Μικρές ειδήσεις. Ειδήσεις που φεύγουν γρήγορα απ’ την επικαιρότητα ειδικά τώρα που καλοζωισμένοι άνθρωποι δηλώνουν με στόμφο ότι θα το κάνουμε Κούγκι!!! Αυτές που περιγράφουν την πραγματικοτητα της χώρας μας, που τις έχουμε συνηθίσει, έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς. Ειδήσεις φυσιολογικά αφύσικες.

Διαβάζω:

«Παρέμβαση της Στ. Ξουλίδου στον Τ. Κουράκη για τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών.»
«…Αύριο (18/2) συνεδριάζει το ΚΥΣΠΕ και το ΚΥΣΔΕ. Εγώ θα είμαι εκεί (στο Υπουργείο Παιδείας εννοεί!!!) για να δω τι θα γίνει…» δήλωσε η κ. Ξουλίδου βουλευτής, υπεύθυνη παιδείας, των συγκυβερνώντων ΑΝΕΛ… *

…Και πάλι αυτές οι σκέψεις να σε τριγυρίζουν.

Πρώτα στην επίσκεψη στα σχολεία της Φιλανδίας πριν από λίγα χρόνια. Από τα πολλά που κράτησα είναι και η συζήτηση με μια συνάδελφο εκεί.
Ήθελε να μετακινηθεί σε ένα άλλο σχολείο την επόμενη χρονιά και στο ερώτημα πώς γίνονται οι υπηρεσιακές τους μεταβολές μας είπε αφοπλιστικά: «Δεν ξέρω!» «Έχω κάνει μια ηλεκτρονική αίτηση και περιμένω την απάντηση. Αν υπάρχει θέση στο σχολείο που ζητάω το αίτημά μου θα ικανοποιηθεί. Αν δεν υπάρχει τότε δεν θα φύγω»

Δεν ήξερε ούτε ποιος θα ασχοληθεί με την αίτησή της, ούτε ενδιαφέρθηκε να μάθει. Τα πράγματα ήταν απλά: «Υπάρχει δυνατότητα να μετακινηθώ σε μια άλλη θέση, θα μετακινηθώ. Δεν μπορώ, θα μείνω στη θέση μου και θα οργανώσω τη ζωή μου ανάλογα.»

Μετά εδώ, στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, την παραμονή των κάθε φορά αποσπάσεων, που ειρήσθω εν παρόδω γίνονται ακόμη και στα μέσα της χρονιάς, Στις εικόνες συναδέλφων που ξέρουν με το μικρό τους όνομα αιρετούς, προϊσταμένους, γραμματείς και φαρισαίους και «παλεύουν» για τον «καλό λόγο» που θα τους βάλει μπροστά από τους άλλους. Υπάρχει δεν υπάρχει θέση εκεί που θέλουν να πάνε.
«Με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος και μου είπε ότι θα δει τι μπορεί να κάνει.» «Ξέρεις, με τον Προϊστάμενο πηγαίναμε μαζί νηπιαγωγείο.» «Η φίλη μου η Μαρία είναι κολλητή με την ξαδέρφη του Υφυπουργού.» «Είδα τον Γραμματέα του Υπουργείου στο διπλανό τραπέζι στο μπαράκι»…

Και κοντά και πάνω απ’ αυτούς ένα ολόκληρο κομματικοσυνδικαλιστικό μόρφωμα που στηρίζει την εκλογή του και τη «δύναμή» του, χρόνια τώρα, σε χιλιάδες μικροεξυπηρετήσεις, σε ένα εμπόριο ελπίδων και ρουσφετιών πραγματικών ή εικονικών.

Είμαι στην κατηφόρα της καριέρας μου – Θεού θέλοντος και τρόικας (λάθος λέξη, θεσμικών εταίρων εννοώ) επιτρέποντος – και ακόμη περιμένω να δω την ημέρα που καμιά κ. Ξουλίδου και κανένας κ. Κουράκης δεν θα ασχολούνται με τις αποσπάσεις μας.

Τη μέρα που τα πράγματα θα είναι απλά: «Υπάρχει δυνατότητα να μετακινηθώ σε μια άλλη θέση, θα μετακινηθώ! Δεν υπάρχει, θα μείνω στη θέση μου και θα οργανώσω τη ζωή μου ανάλογα.» Και αυτό θα γίνεται στην ώρα του, χωρίς γνωριμίες, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς δηλώσεις. Με σεβασμό στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές μας.

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα,
γιατί λάμπει ο ήλιος έτσι, γιατί φέγγει έτσι η μέρα;»

Πρώτα ήταν τα συγχαρητήρια της Λεπέν και τα καλά λόγια του Φάρατζ. Το προσπέρασα. Παιχνίδια ευρύτερης γεωστρατηγικής σκέφτηκα. Συμβαίνουν αυτά.

Ήρθε η συνεργασία με τον Καμμένο και η «άκρα του τάφου σιωπή» ακόμα και αυτών που κοιμούνταν και ξυπνούσαν με το αριστερόμετρο στο χέρι.
Με ταρακούνησε.

Ακολούθησε η συστράτευση, τα συγχαρητήρια, τα μελιστάλαχτα λόγια του Βύρωνα Πολύδωρα, του Φαήλου Κρανηδιώτη, του μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιου, του Μπαλτάκου!!!, του Κουρή!!!

Προχτές να και ο Μπέος, απ’ τον Βόλο, να με καλεί να σηκωθώ και να πιάσω στασίδι στις λαοσυνάξεις υποστήριξης της κυβέρνησης και της εθνικής προσπάθειας (sic).

Σήμερα η πρόταση της Πρώτης Φοράς Αριστεράς να είναι ο Προκόπης Παυλόπουλος!!! Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ή κάτι πολύ μεγάλο γίνεται εδώ που προσωπικά αδυνατώ να το δω λόγω σοβαρής βλάβης των πολιτικών μου αισθητηρίων ή κάτι πάει πολύ στραβά. Μα πάρα πολύ στραβά.

Χαλάρωσε φωνάζει η Βασούλα. Μη βιάζεσαι.

Δεν βιάζομαι.
Χαλαρώνω και πάω να ψάξω που έχω καταχωνιασμένη μια ταινία του Πρέκα να πολεμάει τους Γερμανούς. Θα την ξαναδώ μπας και καταφέρω να μπω στο κλίμα της νέας εθνεγερσίας.