«Κολλάς! Κολλάς σε λεπτομέρειες και χάνεις την ουσία.» Μου επαναλαμβάνει συνεχώς. «Είναι δείγματα αυτισμού αυτά!»

Παρασκευή βράδυ και το ζάπινγκ σε φέρνει στην ΕΡΤ στην ομιλία του Κ. Μητσοτάκη στο συνέδριο της «νέας» ΟΝΝΕΔ.[1] Της οργάνωσης που διέλυσε εν μια νυκτί για να την ξαναστήσει όπως βόλευε αυτόν και τους κολλητούς του.[2] Πετυχαίνω τη στιγμή που ο Αρχηγός ανεβάζει την ένταση της φωνής του και δηλώνει:

«Δεν θέλω μια ΟΝΝΕΔ μόνο χειροκροτητών που θα κουνάνε ωραία σκηνοθετημένα πλαστικές σημαίες…»

Και αμέσως πανζουρλισμός. Μια θύελλα χειροκροτημάτων με τον διαπεραστικό ήχο της κόρνας να σκεπάζει τα πάντα δημιουργώντας μια όμορφη ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα.

Ο αρχηγός χαμογέλασε και συνέχισε απτόητος το μάθημα στους νεολαίους για το πώς οραματίζεται τη νέα μετασυριζαϊκή (sic) Ελλάδα, για το πώς τους θέλει αγωνιστές με ευπρέπεια στο φέισμπουκ και το τουίτερ, για το πώς τους θέλει συστρατευμένους σε μια Αλήθεια(???) με κεφαλαίο Α(???)[3] και άλλα κοινότυπα γραφικά.

Από κάτω οι νέοι άνθρωποι συνέχιζαν σταθερά να χειροκροτούν και να βαράνε την κόρνα σε κάθε ατάκα πριν επιδοθούν στο προσφιλείς κυνήγι των σταυρών. Όλα όμορφα και σουρεαλιστικά[4] και έχεις και τους φιλελεύθερους συντρόφους, απογοητευμένους και παραζαλισμένους από τις κατραπακιές που τρώνε από μια ανερμάτιστη αριστερά, να αναζητούν το νέο στην επανάληψη του δεξιού τίποτα.

«Κολλάς! Κολλάς σε λεπτομέρειες και χάνεις την ουσία.» Μου επαναλαμβάνει συνεχώς. «Είναι δείγματα αυτισμού αυτά!»

Κολλάω γι’ αυτό ψάχνω μονίμως το κουμπάκι του Reset!

[1] https://goo.gl/IBvswU
[2] https://goo.gl/UpTVZ1
[3] https://goo.gl/seHyUy
[4] https://goo.gl/Jx5N3I

«Πόσο κίτρινος είναι ο ήλιος
που μας κοροϊδεύει.
Πόσο ιδανικοί εμείς αναλύοντας
τις ακτίνες του.
Πόσο απαίσχυντα ωραίοι
όταν τραβάμε το σύρτη.
Και μένουμε άφωτοι-
ο ένας απέναντι στον άλλον. » [1]

«…νίκας τοις βασιλεύσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος» έψελνε ο παπάς στο κεφαλόσκαλο ανάμεσα στα λιβάνια και τις αναμμένες λαμπάδες και από κάτω άλλοι σταυροκοπιούνταν, άλλοι σχολιάζαν την κόμμωση της δασκάλας, άλλοι κοίταζαν με μισό μάτι το τολμηρό ντύσιμο μιας μαμάς, άλλοι  φώναζαν «σουτ!! σουτ!!!» στα παιδιά που μιλούσαν ακατάπαυστα στην πρώτη τους επαφή μετά από μήνες.

Το μυαλό έφυγε πάλι πίσω στα πρώτα χρόνια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, τότε στη δεκαετία του ΄80, όταν πεταγόταν είτε κάποιος δάσκαλος είτε κάποιος διευθυντής για να βάλει στη θέση του τον παπά λέγοντας χαμηλόφωνα ή δυνατά ανάλογα με τον επαναστατικό οίστρο: «Τοις ευσεβέσι πάτερ, τοις ευσεβέσι! Όχι τοις βασιλεύσι!»

Και χαμογελούσαν όλοι αυτάρεσκα για τη γροθιά που έριχναν στο κατεστημένο και καμάρωναν στο γραφείο των δασκάλων.

Έτσι πέρασαν τα χρόνια με κοκορομαχίες για το φαίνεσθαι, με μάχες για το τίποτε, και τον 21ο αιώνα η Ελλαδίτσα μας εξακολουθεί να ανακυκλώνει, με κυβέρνηση «πρώτης φοράς αριστεράς» παρακαλώ, όλα τα στερεότυπα ενός θεοκρατικού καθεστώτος.

Οι σύντροφοι στρογγυλοκάθησαν στις ζεστές Υπουργικές καρεκλίτσες, μαθαίνουν να διαχειρίζονται τη μιζέρια και το εφικτό και μεις, όλο και λιγότεροι, καθόμαστε αυτές τις πρώτες μέρες στο τέλος των γραμμών, πίσω απ’ τα παιδιά, και το μυαλό μας ταξιδεύει σε άλλους κόσμους.

Παλιότερα ήταν και τα πρωτοβρόχια που βοηθούσαν την αναπόληση. Τώρα πού να ταξιδεύεις με τον ιδρώτα να τρέχει;

Reset αλλά ούτε ο καιρός δε μας βοηθάει.

[1] Γιάννης Βαρβέρης, Ενοχή, Εν φαντασία και λόγω, 1975

[sdropcap]Σ[/sdropcap]υνεχώς συσσωρεύονται όλο και πιο πολλά. Στοιβάζονται εδώ κι εκεί, σημάδια της πορείας σου στο χρόνο. Ξεχασμένα, δεν πρόκειται τις περισσότερες φορές να τα ξεφυλλίσει ποτέ κανείς ξανά.

Σε κάθε αλλαγή ζωής, σε κάθε μετακόμιση, όταν γέμιζαν οι χώροι στην Αθήνα, ταξίδευαν για το χωρίο. Συν τω χρόνω μαζεύτηκαν πολλά εκεί.

Στριμωγμένα σε μια παλιά μεταλλική αρχειοθήκη με τζάμια, στην παλιομοδίτικη βιβλιοθήκη των παιδικών χρόνων, στις κλούβες στο μπαλκόνι, στο πατάρι σε κούτες από γάλατα Νουνού – οι καλύτερες κούτες, η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια σε δυο στοίβες στην άκρη του παιδικού δωματίου (πρόχειρη επιφάνεια για μικροπράγματα, για το εντομοαπωθητικό, των κινητών που φορτίζουν), κιτρίνιζαν σιγά σιγά, γέμιζαν σκόνη, μια επίσκεψη τρωκτικών τίμησε μερικά πριν εξολοθρευτούν.

Τα λυπόμουνα αλλά τα καλοκαίρια περνούσαν το ένα μετά το άλλο ώσπου φέτος με μια απόφαση της στιγμής έγινε η παραγγελία.

«Σε 5 με 6 εργάσιμες θα είναι στο χώρο σας.» έγραφε το ιμέιλ. Βάλε και το Δεκαπενταύγουστο μέσα, θα είναι εδώ σε δέκα μέρες υπολόγισα. Προλαβαίνω πριν γυρίσουμε στην Αθήνα. Τελικά σε τρεις μέρες η ξύλινη σκαλιέρα έφτασε σε 37 κομμάτια! Με τις ενστάσεις παρούσες.

– Τι φτιάχνεις πάλι; Ποιος θα τα ξεσκονίζει;

Στήθηκε σιγά σιγά (μόνο εκείνο το ντουλάπι μου έβγαλε την πίστη για να το συναρμολογήσω και να ρυθμίσω τις πόρτες του), μια μυρουδιά πεύκου γέμισε το δωμάτιο, λουστραρίστηκε με παρέα και κουβέντα και άρχισε η τακτοποίηση. Ποια θα μπούνε στη καινούρια βιβλιοθήκη, ποια θα αποθηκευτούν στην παλιά αρχειοθήκη, ποια θα μείνουν στην παιδική. Μια βουτιά στο παρελθόν με τη μυρουδιά του παλιού χαρτιού σταθερά παρούσα και τις στάσεις για ξεφυλλίσματα (Θεέ μου με τι γεμίζαμε το κεφάλι μας! Άστο στην άκρη να το ξαναδιαβάσω πάλι. Καλά πότε το διάβασα αυτό;) να μακραίνουν το χρόνο.

– Να πάει κάτω το παιδί. Μη μυρίζει όλη αυτή τη σκόνη. Έχει και τις αλλεργίες του.

Παλιές εγκυκλοπαίδειες, βιβλία του πατέρα εκδόσεις Γκαγκάριν και Άκμων (όσα σώθηκαν απ΄τη χούντα), δεκάδες βιβλία των φοιτητικών και νεανικών χρόνων («Αιθιοπία. Η άγνωστη σοσιαλιστική επανάσταση», «Κοινωνική και κρατική οργάνωση της Λ. Δημοκρατίας της Βουλγαρίας», «3/40 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ», «Βασικές αρχές της μαρξιστικής φιλοσοφίας», «Πώς δενόταν το Ατσάλι», «Κοινωνιολογία και Μαρξισμός», «Η Πολωνία κι εμείς»…), όλα τα βίπερ της Αγκάθα Κρίστι και του Λουίς Λ’ Αμούρ!!!, άπειρα βιβλία επιστημονικής φαντασίας (Άρθουρ Κλάρκ, Στάνισλαβ Λεμ, Ούσρουλα Λεγκέν, Φίλιπ Ντικ, Χέρμπετ, Εφραίμωφ, «Ο Υφαντόκοσμος» του Μπάρκερ, «Ο κόσμος δαχτύλιος» του Νιβεν…), τα βραχύβια περιοδικά Νόβα και Απαγορευμένος Πλανήτης, αμέτρητα κόμικ (παλιές εκδόσεις του Λούκι Λουκ, του Αστερίξ, του Τεν Τεν, Στορμ, ο Κοκομπιλ, ο Μ. Μανάρα, τα erotica του Γκουίντο Κρέπαξ..), το Opticon και το Περισκόπιο της Επιστήμης…

Μια ζωή, ένα παρελθόν, τακτοποιήθηκε πάλι στα ράφια και στα ντουλάπια, μπήκαν κάτι παλιές φωτογραφικές μηχανές και οι μπαμπούσκες για διακόσμηση, περνάω κάθε τόσο απ’ το δωμάτιο την κοιτάζω και όλο κάτι τακτοποιώ, το παιδί με βλέπει και χαμογελάει…

…αλλά ποιος θα τα ξεσκονίζει;