6 Οκτωβρίου 2020

Κι αυτό δυστυχώς δε θα αλλάξει αύριο

Αυτές τις μέρες, περιμένοντας και την αυριανή απόφαση του δικαστηρίου, ξανακατέβασα από το ράφι της βιβλιοθήκης το βιβλίο «Βάλ’ τους Χ – Ο μαύρος χάρτης της ρατσιστικής βίας».
Μέσα από τις σελίδες του, με τα κείμενα και τα σκίτσα, ξαναζείς τη φρίκη στους δρόμους της Αθήνας κι όχι μόνο. [1] Δολοφονίες, τραυματισμοί, προπηλακισμοί, βία απ’ τη μια και φόβος και μια ατέλειωτη σιωπή κι ανοχή (?) απ’ την άλλη, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις.

Αύριο θα βγει μια απόφαση.
Δεν ξέρω τις ποινές, θα ήθελα να είναι τέτοιες που να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα, να αποτελέσουν έστω μια δικαίωση για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν αυτά τα χρόνια, αλλά αυτό που σκέφτομαι όλο και πιο πολύ είναι μια συζήτηση το όχι και τόσο μακρινό 2012:
– Μα είναι δυνατόν να λες ότι θα τους ψηφίσεις; Δε βλέπεις τι κάνουν; Δε διαβάζεις τι λένε;
– Θα του ψηφίσω για να κάνουν μπάχαλο τη Βουλή. Να μάθουν κι αυτοί που μας κυβερνάνε τόσα χρόνια.


Ήταν μια από το μισό εκατομμύριο ψηφοφόρους που αποφάσισε να «τιμωρήσει το σύστημα» επιλέγοντας συνειδητά τη βία της Χρυσής Αυγής. Που τους εξουσιοδότησε ως «τιμωρούς» να «καθαρίσουν» για λογαριασμό της, ενώ γνώριζε και την ιστορία τους και τη δράση τους ή καλύτερα, επειδή γνώριζε την ιστορία και τη δράση τους.

Σκέφτομαι τη συζήτηση αυτή ξανά και ξανά και χωρίς να εξομοιώνω τίποτε και κανέναν, χωρίς να ισοπεδώνω καταστάσεις, πιστεύω ότι τελικά είναι αυτή η ανοχή και η σιωπή στη βία, αλλά και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε πολλές φορές το διαφορετικό στον μικρόκοσμό μας, που δίνει τη δύναμη στον φασισμό.

Κι αυτό δυστυχώς δε θα αλλάξει αύριο, ακόμη και αν ανακοινωθεί η αυστηρότερη ποινή .


[1] https://valtousx.gr/

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κι αυτό δυστυχώς δε θα αλλάξει αύριο
17 Νοεμβρίου 2019

Για την ημέρα

«Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης
με σημαίες παντού χθεσινής βροχής
παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα –
δυο τρία φύλλα μόνον εστασίαζαν υπάρχοντας.»
[1]

~~~

– Θα σας δώσω μια συνέντευξη. Είναι του οδηγού του τανκ που μίλησε για πρώτη φορά 30 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, το 2003. Θα τη διαβάσετε με την ησυχία σας στο σπίτι και θα τη σχολιάσουμε αύριο.

~~~

– Λέει κύριε ότι έβλεπε τα φοβισμένα πρόσωπα των φοιτητών στην πόρτα. Φοβόταν στ΄ αλήθεια οι φοιτητές;

– Λέει ότι τότε ήταν περήφανος γι’ αυτό που έκανε. Τον φώναζαν όλοι στο στρατόπεδο ήρωα. Ύστερα ντρεπόταν και δε μιλούσε ποτέ για εκείνη την ημέρα. Ούτε στο παιδί του δεν το είπε!

– Αφού το τανκ μπήκε μέσα στο Πολυτεχνείο γιατί λέει ότι οι φοιτητές τους έδιναν τσιγάρα και σάντουιτς όταν γύριζαν στο στρατόπεδο;

– Όταν έβγαλε το πιστόλι και σημάδεψε τον φοιτητή που του φώναζε, θα τον σκότωνε στ’ αλήθεια;
– Ναι μα δε διάβασες που λέει ότι τους έβλεπε σαν μαμούνια;
– Τότε είπε ότι ήταν φασίστας τώρα δεν είναι. Κύριε αλλάζουν οι άνθρωποι;

– Θέλει να ζητήσει συγγνώμη από την κυρία Ρηγοπούλου που την τραυμάτισε σοβαρά. Ξέρετε αν το έκανε; Γιατί λέει ότι δεν τολμάει να τη συναντήσει;

– Τι εννοεί όταν λέει ότι τα λόγια δε σβήνουν τις πράξεις ;

~~~

«Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση
Τόσο διαφορετικά από τις άλλες μέρες
(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά.»
(?) [2]

——————————————-
[1] Κική Δημουλά, από το Ατροφικό ένστικτο
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, από το Απροσδιόριστη χρονολογία

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για την ημέρα
15 Νοεμβρίου 2019

Το καπάκι

– Κατέβασε την ανακύκλωση σε παρακαλώ. Έχει γεμίσει.

– Όχι τώρα. Βρέχει!

– Τι εννοείς βρέχει. Η βροχή έχει σταματήσει εδώ και ώρα. Δυο τρεις ψιχάλες ρίχνει. Δε θα πάθεις τίποτα.

– Δεν το λέω γι’ αυτό. Το καπάκι του κάδου της ανακύκλωσης είναι σπασμένο εδώ κι έναν χρόνο και ό,τι χάρτινο βάζουμε μέσα όταν βρέχει γίνεται πολτός. Τζάμπα τα ρίχνουμε.

– Δηλαδή εμείς κάνουμε ότι ανακυκλώνουμε και ο Δήμος ότι τα μαζεύει;

– Δεν ξέρω πόσο έγκυρα είναι τα στοιχεία που διάβασα σε μια ιστοσελίδα αλλά όσο αφορά τη διαχείριση των σκουπιδιών και την ανακύκλωση στο Δήμο μας η κατάσταση είναι απελπιστική. Όπως και στους περισσότερους.

– Στην ιστοσελίδα του Δήμου μας πάντως το κομμάτι της ανακύκλωσης είναι μια ωραιότατη έκθεση ιδεών [1]. Σαν αυτές που γράφαμε μικροί για την αποταμίευση. Θα την διαβάζει και κανένας παραέξω από μας και θα νομίζει ότι είμαστε η πράσινη πόλη.

– Μα πώς νομίζεις ότι παίρνουν κάτι «βραβεία» «βιώσιμης ανάπτυξης»; Από τις εκθέσεις ιδεών. Γιατί στην πράξη, άστα καλύτερα.

– Άσχετο, αλλά κάτι κάδους κομποστοποίησης που έδιναν κάποτε τι απέγιναν τελικά; Πώς προχώρησε το πρόγραμμα;

– Γιατί ξέρει κανείς; Όλα αυτά τα προγράμματα ξεκινάνε συνήθως ανοργάνωτα, δίνονται ένα σωρό λεφτά σε διαφήμιση και υλικά, αλλά ούτε ελέγχεται η εφαρμογή τους, ούτε συμπεράσματα βγαίνουν, ούτε διορθωτικές κινήσεις γίνονται, ούτε απολογισμός πραγματοποιείται. Όλα στο πόδι και στο περίπου.

– Αυτό που λες είναι σημαντικό πρόβλημα. Θυμάμαι το 2015 που δημοσιεύτηκε το Τοπικό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων του Δήμου μας αναφερόταν η ανάγκη συγκέντρωσης αξιόπιστων στοιχείων για να μπορέσει να προχωρήσει σωστά ο όποιος προγραμματισμός. [2]. Μάλιστα μέχρι φέτος θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί οι περισσότερες δράσεις του. Έχει γίνει κανένας απολογισμός;

– Απολογισμός; Ποιος θα τον κάνει; Εδώ πέρασε ολόκληρη η προεκλογική περίοδος για τις Δημοτικές Εκλογές και για τη διαχείριση απορριμάτων δεν ακούστηκε κουβέντα. Το υπ’ αριθμό ένα ζήτημα σε όλη την Ευρώπη, για το Μπραχάμι ήταν πέρα βρέχει. Άλλοι ασχολούνταν με τις λακκούβες στο δρόμο, όλοι με το εικονικό κολυμβητήριο στον Ασύρματο, άλλοι με τα μπραχαμιώτικα «αντιφασιστικά» μέτωπα (sic), άλλοι με τα σακουλάκια για τα κακά απ’ τα σκυλάκια.

– Τελικά θα την κατεβάσεις την ανακύκλωση. Ναι ή όχι.

– Θα την κατεβάσω, μη γκρινιάζεις. Εικονική πραγματικότητα είπαμε. Εγώ θα φαίνομαι «συνειδητοποιημένος» πολίτης και ο Δήμος μας θα καμαρώνει ότι «ανακυκλώνει». Και όλοι μαζί στη μιζέρια. Θα ζούμε μόνο για να ανεβάζουμε φωτογραφίες από «πρωτοποριακές» δράσεις στο φέισμπουκ.

Hard Rerset! Αλλά πού είναι κρυμμένο αυτό το κουμπάκι;


[1]http://bit.ly/2r0hqDG
[2] http://bit.ly/2NOpJvw

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το καπάκι