13 Μαρτίου 2022

φρέζιες

Κάθε χρόνο, αυτή την περίοδο, τέλη του χειμώνα με αρχές της άνοιξης, ανθίζουν οι φρέζιες στις γλάστρες στο μπαλκόνι.

Παλιότερα, βγάζαμε τους βολβούς από τις γλάστρες για να τους φυτέψουμε ξανά το φθινόπωρο, αλλά τα τελευταία χρόνια μένουν μόνιμα στο χώμα μαζί με τα άλλα φυτά και

~~~

«Η φρέζια στη γαστρούλα της λυγάει τ’ ανάστημά της
και υψώνει το τριλούλουδο κορμί
και πνέει και λέει με τ’ άνθισμα και με την ευωδιά της
και τη ζωή της χαίρεται ροδόξανθη στιγμή.» [1]

~~~

όταν ανθίζουν, κάθε βδομάδα, κάποιες από αυτές μετακομίζουν στο ποτήρι-ανθοδοχείο, μια προσωρινή ψευδαίσθηση παρουσίας της φύσης στο εσωτερικό του σπιτιού, όπως είναι και όλα τα ανθοδοχεία.

~~~

«Απάνου στο τραπέζι μου το πλαστικό ανθογυάλι
με το μενεξεδένιο του σγουρόμαλλο κεφάλι
συλλογισμένο στέκεται και σα να ονειροπλέκει […]» [1]

~~~

Παραμένουν στο ποτήρι τους, πότε στα τραπεζάκια του καθιστικού, πότε στον πάγκο της κουζίνας μέχρι την ώρα που ένα νέο μπουκέτο από το μπαλκόνι θα τις αντικαταστήσει.

– Μα γιατί φωτογραφίζεις τις μαραμένες; Αφού θα τις αλλάξω σε λίγο.

[1] Κωστής Παλαμάς, Περάσματα και χαιρετισμού, Ζ΄, Η φρέζια.

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο φρέζιες
21 Φεβρουαρίου 2021

Tecsun R-909

«Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός…» [1]

Η φωνή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα δονεί το ηχείο από το μικρό τρανζιστοράκι που είναι ακουμπισμένο στο τραπέζι του σαλονιού με την κεραία του τέρμα σηκωμένη για να συνεχίσει αμέσως μετά:

~~~

«I can feel it coming in the air tonight, Oh lord
And I’ve been waiting for this moment, for all my life, Oh lord
Can you feel it coming in the air tonight, oh lord, Oh lord...» [2]

~~~

Μπορεί το σπίτι να έχει γεμίσει με υπολογιστές, τάμπλετ, κινητά, smart tv, στερεοφωνικά, πάντα όμως υπάρχει κι ένα μικρό φτηνό τρανζιστοράκι που παίζει.

– Γιατί το χρησιμοποιείς ακόμα;
– Δεν ξέρω. Το αισθάνομαι πιο οικείο. Είναι κι αυτές οι παιδικές μνήμες. Μ’ ένα τρανζιστοράκι αγκαλιά κοιμόμουνα.

~~~

Για χρόνια ένα κοκκiνο Silver μας ακολουθούσε από μετακόμιση σε μετακόμιση μέχρι που το κουμπί που διάλεγε σταθμούς αρνούνταν πεισματικά ν’ αλλάξει σταθμό μένοντας κολλημένο στο 95,6.

– Ν’ αγοράσουμε ένα άλλο!
– Μα έχουμε τόσα απ’ όπου μπορείς να ακούσεις μουσική.
– Όχι! Το ραδιοφωνάκι μου αρέσει. Και να είναι μικρό για να χωράει στο ραφάκι με τα ξύλινα παιχνίδια πάνω από τον πάγκο της κουζίνας.

~~~

« Strumming my pain with his fingers
Singing my life with his words
Killing me softly with his song…» [3]

~~~

Και πήραμε,

ένα μικρούλικο φτηνό Tecsun απ’ τη μακρινή Κίνα με πολύ καλή λήψη και δυνατό ηχείο για να ακούγεται σε όλο το σπίτι.

~~~

«Κλείσε, φως μου το ράδιο,
κι έλα και φίλησέ με,
μη με ρωτάς για τ’ αύριο,
μονάχα αγάπησέ με… »[4]

[1] Μικρός Τιτανικός, Μιχάλης Γκανάς, 1993
[2] In the Air Tonight, Phil Collins, 1981
[3] Killing Me Softly with His Song, Norman Gimbel, 1971
[4] Κλείσε το ραδιόφωνο, Νικολακάκος Γιώργος

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Tecsun R-909
17 Νοεμβρίου 2019

Για την ημέρα

«Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης
με σημαίες παντού χθεσινής βροχής
παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα –
δυο τρία φύλλα μόνον εστασίαζαν υπάρχοντας.» [1]

~~~

– Θα σας δώσω μια συνέντευξη. Είναι του οδηγού του τανκ που μίλησε για πρώτη φορά 30 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, το 2003. Θα τη διαβάσετε με την ησυχία σας στο σπίτι και θα τη σχολιάσουμε αύριο.

~~~

– Λέει κύριε ότι έβλεπε τα φοβισμένα πρόσωπα των φοιτητών στην πόρτα. Φοβόταν στ΄ αλήθεια οι φοιτητές;

– Λέει ότι τότε ήταν περήφανος γι’ αυτό που έκανε. Τον φώναζαν όλοι στο στρατόπεδο ήρωα. Ύστερα ντρεπόταν και δε μιλούσε ποτέ για εκείνη την ημέρα. Ούτε στο παιδί του δεν το είπε!

– Αφού το τανκ μπήκε μέσα στο Πολυτεχνείο γιατί λέει ότι οι φοιτητές τους έδιναν τσιγάρα και σάντουιτς όταν γύριζαν στο στρατόπεδο;

– Όταν έβγαλε το πιστόλι και σημάδεψε τον φοιτητή που του φώναζε, θα τον σκότωνε στ’ αλήθεια;
– Ναι μα δε διάβασες που λέει ότι τους έβλεπε σαν μαμούνια;
– Τότε είπε ότι ήταν φασίστας τώρα δεν είναι. Κύριε αλλάζουν οι άνθρωποι;

– Θέλει να ζητήσει συγγνώμη από την κυρία Ρηγοπούλου που την τραυμάτισε σοβαρά. Ξέρετε αν το έκανε; Γιατί λέει ότι δεν τολμάει να τη συναντήσει;

– Τι εννοεί όταν λέει ότι τα λόγια δε σβήνουν τις πράξεις ;

~~~

«Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση
Τόσο διαφορετικά από τις άλλες μέρες
(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά.» (?) [2]

——————————————-
[1] Κική Δημουλά, από το Ατροφικό ένστικτο
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, από το Απροσδιόριστη χρονολογία

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για την ημέρα