Μακεδονία ξακουστή
«Μακεδονία ξακουστή
του Αλεξάνδρου η χώρα,
που έδιωξες τους Βούλγαρους
κι ελεύθερη είσαι τώρα.
Ήσουν και θα ‘σαι ελληνική,
Ελλήνων το καμάρι,
κι εμείς Ελληνόπουλα
σου πλέκουμε στεφάνι!»
Τραγουδούσαμε εν χορώ, με τη δασκάλα να κρατάει τον ρυθμό, μπροστά απ’ την μπρούτζινη προτομή του Μεγαλέξανδρου – τις είχε στείλει η Χούντα σε όλα τα σχολεία.
Τραγουδούσαμε, κοιτάζαμε μετά τον χάρτη στον τοίχο της τάξης που μ’ ένα ροζουλί χρωματάκι έδειχνε «το Κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου» και φανταζόμασταν περικεφαλαίες, σάρισες, εμάς καβάλα στον Βουκεφάλα να ξαναφτιάχνουμε τη μικρή Ελλάδίτσα κυρίαρχη του κόσμου εξολοθρεύοντας τους βαρβάρους σαν τις μύγες.
Μπροστά, δίπλα απ’ τον πίνακα, ο άλλος χάρτης, ο σύγχρονος «Πολιτικός Χάρτης της Ελλάδος», έγραφε στα βόρεια σύνορά μας με μεγάλα μαύρα γράμματα «Λ.Δ. Μακεδονίας», το ίδιο και στο βιβλίο της Γεωγραφίας μας. Αυτό βέβαια τότε κανέναν δεν τον ενοχλούσε γιατί εκεί ήταν οι «καλοί» κομμουνιστές σε αντίθεση με τους «κακούς» στην Αλβανία και στη Βουλγαρία.
~~~
Πέρασαν τα χρόνια, κάποια στιγμή κατεβήκαμε απ’ τους Βουκεφάλες, όσοι κατεβήκαμε, γιατί καταλάβαμε ότι η Ελλαδίτσα μας θα γίνει μεγάλη όχι μηρυκάζοντας τα κλέη των αρχαίων ημών προγόνων, αλλά με πολλή δουλειά, με πολλή μόρφωση, με πολλή δημοκρατία.
Τις περικεφαλαίες και τις σάρισες τις αφήσαμε σε μια μειοψηφία γραφικών ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.
~~~
«Μεσήλιξ τώρα εγώ σε οθόνη έγχρωμη
ξυπνώ με τις Πρεσθλάβες να βουίζουνε.
Οι δείχτες στο ρολόι γυρνούν ανάποδα
στον παιδικό μου εθνικισμό, τον πιο παγκόσμιο.» [1]
~~~
-Εσύ τι λες για το μακεδονικό;
-Τι να πω;. Αν σας πω ότι μου είναι παγερά αδιάφορο το όνομα θα αρχίσετε πάλι τα βαριά εθνικοπατριωτικά και θα μαλώσουμε. Οπότε απλά παρακολουθώ.
▲ Παρακολουθώ τους σύγχρονους μακεδονομάχους να ζώνουν τα φυσεκλίκια στις μπαρουτοκαπνισμένες σελίδες του φέισμπουκ και του τουίτερ, να παίρνουν το εθνόμετρο στα χέρια και να απειλούν δεξιά και αριστερά τους εθνομηδενιστές (sic) φαντασιαζόμενοι ότι είναι γνήσια τέκνα του Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης. Με ή χωρίς περικεφαλαία.
▼ Παρακολουθώ τη διπολική διαταραχή των συντρόφων που απ’ τη μια κάνουν γαργάρα τρία χρόνια τώρα τον συναγελασμό με ψεκασμένους καμένους εθνικιστές και απ’ την άλλη κουνάνε το δάχτυλο στους άλλους κατηγορώντας τους για εθνικιστές και άλλα τέτοια γραφικά.
▲ Παρακολουθώ τους βαλκάνιους φιλελεύθερους Νεοδημοκράτες να επιστρέφουν ολοταχώς στο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» φοβούμενοι μη χάσουν την εύνοια των παπάδων και τα ζεστά ψηφουλάκια των «πατριωτών».
▼ Παρακολουθώ κάτι πονεμένους (κεντρο)αριστερούς που αφού επένδυσαν τα προηγούμενα χρόνια στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και έφαγαν ένα καλό στραπάτσο από εκεί, να αναζητούν τη λύση στον κ. Μητσοτάκη, να μην τους βγαίνει, και να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.
~~~
«Πού μείναμε βρε Πέτρο μου ολομόναχοι;
Παράξενη σιωπή: Εδώ Βαλκάνια.
Ρουμάνοι, Σέρβοι, Ρώσοι, Αλβανοί, Ρωμιοί.
Τούς βλέπεις στο μετρό φυλές αλλόκοτες
[…]
η ακτίνα έχει σβήσει, πουθενά επαφή.» [1]
~~~
Τους παρακολουθώ όλους, διαβάζω αυτά που γράφουν, αυτά που δείχνουν και σκέφτομαι συνεχώς τρόπους για να την κάνουμε από δω.
Σκέφτομαι αλλά δεν βρίσκω τίποτε γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι. Μας έδωσε «σιγουριά» το δημοσιοϋπαλληλίκι αλλά και μας εγκλώβισε οπότε καταλήγουμε πάλι:
«Ολαρία ολαρά, γύρω – γύρω τα παιδιά,
ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίπη,
ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά
ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη
κι η παρθένα με τον σατανά.» [2]
Υ.Γ. Τουλάχιστον να την κάνουν από δω τα παιδιά μας.
[1] Διονύσης Σαββόπουλος, Πρεσθλάβες, 1994
[2] Διονύσης Σαββόπουλος, Εμείς του `60, 1989
