Φεύγουν ένας ένας
Φεύγουν ένας ένας.
Παιδιά των δύσκολων εποχών που φτιάξανε τον κόσμο, το δικό μας κόσμο. Όσο καλύτερα μπορούσαν.
Μεγαλωμένοι στα χρόνια της Κατοχής, έζησαν με τον θάνατο δίπλα τους, δούλεψαν σκληρά, πολύ σκληρά για να μη μας λείψει τίποτα. Όρθιοι μέχρι την τελευταία στιγμή χωρίς να σταματούν να προσφέρουν στην οικογένεια, στο σόι όλο, χωρίς να ζητάνε ανταλλάγματα.
– Έφερα λίγα αβγά για το παιδί.
– Δεν ήταν ανάγκη θείε.
– Πάρτα. Εμείς έχουμε.
Ισχυρές προσωπικότητες όλο πείσμα που τους κράτησε όρθιους στα δύσκολα χρόνια. Που μας έκανε να τους κοντράρουμε όταν με τα μυαλά της άγριας νεότητάς μας θεωρούσαμε ότι τα ξέραμε όλα.
Μαλάκωσαν σιγά σιγά στα γεράματα, συρρικνώθηκαν σε μικρές φιγούρες που καθόταν στον ήλιο και έλεγαν ξανά και ξανά ξεθωριασμένες ιστορίες από το παρελθόν, συζητούσαν ξανά και ξανά κάθε πρωί για το «τι καιρό θα κάνει σήμερα», μετρούσαν τα σπίτια γύρω τους και τις καρέκλες στο καφενείο που άδειαζαν όλο και συχνότερα. Περήφανα γεροντάκια που όμως δεχόταν με καρτερικότητα τις δικές μας φωνές, τα δικά μας μαλώματα, τις δικές μας γκρίνιες, γιατί δεν ζούσαν «όπως πρέπει», «όπως τους λέγανε οι γιατροί». Με το μόνο άγχος τους πια να «φύγουν» στα ξαφνικά, στα γρήγορα, για να μην ταλαιπωρήσουν «τα παιδιά». Ακόμα και στο θάνατο η δική μας καλοπέραση ήταν στο μυαλό τους.
Πρώτος, πριν χρόνια, έφυγε ο θείος Λάκης, φέτος, στην αρχή του φθινοπώρου, ο θείος Στάθης, χθες ακολούθησε ο θείος Λαμπράκης.
«Να ζήσετε να πάρετε τα χρόνια τους», «να ζήσουμε να τους θυμόμαστε» κτλ κτλ αλλά το κενό πάντα μένει όσο και αν ο χρόνος θα το απαλύνει. Τα πρόσωπά τους θα έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια, πιο έντονα κάθε φορά που θα επιστρέφουμε στους τόπους των παιδικών μας χρόνων, φέρνοντας ξανά και ξανά στο προσκήνιο όλες εκείνες τις στιγμές μαζί τους που έφτιαξαν αυτό που είμαστε σήμερα.
Και η μεγάλη φωτογραφία στον τοίχο της πατρικής κρεβατοκάμαρας θα τους έχει και τους πέντε, ζωντανούς και πεθαμένους μαζί, να κοιτάζουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, τον κόσμο με τα μάτια της νιότης τους.
