Πλίνθοι και κέραμοι

«Πόσο κίτρινος είναι ο ήλιος
που μας κοροϊδεύει.
Πόσο ιδανικοί εμείς αναλύοντας
τις ακτίνες του.
Πόσο απαίσχυντα ωραίοι
όταν τραβάμε το σύρτη.
Και μένουμε άφωτοι-
ο ένας απέναντι στον άλλον. » [1]

«…νίκας τοις βασιλεύσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος» έψελνε ο παπάς στο κεφαλόσκαλο ανάμεσα στα λιβάνια και τις αναμμένες λαμπάδες και από κάτω άλλοι σταυροκοπιούνταν, άλλοι σχολιάζαν την κόμμωση της δασκάλας, άλλοι κοίταζαν με μισό μάτι το τολμηρό ντύσιμο μιας μαμάς, άλλοι  φώναζαν «σουτ!! σουτ!!!» στα παιδιά που μιλούσαν ακατάπαυστα στην πρώτη τους επαφή μετά από μήνες.

Το μυαλό έφυγε πάλι πίσω στα πρώτα χρόνια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, τότε στη δεκαετία του ΄80, όταν πεταγόταν είτε κάποιος δάσκαλος είτε κάποιος διευθυντής για να βάλει στη θέση του τον παπά λέγοντας χαμηλόφωνα ή δυνατά ανάλογα με τον επαναστατικό οίστρο: «Τοις ευσεβέσι πάτερ, τοις ευσεβέσι! Όχι τοις βασιλεύσι!»

Και χαμογελούσαν όλοι αυτάρεσκα για τη γροθιά που έριχναν στο κατεστημένο και καμάρωναν στο γραφείο των δασκάλων.

Έτσι πέρασαν τα χρόνια με κοκορομαχίες για το φαίνεσθαι, με μάχες για το τίποτε, και τον 21ο αιώνα η Ελλαδίτσα μας εξακολουθεί να ανακυκλώνει, με κυβέρνηση «πρώτης φοράς αριστεράς» παρακαλώ, όλα τα στερεότυπα ενός θεοκρατικού καθεστώτος.

Οι σύντροφοι στρογγυλοκάθησαν στις ζεστές Υπουργικές καρεκλίτσες, μαθαίνουν να διαχειρίζονται τη μιζέρια και το εφικτό και μεις, όλο και λιγότεροι, καθόμαστε αυτές τις πρώτες μέρες στο τέλος των γραμμών, πίσω απ’ τα παιδιά, και το μυαλό μας ταξιδεύει σε άλλους κόσμους.

Παλιότερα ήταν και τα πρωτοβρόχια που βοηθούσαν την αναπόληση. Τώρα πού να ταξιδεύεις με τον ιδρώτα να τρέχει;

Reset αλλά ούτε ο καιρός δε μας βοηθάει.

[1] Γιάννης Βαρβέρης, Ενοχή, Εν φαντασία και λόγω, 1975