχει τίποτε μέσα. Τα κάψανε όλα. Πριν από χρόνια ήταν γεμάτη κρεβάτια απ΄το νοσοκομείο. Ήθελε άδεια απ’ τον στρατό για να μπεις. Από που είστε παιδιά; Η γιαγιά αρχίζει την κουβέντα στο καφενείο όπου γυρίσαμε κατακόκκινοι απ’ τον ήλιο, μοναδικοί θαμώνες.
– Από Αθήνα ερχόμαστε.
– Ξέρετε, εμείς δεν είμαστε από εδώ.
– Από που είστε;
– Είμαστε Βλάχοι. Στην Πρέβεζα μέναμε. Μας έφερε ο Παπάγος μετά το ’50. Ήρθε ο στρατός και μας πήρε. Το χωρίο το βρήκαμε άδειο. Πεντακόσιοι νοματαίοι μένανε μας είπαν. Μπήκαμε στα σπίτια των ανθρώπων και τα βρήκαμε όπως τα άφησαν. Ακόμα και τα πιάτα ήταν στο τραπέζι.
– Και που πήγαν;
– Πέρασαν απέναντι. Τ΄ άφησαν όλα εδώ. Ακόμα και τα πιάτα ήταν στο τραπέζι, επαναλάμβανε η γιαγιά.
– Δε γύρισε κανένας;
– Κανένας. Μείναν εκεί. Εμείς φτιάξαμε τις ζωές μας εδώ αλλά όλο και λιγοστεύουμε. Φεύγουν τα παιδιά. Τι να κάνουν;

Το βράδυ στο πανηγύρι η ορχήστρα τραγουδούσε μια ποντιακά, μια ηπειρώτικα και μια βαρούσαν τα χάλκινα. Μόνο που στα τελευταία πολλά τραγούδια δεν είχαν λόγια. Μόνο μουσική.

– Δεν τα πολυμιλάμε τώρα. Λένε απ’ τη διπλανή παρέα.

Ένας κόσμος που πήγε από «εκεί» και άφησε τα πιάτα στο τραπέζι, άνθρωποι που τους έβαλαν με το ζόρι να γεμίσουν το «κενό» στα σύνορα, τραγούδια χωρίς λόγια, μια γλώσσα που δεν ονοματίζεται. Ανθρώπινες ιστορίες που ανακατεύονται με Μεγαλέξανδρους και μακεδονομάχους. Ταυτότητες ανθρώπων που αναζητούν το φως, ταυτότητες ανθρώπων που ζητάμε να μείνουν στο σκοτάδι.

Σελίδες:1234567...96»