21 Φεβρουαρίου 2021

Tecsun R-909

«Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε,
είναι σου λέω πανικός,
ένας μικρός Τιτανικός…
» [1]

Η φωνή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα δονεί το ηχείο από το μικρό τρανζιστοράκι που είναι ακουμπισμένο στο τραπέζι του σαλονιού με την κεραία του τέρμα σηκωμένη για να συνεχίσει αμέσως μετά:

~~~

«I can feel it coming in the air tonight, Oh lord
And I’ve been waiting for this moment, for all my life, Oh lord
Can you feel it coming in the air tonight, oh lord, Oh lord..
.» [2]

~~~

Μπορεί το σπίτι να έχει γεμίσει με υπολογιστές, τάμπλετ, κινητά, smart tv, στερεοφωνικά, πάντα όμως υπάρχει κι ένα μικρό φτηνό τρανζιστοράκι που παίζει.

– Γιατί το χρησιμοποιείς ακόμα;
– Δεν ξέρω. Το αισθάνομαι πιο οικείο. Είναι κι αυτές οι παιδικές μνήμες. Μ’ ένα τρανζιστοράκι αγκαλιά κοιμόμουνα.

~~~

Για χρόνια ένα κοκκiνο Silver μας ακολουθούσε από μετακόμιση σε μετακόμιση μέχρι που το κουμπί που διάλεγε σταθμούς αρνούνταν πεισματικά ν’ αλλάξει σταθμό μένοντας κολλημένο στο 95,6.

– Ν’ αγοράσουμε ένα άλλο!
– Μα έχουμε τόσα απ’ όπου μπορείς να ακούσεις μουσική.
– Όχι! Το ραδιοφωνάκι μου αρέσει. Και να είναι μικρό για να χωράει στο ραφάκι με τα ξύλινα παιχνίδια πάνω από τον πάγκο της κουζίνας.

~~~

« Strumming my pain with his fingers
Singing my life with his words
Killing me softly with his song…»
[3]

~~~

Και πήραμε,

ένα μικρούλικο φτηνό Tecsun απ’ τη μακρινή Κίνα με πολύ καλή λήψη και δυνατό ηχείο για να ακούγεται σε όλο το σπίτι.

~~~

«Κλείσε, φως μου το ράδιο,
κι έλα και φίλησέ με,
μη με ρωτάς για τ’ αύριο,
μονάχα αγάπησέ με…
»[4]


[1] Μικρός Τιτανικός, Μιχάλης Γκανάς, 1993
[2] In the Air Tonight, Phil Collins, 1981
[3] Killing Me Softly with His Song, Norman Gimbel, 1971
[4] Κλείσε το ραδιόφωνο, Νικολακάκος Γιώργος

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Tecsun R-909
17 Νοεμβρίου 2019

Για την ημέρα

«Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης
με σημαίες παντού χθεσινής βροχής
παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα –
δυο τρία φύλλα μόνον εστασίαζαν υπάρχοντας.»
[1]

~~~

– Θα σας δώσω μια συνέντευξη. Είναι του οδηγού του τανκ που μίλησε για πρώτη φορά 30 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, το 2003. Θα τη διαβάσετε με την ησυχία σας στο σπίτι και θα τη σχολιάσουμε αύριο.

~~~

– Λέει κύριε ότι έβλεπε τα φοβισμένα πρόσωπα των φοιτητών στην πόρτα. Φοβόταν στ΄ αλήθεια οι φοιτητές;

– Λέει ότι τότε ήταν περήφανος γι’ αυτό που έκανε. Τον φώναζαν όλοι στο στρατόπεδο ήρωα. Ύστερα ντρεπόταν και δε μιλούσε ποτέ για εκείνη την ημέρα. Ούτε στο παιδί του δεν το είπε!

– Αφού το τανκ μπήκε μέσα στο Πολυτεχνείο γιατί λέει ότι οι φοιτητές τους έδιναν τσιγάρα και σάντουιτς όταν γύριζαν στο στρατόπεδο;

– Όταν έβγαλε το πιστόλι και σημάδεψε τον φοιτητή που του φώναζε, θα τον σκότωνε στ’ αλήθεια;
– Ναι μα δε διάβασες που λέει ότι τους έβλεπε σαν μαμούνια;
– Τότε είπε ότι ήταν φασίστας τώρα δεν είναι. Κύριε αλλάζουν οι άνθρωποι;

– Θέλει να ζητήσει συγγνώμη από την κυρία Ρηγοπούλου που την τραυμάτισε σοβαρά. Ξέρετε αν το έκανε; Γιατί λέει ότι δεν τολμάει να τη συναντήσει;

– Τι εννοεί όταν λέει ότι τα λόγια δε σβήνουν τις πράξεις ;

~~~

«Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση
Τόσο διαφορετικά από τις άλλες μέρες
(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά.»
(?) [2]

——————————————-
[1] Κική Δημουλά, από το Ατροφικό ένστικτο
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, από το Απροσδιόριστη χρονολογία

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για την ημέρα
15 Νοεμβρίου 2019

Το καπάκι

– Κατέβασε την ανακύκλωση σε παρακαλώ. Έχει γεμίσει.

– Όχι τώρα. Βρέχει!

– Τι εννοείς βρέχει. Η βροχή έχει σταματήσει εδώ και ώρα. Δυο τρεις ψιχάλες ρίχνει. Δε θα πάθεις τίποτα.

– Δεν το λέω γι’ αυτό. Το καπάκι του κάδου της ανακύκλωσης είναι σπασμένο εδώ κι έναν χρόνο και ό,τι χάρτινο βάζουμε μέσα όταν βρέχει γίνεται πολτός. Τζάμπα τα ρίχνουμε.

– Δηλαδή εμείς κάνουμε ότι ανακυκλώνουμε και ο Δήμος ότι τα μαζεύει;

– Δεν ξέρω πόσο έγκυρα είναι τα στοιχεία που διάβασα σε μια ιστοσελίδα αλλά όσο αφορά τη διαχείριση των σκουπιδιών και την ανακύκλωση στο Δήμο μας η κατάσταση είναι απελπιστική. Όπως και στους περισσότερους.

– Στην ιστοσελίδα του Δήμου μας πάντως το κομμάτι της ανακύκλωσης είναι μια ωραιότατη έκθεση ιδεών [1]. Σαν αυτές που γράφαμε μικροί για την αποταμίευση. Θα την διαβάζει και κανένας παραέξω από μας και θα νομίζει ότι είμαστε η πράσινη πόλη.

– Μα πώς νομίζεις ότι παίρνουν κάτι «βραβεία» «βιώσιμης ανάπτυξης»; Από τις εκθέσεις ιδεών. Γιατί στην πράξη, άστα καλύτερα.

– Άσχετο, αλλά κάτι κάδους κομποστοποίησης που έδιναν κάποτε τι απέγιναν τελικά; Πώς προχώρησε το πρόγραμμα;

– Γιατί ξέρει κανείς; Όλα αυτά τα προγράμματα ξεκινάνε συνήθως ανοργάνωτα, δίνονται ένα σωρό λεφτά σε διαφήμιση και υλικά, αλλά ούτε ελέγχεται η εφαρμογή τους, ούτε συμπεράσματα βγαίνουν, ούτε διορθωτικές κινήσεις γίνονται, ούτε απολογισμός πραγματοποιείται. Όλα στο πόδι και στο περίπου.

– Αυτό που λες είναι σημαντικό πρόβλημα. Θυμάμαι το 2015 που δημοσιεύτηκε το Τοπικό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων του Δήμου μας αναφερόταν η ανάγκη συγκέντρωσης αξιόπιστων στοιχείων για να μπορέσει να προχωρήσει σωστά ο όποιος προγραμματισμός. [2]. Μάλιστα μέχρι φέτος θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί οι περισσότερες δράσεις του. Έχει γίνει κανένας απολογισμός;

– Απολογισμός; Ποιος θα τον κάνει; Εδώ πέρασε ολόκληρη η προεκλογική περίοδος για τις Δημοτικές Εκλογές και για τη διαχείριση απορριμάτων δεν ακούστηκε κουβέντα. Το υπ’ αριθμό ένα ζήτημα σε όλη την Ευρώπη, για το Μπραχάμι ήταν πέρα βρέχει. Άλλοι ασχολούνταν με τις λακκούβες στο δρόμο, όλοι με το εικονικό κολυμβητήριο στον Ασύρματο, άλλοι με τα μπραχαμιώτικα «αντιφασιστικά» μέτωπα (sic), άλλοι με τα σακουλάκια για τα κακά απ’ τα σκυλάκια.

– Τελικά θα την κατεβάσεις την ανακύκλωση. Ναι ή όχι.

– Θα την κατεβάσω, μη γκρινιάζεις. Εικονική πραγματικότητα είπαμε. Εγώ θα φαίνομαι «συνειδητοποιημένος» πολίτης και ο Δήμος μας θα καμαρώνει ότι «ανακυκλώνει». Και όλοι μαζί στη μιζέρια. Θα ζούμε μόνο για να ανεβάζουμε φωτογραφίες από «πρωτοποριακές» δράσεις στο φέισμπουκ.

Hard Rerset! Αλλά πού είναι κρυμμένο αυτό το κουμπάκι;


[1]http://bit.ly/2r0hqDG
[2] http://bit.ly/2NOpJvw

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το καπάκι