9 Φεβρουαρίου 2018

Κουβέντες καφενείου για μια σκάλα και μια ευτυχισμένη πόλη

-Τι έγινε; Ήρθε η πολεοδομία;

– Ήρθε. Και φυσικά διαπίστωσε ότι η σκάλα της εκκλησίας κτίστηκε σε δημόσιο χώρο. [1] Θα μου στείλει και το πόρισμα γραπτά.

– Ήταν κανένας από τον Δήμο στην αυτοψία;

– Καλά πλάκα κάνεις; Εδώ όταν απ’ το «Μετέχω» ρώτησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο πριν από λίγο καιρό για το αν υπάρχουν πολεοδομικές παραβάσεις στην εκκλησία η απάντηση της Δημοτικής Αρχής ήταν ότι όλα έγιναν σύννομα και σύμφωνα με τα σχέδια. [2]

– Σοβαρά έτσι απάντησαν; Δεν έχουν μηχανικούς εκεί στο Δήμο να κοιτάξουν τα σχέδια και να δούνε τι γίνεται;

– Δεν ξέρω ποιο είναι το πιο τραγικό. Να είναι οι αρμόδιοι τόσο άσχετοι ή να κλείνουν τα μάτια σε μια παρανομία;

– Έλα τώρα. Βλέπεις να ιδρώνει το αυτί κανενός;

– Το ξέρω. Γραμμένα τα ‘χουν οι περισσότεροι. Εκεί ποντάρουν και το παίζουν large. Εσύ τι θα κάνεις;

– Μόλις πάρω το πόρισμα θα πάω στον επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης, στην Περιφέρεια, στον Σκουρλέτη. Κάπου θα βρούμε άκρη και τότε να δούμε τα «σύννομα και τα σύμφωνα με τα σχέδια.»

– Τα άλλα έργα που κάνουν στην πλατεία, συγγνώμη στο προαύλιο της εκκλησίας, τα είδατε;

– Μας έχουν αλλάξει τα φώτα στην «ανάπλαση»! Δεν μπορούμε να πιούμε καφέ απ’ τον θόρυβο και τη σκόνη. Σκάβουν τα πεζοδρόμια, σκάβουν το γκαζόν, ξήλωσαν και το αυτόματο πότισμα και πέταξαν τους σωλήνες στα σκουπίδια.

– Μα αυτά που ξηλώνουν δεν τα είχε κάνει ο Δήμος πριν από κάμποσο καιρό;

– Τα έκανε, τα πληρώσαμε και τώρα τα ξηλώνει, τα ξανακάνει και τα ξαναπληρώνουμε. Λεφτά υπάρχουν.

– Δεν είναι σωστό η ανάπλαση της πλατείας, συγγνώμη του προαυλίου της εκκλησίας, να αντιμετωπιστεί συνολικά για να μην έχουμε αυτό το χάλι συνεχώς και να μη γίνονται σπατάλες;

– Φυσικά και έτσι έπρεπε να γίνει. Το ξέρετε ότι 2-3 φορές τα τελευταία χρόνια πήρε απόφαση το Δημοτικό Συμβούλιο για τη διενέργεια Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού για τη διαμόρφωση της πλατείας; [3] [4] Έ! Όσο τον είδατε εσείς άλλο τόσο τον είδα κι εγώ.

– Κοίταξε, ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός έχει και ευθύνη. Πρέπει να τον υλοποιήσεις και κρίνεσαι αν το εφαρμόζεις ή όχι. Ενώ τώρα με το ράβε ξήλωνε και οι εργολάβοι έχουν δουλειά και νομίζει ο κοσμάκης ότι γίνονται έργα.

– Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα το λένε στο χωριό μου.

– Μια ζωή γκρινιάρηδες είστε! Σκέφτεστε επιφανειακά. Δείτε το μακροπρόθεσμα. Όταν κάνεις το ίδιο έργο 2-3 φορές τότε βρίσκει δουλειά και περισσότερος κόσμος. Άσε που τι αισθητική πρόταση μπορεί να έχει ένας αρχιτέκτονας για το Μπραχάμι; Τώρα αυτοσχεδιάζουμε εμείς και δένει απόλυτα το κιτς με τον περιβάλλοντα χώρο.

– Αυτό το κομμάτι με την τέντα που είναι πίσω απ’ το κτίριο της εκκλησίας τίνος είναι;

– Δημοτικό είναι.

– Δημοτικό! Δηλαδή τόσα χρόνια που το είχε περιφράξει η εκκλησία και έβαλε κάγκελα, τέντες, γλάστρες και ψησταριές ήταν καταπατημένο;

– Ναι. Και πρόσεξε! Ακόμα και τώρα που κάνουν την «ανάπλαση» δεν το ενσωματώνουν στην πλατεία, συγγνώμη στο προαύλιο της εκκλησίας, αλλά αφήνουν το μισό με τα κάγκελα γύρω γύρω.

– Καλά είναι απίθανοι. Δεν βλέπεις πού ούτε καν το ευθυγράμμισαν με το υπόλοιπο έργο. Χτίσανε και καινούριο πεζούλι και βάλανε ξανά τα κάγκελα. Έπρεπε να ήσουν προχτές εδώ να δεις τον ιερέα να τσακώνεται με τον εργολάβο και φυσικά ο Δήμος απών.

– Μα είναι καταπατημένο!

– Εσύ κατάλαβες ότι ο Δήμος μας στο συγκεκριμένο νοιάζεται για τα καταπατημένα ή να μην χαλάει καρδιές;

– Φυσικά να μην χαλάει καρδιές! Τι είναι κάποια τετραγωνικά δημόσιου χώρου μπροστά στην ευτυχία του άλλου.

– Άσε που οι ευτυχισμένοι πολίτες είναι και ευτυχισμένοι ψηφοφόροι. Και οι ευτυχισμένοι ψηφοφόροι κάνουν και ευτυχισμένους δημοτικούς άρχοντες.

– Παιδιά, καλή καρδιά και αγάπη μόνο. Αφήστε σκάλες και πλατείες. Κάτι ξέρουν οι άρχοντες που είναι τόσα χρόνια στο κουρμπέτι. Αγάπη μόνο και:

Τι χαρά να ευτυχείς,
δίχως να το πληρώνεις,
ή να `σαι δίκαιος κι ευθύς,
μα δίχως να ζημιώνεις,
να `χεις πολλά τ’ αγαθά,
να `ναι άξιος ο μισθός σου,
δίχως να δώσεις τόσο δα,
από τον εαυτό σου.
Τι χαρά να ευτυχείς,
δίχως να το πληρώνεις. [5]


[1] https://goo.gl/npHSDV
[2] https://goo.gl/m9KEAX
[3] https://goo.gl/RY4z4x
[4] https://goo.gl/S3iAQx
[5] Διονύσης Σαββόπουλος, Αυταπάτες – 1996

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κουβέντες καφενείου για μια σκάλα και μια ευτυχισμένη πόλη
17 Νοεμβρίου 2017

Πονάει χέρι, κόβει κεφάλι

– Πλιγκ! Ο ήχος απ’ το κινητό λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

– Μα ποιος στέλνει μηνύματα τέτοια ώρα;

– Συνάδελφος είναι. Πήρε απόφαση η Περιφέρει να κλείσει όλα τα σχολεία αύριο.

– Όλα! Γιατί; Τι έγινε;

– Βρέχει.

– Φθινόπωρο είναι, λογικό δεν είναι να βρέχει;

– Ξέρεις είναι και οι καταστροφές, οι νεκροί στη Μάνδρα. Μάλλον φοβήθηκαν.

– Και τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Εκλέγονται όχι για να φοβούνται αλλά για να λύνουν προβλήματα. Και όταν παίρνεις αποφάσεις που αφορούν την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων στο πόδι αυτό που «εκπέμπεις» δεν βοηθάει. Σε κανένα επίπεδο.

– Και τι να κάνουν; Αν γινόταν πάλι κάτι;

– Να τα κρατήσουμε λοιπόν μόνιμα κλειστά τα σχολεία γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει κάτι. Είναι άλλο πράγμα οι στοχευμένες παρεμβάσεις, το συγκεκριμένο σχολείο που είναι πάνω/δίπλα στο ρέμα, η γειτονιά που πλημμυρίζει, ο δρόμος που δεν μπορούν να τον περάσουν τα παιδιά όταν βρέχει και άλλο αυτό που έκαναν. Είναι ανεπίτρεπτο και το μόνο που δείχνει είναι πανικό, ανικανότητα και ανευθυνότητα.

– Τι γκρινιάζεις; Κουτί σου ήρθε. Εσύ δάσκαλος είσαι, θα ξυπνήσεις αύριο αργά και θα πιεις και το καφεδάκι σου με την ησυχία σου.

«Μας βαρούν κλαρίνα και τραβάμε ίσια
σε ανηφοριές γνωστές με κυπαρίσσια» [1]

– Καλημέρα! Πού σε βρίσκω πρωί πρωί;

– Σχολείο είμαι και βγάζω μια ανακοίνωση ότι δε θα λειτουργήσει σήμερα. Έδιωξα και 5 – 6 πιτσιρίκια που είχαν έρθει για τη γιορτή. Θα καθίσω λίγο ακόμα μήπως έρθουν άλλα και θα φύγω. Καλά είναι απίθανοι! Μεσάνυχτα αποφάσισαν ότι κλείνουν όλα τα σχολεία. Τι τους έπιασε; Δεν ξέρουν τι τους γίνεται!

– Τι να σου πω. Δίκιο έχεις.

«Μπάταρε ο κόσμος δεν τον βλέπεις γουβιάζει
κι εγώ που πάνω απ’ όλα σκεφτόμουν τη ντροπή
είμαι Θιασώτης – και κάνω πια πως δε με νοιάζει.» [2]


[1] Διονύσης Σαββόπουλος, Μας βαράνε ντέφια
[2] Active Member – Εχθρός του λαού: https://goo.gl/cS7ciN

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πονάει χέρι, κόβει κεφάλι
28 Οκτωβρίου 2017

Αεροπλάνα, τι πολλά

«Αεροπλάνα, τι πολλά
έλα να δεις Μπεμπέκα!
Τα παιδάκια τα μετρούν
και τα βγάζουν δέκα.»

Πρέπει να είναι ένα από τα λίγα ποιηματάκια που θυμάμαι απ’ τα νηπιακά μου χρόνια. Ήταν δέκα ποιήματα, ένα για κάθε αριθμό, που μου τα διάβαζαν από ένα βιβλιαράκι των εκδόσεων Άγκυρα ξανά και ξανά για να μάθω τους αριθμούς. Κάπου θρονιάστηκαν σε μια γωνίτσα του μυαλού, ξεθώριασαν με το πέρασμα των χρόνων, όλο τον καιρό μένουν εκεί ξεχασμένα, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο κάθε χρόνο, τέτοια μέρα,

τσουπ!

 το συγκεκριμένο βγαίνει στην επιφάνεια.

Δεν ξέρω ποιο είναι το ερέθισμα που το ανασύρει. Υποθέτω ότι είναι ο θόρυβος των αεροπλάνων που πετάνε πάνω απ’ τις παρελάσεις, δείγμα της πολεμικής ετοιμότητας της πτωχευμένης Ελλαδίτσας για να φοβηθούν οι οχτροί και να αναπτερωθεί το ηθικό των γηγενών.

Οι γύρω μου βλέπουν τα αεροπλάνα, ακούνε τα ταμπούρλα να χτυπάνε, θαυμάζουν τις ευθύγραμμες σειρές, σχολιάζουν καλλίπυγες δασκάλες που δίνουν παραγγέλματα,  θυμούνται ένδοξες στιγμές  ή στιγμές που νομίζουν ότι είναι ένδοξες, νιώθουν με όλα αυτά ρίγη εθνικής συγκινήσεως και εγώ κολλημένος να σκέφτομαι το ποιηματάκι με την Μπεμπέκα.

Αυτό και οχτώ στοιχισμένες παστούλες έτοιμες για τον φούρνο:

«Οχτώ παστούλες έφτιαξε
ο Άρης με τη Σίσση
και στη γραμμή τις έβαλε
στο φούρνο να τις ψήσει.»

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αεροπλάνα, τι πολλά