Πλίνθοι και κέραμοι

– Τι είναι οι μνήμες μας;

– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα, προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα σπίτι, μάνα σπίτι
έναν δεν δίναν για το σήμερα παρά.» [1]

– Εγώ θυμάμαι τ’ ατέλειωτα τρεξίματα, το πάθος μας, την επιμονή μας, τις έντονες συζητήσεις, την αφέλειά μας, τους ανομολόγητους έρωτες.

«το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια,
και σβάρνα ολημερὶς στις γειτονιές»[1]

– Εγώ θυμάμαι την πλατεία Πάργης, την Εστία, τα παιδιά απ’ τη Βελλά, το νησάκι με τα πεσμένα φύλλα, τη Σουλίου που πηγαίναμε κάθε Κυριακή με τις εφημερίδες.

– Εκεί δεν ήταν η όμορφη νοσηλεύτρια που τα είχε με τον γιατρό και άνοιγε την πόρτα αναψοκοκκινισμένη;

«δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη.» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

– Εγώ θυμάμαι τα όνειρά μας για το σχολείο που θα φτιάχναμε, τα ποιήματα που διαβάζαμε. Α! και τις βουτιές στο σιντριβάνι, τα μπουγελώματα την Άνοιξη, τα Sante που δεν έλειπαν ποτέ.

«Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ῾ναι και καλή σοδειά.» [1]

~~~

– Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι. Γιατί θα θυμάμαι και τα σκοτάδια.

«Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.

(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)»[2]

[1] Μανόλης Αναγνωστάκης, Ήτανε νέοι
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, Νέοι της Σιδώνος

– Τι είναι οι μνήμες μας;

– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα και προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.

~~~

– Άλλαξες. Σε κοιτάζω και δε σε αναγνωρίζω.

– Όλοι αλλάξαμε. Δεν είναι φυσικό αυτό; Τόσα χρόνια πέρασαν

– Δεν είναι το απ’ έξω. Για το «μέσα» λέω.

~~~

«Τώρα τα βλέπω όλα απλά
σαν αλητάκος σκύλος
όπως γελάνε τα παιδιά
και όπως σκάει ο ήλιος.» [2]

~~~

– Δε νομίζω ν’ αλλάζουμε ουσιαστικά «από μέσα». Ίσως το δείχνουμε διαφορετικά κάθε φορά.

– Κι αυτό αλλαγή είναι. Άλλο αν μπορεί να πάρει χρόνια για να το δείξεις, άλλο αν μπορεί να πάρει καιρό για να το καταλάβουν.

– Προσαρμογή θα το έλεγα. Συνειδητή ή ασυνείδητη.

– Δεν είναι όμως κάπως υποκριτικό αυτό;

– Σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει πάντα τις αλήθειες των άλλων. Αν δεν προσαρμοζόμαστε ανάλογα με τα χρόνια, τους ανθρώπους, θα τιναζόταν όλη η ζώη μας στον αέρα.

~~~

«Μονάχα αυτό κατάλαβα
απ’ όλο το ταξίδι
πως όσο αλλάζουμε ζωή
τόσο μένουμε ίδιοι…» [2]

[1] Ιωάννου Οδυσσέας, Η ζώη των άλλων, 1999
]2] Ιωάννου Οδυσσέας, Μη φύγεις, 1999

~~~

– Τι είναι οι μνήμες μας;

– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα, προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.

~~~

– Δεν ξέρω γιατί όλο και πιο συχνά φεύγει το μυαλό στα περασμένα.

– Μεγαλώνεις και όσο μεγαλώνεις όλο και περισσότερο γυρνάς στο παρελθόν. Είναι ο ορίζοντας που έρχεται πιο κοντά οπότε είναι φυσιολογικό εσύ να κάνεις βήματα πίσω.

~~~

Ανέμελες βόλτες στην παραλία με τη Ρένα και τη Ζανέτ. Συζητώντας αδιάκοπα για τα σημαντικά – ασήμαντα της παιδικής ηλικίας, για τους ανεκπλήρωτους, συνήθως, έρωτες της εφηβείας.

«…γιατί το μόνο που λαχτάρησε ως λάφυρά του
είναι μια θάλασσα να φτάνει ως τη σκάλα.» [1]

Χρόνια όμορφα, πάνω κάτω, πάνω κάτω, πάνω κάτω στα χαλίκια της ακρογιαλιάς, εκεί στη γραμμή που αλλάζει συνεχώς, κοιτώντας την απέναντι αχνή ακτή, κάνοντας σχέδια για ένα μέλλον που ποτέ δεν ήρθε όπως το υπολογίζαμε.

~~~

«Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα ‘κανε μία απ’ τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες.» [1]

Αλλά,

Ποιο είναι κάθε φορά τ’ όνειρο και ποιες οι μικρές νοθείες;

[1] Ιωάννου Οδυσσέας, Μικρές νοθείες, 1999