Ηχούσαν για ώρες ατέλειωτες οι εικονικοί πυροβολισμοί στα σκονισμένα σοκάκια του χωριού. Ποτάμια αίματος, αμέτρητοι σκοτωμένοι από τα αυτοσχέδια όπλα.  Οι παλιότεροι από μας έχυναν πραγματικό αίμα όταν τα χαλίκια  απ’ τις σφεντόνες άνοιγαν το κεφάλι του αντιπάλου ενώ διαχρονικά τα κορίτσια έφτιαχναν τους δικούς τους εικονικούς κόσμους παίζοντας με φτηνιάρικες πλαστικές κούκλες, μεταμορφώνοντας παλιοϋφάσματα σε πλουμιστά ρούχα.

Τα βράδια ξεθεωμένοι ακούγαμε τα παραμύθια των γιαγιάδων που γέμιζαν το μυαλό μας με τέρατα και δαίμονες. Με ξωτικά και φαντάσματα που κατοικούσαν στις ρεματιές του χωριού, στο νεκροταφείο και τα έρημα σπίτια. Και όταν έσβηνε το φως οι περισσότεροι βλέπαμε τις σκιές στα δωμάτια και τρομάζαμε, δεν τολμούσαμε να κοιτάξουμε στο σκοτάδι κάτω απ΄ το κρεβάτι.

Έτσι μεγαλώσαμε. Παίζοντας απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, με τη βία και τους φανταστικούς κόσμους αναπόσπαστο κομμάτι των παιχνιδιών μας. Δεν υπήρχε τότε το διαδίκτυο για να διαβάσουμε περισπούδαστες αναλύσεις ότι τα παιχνίδια που παίζαμε μας εθίζουν στη βία, ότι τα παραμύθια των γιαγιάδων και οι δεισιδαιμονίες θα μας αφήσουν ψυχικά τραύματα  που μεγαλώνοντας θα μας κάνουν αντικοινωνικούς και έρμαια σκοτεινών δυνάμεων.

Έτσι μεγαλώσαμε. Και άλλοι σπουδάσαμε, άλλοι όχι, άλλοι έφυγαν, άλλοι έμειναν στο χωριό, άλλοι έγιναν καλοί επαγγελματίες, άλλοι τεμπέλιαζαν μια ζωή, ο Μ. πήρε τα βουνά αναζητώντας τη δική του ουτοπία. Φτιάξαμε οικογένειες, επιλέξαμε κόμματα αριστερά και  δεξιά, άλλοι στα καφενεία, άλλοι στους δρόμους κουνώντας  σημαιάκια. Αισιόδοξοι, απαισιόδοξοι, τολμηροί, συνεσταλμένοι, κοινωνικοί, κλεισμένοι στον εαυτό μας. Όλοι παιδιά αυτών των παιχνιδιών.

Μέχρι που ο κόσμος άλλαξε…

…Είναι σαν κύμα.

Ξεκινάει ήσυχα, στην πορεία γιγαντώνεται για να ξεσπάσει στην ακτή και να χαθεί όπως χιλιάδες άλλα περιμένοντας το επόμενο. Πολλές φορές στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τις περισσότερες όμως σε τρολιές που το βιαστικό διαγώνιο διάβασμα του εικονικού κόσμου και το εύπεπτο του περιεχομένου σε κάνει να τις αποδέχεσαι ασυζητητί.
Έτσι ξεκίνησε και με τα πόκεμον. Όσοι περισσότεροι παίκτες έμπαιναν στο παιχνίδι, όσες περισσότερες ειδήσεις αναφερόταν σε αυτά, τόσο μεγάλωναν και οι αντιδράσεις των ποκεμοναγανακτισμένων:

«Η νέα γενιά αποβλακώνεται κυνηγώντας φανταστικά τερατάκια και δεν ασχολείται με την αδικία του κόσμου, τους πρόσφυγες, την κλιματική αλλαγή, τους πολέμους, κλπ κλπ»

Πράγματα δηλαδή που οι ποκεμοναγανακτισμένοι πράττουν στην καθημερινή τους ζωή απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ δοσμένοι ψυχή τε και σώματι στους κοινωνικούς αγώνες.

Συχνά όσο πιο «αριστερά» τοποθετείς τον εαυτό σου τόσο περισσότερο αισθάνεσαι την ανάγκη να εξεγερθείς ενάντια στα «κακά» παιχνίδια και σιγά σιγά συναντιέσαι  με την άλλη πλευρά στο πάντα ελκυστικό πεδίο της συνωμοσιολογίας. Εκεί ανακαλύπτεις από κοινού με ψεκασμένους και άλλους περίεργους μοχθηρά συμφέροντα που στόχο έχουν την παγκόσμια κυριαρχία σκοτεινών δυνάμεων μέσω της αποβλάκωσης με ύπουλα παιχνίδια.  Αποβλάκωση που φυσικά ισχύει πάντα για τους άλλους και όχι για σένα γιατί ο ευφυής αναλυτής/σχολιαστής την αντιλαμβάνεται αμέσως και την αποφεύγει.

Έχει ξαναγίνει και με άλλα παιχνίδια, με ταινίες που έχουν επιτυχία και κυριαρχούν για κάποιο διάστημα στη διασκέδαση παιδιών και εφήβων. Ανάλογες αναλύσεις και για τα Μίκυ Μάους, τον Χάρι Πότερ, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, την Μπάρμπι, την Monopoly, τον Μπομπ Σφουγκαράκη, τα Στουμφάκια. Τις διαβάζεις  και έχεις την αίσθηση πολλές φορές ότι σαδιστικά θέλουν να δημιουργήσουν ένα μόνιμο αίσθημα ενοχής στα παιδιά που κάνουν αυτό που κάνουν όλα τα παιδιά των θηλαστικών εδώ και εκατομμύρια χρόνια: Παίζουν και διασκεδάζουν με αυτά που έχουν μπροστά τους διαθέσιμα σε κάθε χωρόχρονο. Και επιλέγουν, απορρίπτουν, πάνε παρακάτω.

Σήμερα τα παιχνίδια, η διασκέδαση είναι διαφορετικά από παλιότερα, αύριο θα είναι διαφορετικά. Ο πυρήνας τους όμως είναι πάντα ο ίδιος. Δράση, μυστήριο, φαντασία, δυνατότητα για αλληλοεπίδραση.  Και επιβιώνουν τα παιχνίδια που δίνουν στα παιδιά αυτά ακριβώς. Μόνο που τώρα οι παρέες μπορεί να βρίσκονται σε πλανητικό επίπεδο αύριο ίσως σε γαλαξιακό.

Τα παιδιά δε θα καταστραφούν απ’ τα παιχνίδια που παίζουν. Καμιά αθώα παιδική ψυχούλα δε θα διαφθείρουν τα πόκεμον. Αν τα παιδιά μας γίνουν αντικοικωνικά κάτι άλλο θα φταίει και ας ψαχτούν γι’ αυτό όσοι τα μεγαλώνουν. Ούτε φυσικά θα αποκτήσουν τα παιδιά «κοινωνική ευαισθησία» δείχνοντάς τους διαμελισμένα πτώματα από πολέμους και τη δυστυχία του κόσμου κάθε λίγο και λιγάκι.

Πικατσουουουου!!! λοιπόν μέχρι τελικής πτώσης και την εμφάνιση του επόμενου παιχνιδιού.