Πλίνθοι και κέραμοι

– Δεν πήγες στα εγκαίνια της πισίνας του Εργαστηρίου Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης; Δε σε είδα στις φωτογραφίες.

– Εκεί ήμουν, αλλά τέτοιες εποχές αν δεν είσαι κοντά σε επίσημο ή υποψήφιο δε βγαίνεις φωτογραφία. Κι εγώ κρατούσα μια απόσταση.

– Μεγάλη σύμπτωση πάντως κι αυτή να είναι έτοιμη λίγο πριν τις εκλογές.

– Είσαι κακός και βλέπεις παντού σκοπιμότητες. Τυχαίνει μερικές φορές κάποια έργα να ολοκληρώνονται λίγο πριν τις εκλογές. Όπως έτυχε και η ανακαίνιση του θεάτρου στο Δημαρχείο, το καινούριο λεωφορείο, οι ασφαλτοστρώσεις. Τι να πρωτοπρολάβουμε να κάνουμε μέσα σε τέσσερα χρόνια;

– Πολύ καλές οι πισινούλες και μπράβο που επιτέλους ολοκληρώθηκαν. Μακάρι να χρησιμοποιηθούν και για άλλους εκτός από τα παιδιά εκεί, αλλά τι τους έχει πιάσει όλους τους επίδοξους μνηστήρες της Δημαρχίας και τάζουν κολυμβητήριο στο Μπραχάμι;

– Δεν ξέρω. Στον Ασύρματο πάντως μερικοί το έχουν σίγουρο. Μάλιστα ένας δυο αγόρασαν και σκουφάκια κολύμβησης.

– Μα καλά έχουν την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει φτιάχνω κολυμβητήριο; Το κόστος του; Τις υποδομές του; Το προσωπικό και τα χρήματα που χρειάζονται για τη συντήρηση και τη λειτουργία του; Εκτός κι αν νομίζουν ότι κολυμβητήριο είναι μια τρύπα στο χώμα γεμάτη νερό. Εδώ 300.000 στοίχισε μόνο η εγκατάσταση συστημάτων θέρμανσης- κλιματισμού στις δυο μικρές, ήδη έτοιμες, κολυμβητικές δεξαμενές που εγκαινίασαν.

– Αυτό λες εσύ; Έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την κεντρική πλατεία τον αποφάσισαν 2-3 φορές στο Δημοτικό Συμβούλιο και ακόμα τον ψάχνουμε. Πρόσεχε! Όχι να φτιάξουν την πλατεία. Να τη σχεδιάσουν μόνο.

– Ελάτε τώρα. Τα οράματα είπαμε είναι τζάμπα. Αν θυμάστε παλιότερα οραματίζονταν ένα μέγαρο πολιτισμού πάλι στον Ασύρματο. Είχαν κρεμάσει και στο Δημαρχείο το σχέδιό του. Περνούσαν τα χρόνια, γύρω μας ελεύθεροι χώροι κτίζονταν, θερινοί κινηματογράφοι γκρεμίζονταν, το Μπραχάμι ασφυκτιούσε πολιτιστικά κι οι δημοτικοί άρχοντες σφύριζαν αδιάφορα και έταζαν το μέγαρο πολιτισμού στον Ασύρματο.

– Πετάει ένας μια εξυπνάδα, γιατί βλέπεις δεν μπορείς να επαναλαμβάνεις τα ίδια και τα ίδια σε όλες τις εκλογές, κι όλοι οι άλλοι για να μη μείνουν πίσω μπαίνουν στο παιχνίδι και την ανακυκλώνουν άκριτα. Γίνεται και μια μακέτα, μπαίνει και σ΄ ένα χωράφι μια ταμπέλα «προσεχώς κολυμβητήριο» και άσε μετά τις μανούλες από κάτω να ρωτάνε ποτέ θα είναι έτοιμο για να φέρω τα παιδιά μου να μάθουν κολύμβηση.

– Μια ζωή μεγάλα οράματα κι από ουσία τίποτα. Η δημοτική βιβλιοθήκη είναι στο πιο ακατάλληλο κτίριο και δεν ασχολείται κάνεις. Είμαστε ο μοναδικός Δήμος που δεν έχει έναν χώρο πολιτισμού δικό του για εκθέσεις και εκδηλώσεις. Δεν έχουμε κατορθώσει να φτιάξουμε μια κεντρική πλατεία σημείο αναφοράς – έμεινε στο έλεος του Θεού και των επί γης εκπροσώπων του. Ο Ασύρματος είναι όλο μπαλώματα – μέχρι και μίνι δημοτική χωματερή έγινε. Ο κεντρικότερος δρόμος της πόλης μας είναι μες την εγκατάλειψη. Στη διαχείριση των σκουπιδιών είμαστε από τους τελευταίους. Ένα γυμνάσιο στεγάζεται προσωρινά εδώ και σαράντα χρόνια στο 5ο Δημοτικό. Η Πικροδάφνη ασφυκτιά απ’ τις αυθαιρεσίες και την αναβλητικότητα. Κι αντί να σκύψουν όλοι και να δουν σοβαρά το πώς θα μπορέσουν να τακτοποιήσουν και κάτι, το πώς θα κλείσουν καμιά παλιά εκκρεμότητα, τσουπ ρίχνουν όλο σοβαρότητα κι ένα «θα σας φτιάξουμε κολυμβητήριο». Απορώ τι άλλο θα σκεφτούν;

– Βάζω στοίχημα ότι στις επόμενες εκλογές κάποιος θα υποσχεθεί ότι θα φτιάξει και διαστημοδρόμιο στο Μπραχάμι.

– Γιατί όχι; Εδώ ο σύντροφος Παππάς λέει ότι είναι έτοιμος να στείλει όχημα στο φεγγάρι γιατί να μην φέρουμε κι εμείς τη ΝΑΣΑ εδώ;

– Μα πού θα το φτιάξουμε το διαστημοδρόμιο;

– Στον Ασύρματο φυσικά. Τόσα και τόσα θα γίνουν εκεί. Μια γωνιούλα για ένα διαστημοδρόμιο δε θα βρεθεί;

Γύρισε τον Ιούλιο.[1] Πολύ πιο αδύνατος απ’ όσο έφυγε, πολύ πιο μαυρισμένος. Ανέβηκε τη σκονισμένη ανηφόρα απ’ την πλατεία με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι, αυτές που ήταν φτιαγμένες από σκληρό χαρτόνι και ντυμένες με καρό ύφασμα σαν σκωτσέζικη φούστα.

– Γύρισε ο Βασίλης! Φώναξαν οι γυναίκες.

Στον τοίχο του σαλονιού κρέμασε έναν περίτεχνο δίσκο με σχέδια φτιαγμένα από άγρια στάχυα και ξύλινο σκάλισμα γύρω γύρω. (Σαράντα χρόνια μετά ακόμα είναι κρεμασμένος στον ίδιο τοίχο.) Τον είχε φτιάξει ένας φίλος του στην εξορία και ήταν το μοναδικό κομμάτι που θύμιζε τη Γυάρο.

Μάζεψαν με τον θείο Λάμπρο τα «παράνομα» βιβλία και τα θάψανε στο χωράφι στο βουνό όπου και τα ‘φαγε σιγά σιγά η υγρασία. Πέντε – έξι, δεν ξέρω γιατί, τα κράτησε καλά κρυμμένα κάτω από τα ρούχα σ’ ένα ντουλάπι. Το «Έγκλημα και τιμωρία», «Το υπόγειο», «Αδύνατη καρδιά» του Ντοστογιέφσκι, μια Πολιτική Οικονομία της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, τη βιογραφία του Λένιν και το «Η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης» του Κώστα Μπίρκα. Το τελευταίο ήταν το πρώτο που ξεφύλλιζα κρυφά αργότερα μεγαλώνοντας και έβλεπα μια άλλη ιστορία, τελείως διαφορετική απ’ αυτή που μας έλεγαν οι δάσκαλοί μας στο σχολείο.

«Ησύχασε». Δε μιλούσε. Δουλειά απ’ τα χαράματα μέχρι αργά το βράδυ στο μπακάλικο και στα χωράφια με τους χωροφύλακες να έρχονται κάθε τόσο στο μαγαζί. Μια για να τον «γράψουν» κι αυτόν και τον θείο γιατί οι άσπρες ποδιές τους είχαν λερωθεί απ’ τον τοματοπελτέ ή γιατί το σακί απ’ το αλεύρι είχε γείρει και είχε λερώσει το πάτωμα, μια για να γίνει «εθελοντικά» συνδρομητής στην «Επιθεώρηση Χωροφυλακής», μια για να ελέγξουν αν είναι η σημαία σηκωμένη στας εθνικάς εορτάς, μια για να τον «καλέσουν» στο τμήμα και να μιλήσουν γιατί κάτι έμαθαν γι’ αυτόν.

Και τα βράδια οι ψίθυροι με τη μαμά.

– Θα μάθετε Αγγλικά. Θα σας φέρουμε δάσκαλο εδώ.
Αγγλικά στο χωριό το ’70 ήταν απίθανο και ιδιαίτερο μάθημα ακόμα πιο απίθανο. Άσε που εμείς δε θέλαμε να μάθουμε Αγγλικά. Θέλαμε να παίζουμε όλη μέρα. Τι τους έπιασε;

Κι αρχίσαμε Αγγλικά με τον κύριο Γιώργο να μας επαναλαμβάνει ατέλειωτες λέξεις και προτάσεις κι εγώ με τον Ηλία να γράφουμε και να γεμίζουμε τετράδια, I am – You are – He/She/It is, αλλά με το μυαλό μόνιμα έξω στις φωνές των συμμαθητών μας που παίζανε.

Και τα βράδια οι ψίθυροι με τη μαμά:

– Τα παιδιά δε θέλουν. Δε τα βλέπεις;
– Ο Γιώργος έχει κάνει περισσότερο απ’ όλους εξορία. Έχει οικογένεια, είναι δύσκολα. Πρέπει να βοηθήσουμε. Θα κάνουν μάθημα θέλουν δε θέλουν. Κι όταν τα πράγματα ηρεμήσουν ας σταματήσουν.

Έτσι μεγάλωνα σ’ έναν κόσμο περίεργο. Σ’ έναν κόσμο χωρισμένο στα δυο. Εμείς και οι άλλοι. Οι «σιωπηλοί» και οι «κανονικοί». Με τα ραδιόφωνα του χωριού να παίζουν δημοτικά τραγούδια και εμβατήρια στη διαπασών και τον παππού να ακούει τα βράδια σιγανά στο δικό του ραδιόφωνο έναν περίεργο σταθμό που δεν είχε δημοτικά τραγούδια ούτε τον ύμνο της χούντας, αλλά ξεκινούσε με μια γυναικεία φωνή που έλεγε «Εδώ Μόσχα! Συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας». Με τους γενειοφόρους αντάρτες με τα σταυρωτά φυσεκλίκια στα κρυμμένα παράνομα βιβλία και τους Μεγαλέξανδρους, τους φλεγόμενους φοίνικες με τον στρατιώτη των σχολικών βιβλίων. Με τους χωροφύλακες στο μαγαζί και τους ψιθύρους τα βράδια που προσπαθούσαν να ρυθμίσουν τη ζωή μας.

– Τι είναι η Χούντα; Τι είναι φασισμός; Με ρωτάνε καμιά φορά οι μεγαλύτεροι μαθητές μου.

– Ο φόβος είναι. Αυτό το αίσθημα που διαλύει σχέσεις. Ο φόβος που σε κάνει να κρύβεις αυτό που είσαι. Που κάνει τους ουτιδανούς να ορίζουν τη ζωή σου με το έτσι θέλω. Δεν πρέπει να το ζήσετε ποτέ.

—————————————————
[1] Μέρα που είναι

– Οργασμό έργων και εγκαινίων βλέπω.

– Εκλογές έρχονται οπότε όλες οι μηχανές είναι στο φουλ.

– Γιατί κατηγορείς τους δικούς μας. Έτσι δεν κάνουν σε όλη την Ελλάδα;

– Φυσικά έτσι κάνουν και έκαναν διαχρονικά πολλοί και αυτό πάντα το κατακρίναμε, αλλά είναι κάπως να ευαγγελίζεσαι το καινούριο και να ανακυκλώνεις ό,τι παλαιοκομματικό υπάρχει. Βέβαια εσύ τώρα θα τους ψηφίσεις γι’ αυτό και τους δικαιολογείς. Οπότε πάσο.

– Θα τους ψηφίσω, αλλά κάνω παρέα με σας και δε με πιστεύουν.

– Έτσι είναι οι εξουσίες φίλε μου. Σε θέλουν ψυχή τε και σώματι. Ας πρόσεχες.

– Είδα και μια συνέντευξη της Δημάρχου μας στην ΕΡΤ [1] όπου μιλούσε για έναν απολογισμό βιώσιμης ανάπτυξης που ο Δήμος μας είναι πρωτοπόρος παγκόσμια και ειλικρινά δεν κατάλαβα τι είναι αυτό. Ούτε οι δημοσιογράφοι βέβαια καταλάβαιναν τι ακριβώς κάνουμε και είμαστε πρωτοπόροι, ρώτησαν μια δυο φορές και μείναν με την απορία.

– Κι εγώ την είδα και αυτό που κατάλαβα είναι ότι ρώτησαν 500 άτομα πριν από 3 χρόνια για το πώς θα γίνει η πόλη μας καλύτερη και φτιάξανε και ένα βιβλίο 100 σελίδων. [2]

– Και τι έχει αυτό το βιβλίο;

– Εκατό σελίδες με ωραίους πίνακες, γραφικά, φωτογραφίες και σχεδιαγράμματα. Το ξεφυλλίζεις και νομίζεις ότι ζεις στο μέλλον. Το διαβάζεις και λες: «Μα γιατί το έγραψαν;» Κάνεις μια βόλτα στην μικρή μας πόλη και ξαναλές: «Οκ! Είμαι καλά. Δεν έχω παραισθήσεις.» Για να καταλάβεις απ’ τα σημαντικά έργα βιώσιμης ανάπτυξης (sic) που αναφέρουν είναι και κατεδάφιση του παλιού μπακάλικου δίπλα από την την εκκλησία του Άι Δημήτρη και την απόδοση του χώρου στον λαό, συγγνώμη στις παρακείμενες καφετέριες.

– Αυτό θα σας φάει. Η ζήλια που δεν έχετε όραμα και πρωτοποριακές ιδέες.

– Καλά μας δουλεύεις. Εδώ δεν μπορούμε να περπατήσουμε καλά καλά στην Αγίου Δημητρίου, η κεντρική -ο Θεός να την κάνει- πλατεία είναι μες την αυθαιρεσία, στη διαχείριση απορριμάτων είμαστε στη λίθινη εποχή, στην αξιοποίηση των εναλλακτικών μορφών ενέργειας μιλάμε για ανέκδοτο και εσύ μου λες ότι είναι πρωτοπόροι επειδή γεμίσανε ένα βιβλίο με βερμπαλισμούς και «ηθικές» δεσμεύσεις; Σε ποια πόλη ζεις;

– Έλα μωρέ ασχολείστε κι εσείς. Πόσοι την είδαν τη συνέντευξη; Πόσοι διάβασαν το βιβλίο; Στον τίτλο μείνανε όλοι και κάνανε λάικ στο φέισμπουκ.

– Εγώ πάντως αυτό το διάστημα χαζεύω το όραμα των συνδυασμών όπως ξεδιπλώνεται στα κοινωνικά δίκτυα. Εκεί να δεις λακκούβα και γκρίνια για το κάθε απίθανο. Τελευταία βλέπω και έναν που κυκλοφορεί στη γειτονιά με το κινητό και βγάζει φωτογραφία κάθε τρύπα που υπάρχει στον δρόμο. Άσε που οι μισοί διαγράφουν τους άλλους μισούς από ομάδες και ομαδούλες στο φέισμπουκ και είναι απόλαυση να διαβάζεις τα σχόλια. Λες και είσαι σε ελληνική ταινία με πρωταγωνιστή τον Βασιλάκη Καΐλα. Γεμίζει η οθόνη κλάμα και παράπονο.

– Να σκεφτείς ότι προ ημερών πέρασε ο άλλος σφαιράτος από ένα ΣΤΟΠ, τράκαρε και ξεσηκώθηκαν οι αντιπολιτευόμενοι για τις ευθύνες της Δημοτικής Αρχής! Είναι απίθανοι. Έτσι όπως πάνε μετεωρίτης θα πέσει στο Μπραχάμι και αυτοί θα κατηγορούν τη Δήμαρχο.

– Αμ το άλλο που ζητούσαν απ’ τις υπηρεσίες του Δήμου να υπερασπιστούν αυτούς που είχαν καταδικαστεί για πολεοδομικές αυθαιρεσίες γιατί λέει είναι «λαϊκός κόσμος»;

– Δηλαδή αυτοί που πληρώνουν κάθε φορά τα πρόστιμά τους τι είναι; Η μπουρζουαζία του Μπραχαμίου ή τα μονίμως κορόιδα;

– Μη ξεχνάς: Λαϊκός κόσμος που ψηφίζει. Τάξε το απίθανο και όλο και κάποιος θα τσιμπήσει και θα ψηφίσει.

– Εμείς πάντως περιμένουμε τα ολοκληρωμένα προγράμματα των συνδυασμών. Να δούμε και λίγο αναλυτικά το τι λένε εκτός από ατάκες, εικόνες και φωτογραφίες υποψηφίων. Αν έχουν κοστολογήσει τις προτάσεις τους, αν έχουν βρει χώρους γι’ αυτά που τάζουν να φτιάξουν, αν…

– Καλά διαβάζετε ακόμα προγράμματα;

– Πώς δε διαβάζουμε. Να τώρα για παράδειγμα βρήκα το προηγούμενο προεκλογικό πρόγραμμα της Δημοτικής Αρχής και έχει μεγάλη πλάκα να το ξαναδιαβάζεις μια αυτό και μια τον απολογισμό τους. Αλλά επί της ουσίας έχεις δίκιο. Τζάμπα τα τυπώνουν αυτοί, τζάμπα τα διαβάζουμε εμείς. Μετεκλογικά όλα θα είναι στον αυτόματο και μέχρι τις επόμενες εκλογές θα έχουν ξεχαστεί τα πάντα.

[1] http://bit.ly/2KeBAmW
[2] http://bit.ly/2YTwTlJ