Είναι κάποιες φορές που το διάβασμα ενός κειμένου σε κάνει να σκεφτείς απ’ την αρχή τη ρουτίνα μιας ζωής. Να δεις με άλλο μάτι όλα αυτά τα επαναλαμβανόμενα μικρά καθημερινά και να σκεφτείς ξανά πως ίσως κάτι πρέπει ν΄ αλλάξει.

Να σκεφτείς πως πρέπει ν’ αλλάξει γιατί είναι όχι απλά αναποτελεσματικό αλλά και προβληματικό.

Γραμμές στο προαύλιο, παραγγέλματα βγαλμένα από τις σκοτεινές εποχές της εκπαίδευσης, νουθεσίες που πάνε στο βρόντο, ένα σουρεαλιστικό σκηνικό στα σχολεία μας κάθε πρωί.
Η κυρία Τζίνα Δαβιλά με αφορμή το χτύπημα του κουδουνιού στα σχολεία περιγράφει μια γνωστή κατάσταση κάνοντας πολύ ενδιαφέρουσες προεκτάσεις. Γράφει π.χ.

«…Τα παραγγέλματα -τύπου «ανάπαυση» και «προσοχή»- ανήκουν στον παραλογισμό του στρατού και της πειθαρχίας που τον διέπει. Δεν έχουν θέση στα σχολεία. Εκτός κι αν τα σχολειά λειτουργούν ως φυτώρια που δημιουργούν στρατιωτάκια που παριστάνουν τους ελεύθερους πολίτες, πράγμα που θα το δεχτώ ως πραγματικότητα δεδομένου πως η αποστήθιση π.χ. της Ιστορίας, των Λατινικών κ.λπ., είναι υπηρέτες της εκπαιδευτικής φαιδρότητας…
…Στο σχολείο ο άνθρωπος περνά τελικά τα χρόνια που χτίζει προσωπικότητα και χαρακτήρα. Όταν στο σπίτι της μάθησης (θεωρητικά πάντα) συναντάς την επιβολή του μικροφώνου ευνοώντας -για σκέψου το- την ηχορύπανση και το κυριότερο αυτό θεωρείται αυτονόητο ή δεν προκαλεί αντιδράσεις (καθώς θυμίζει το «δάσκαλε, που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις..»), έχεις ξεκινήσει την επώαση προσωπικοτήτων που υποτάσσονται στο προτεταμένο επικριτικά δάκτυλό σου και στη μίμηση μιας προσβλητικής συμπεριφοράς ως ενήλικες. Οι άνθρωποι του «μη». Δημιουργούνται άτομα με απωθημένα…»

Σκέφτομαι ότι η συζήτηση τέτοιων θεμάτων στην ελληνική εκπαίδευση πολλές φορές ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.

Αν δε μιλάμε για την όποια αλλαγή τους άστα καλύτερα…