Πρέπει να το ομολογήσω απ’ την αρχή πως πήγα προκατειλημμένος. Δεν ήταν μόνο οι δικές μου σκέψεις και προβληματισμοί όλο αυτό το διάστημα. Ήταν και εκείνο το άρθρο του Σεβαστάκη που διάβασα στην Αυγή της Κυριακής στα τέλη του Σεπτέμβρη.

Έγραφε σε κάποιο σημείο με αφορμή το προφίλ και την πορεία ενός «διαψευσμένου, φοβισμένου, τσαντισμένου μικροαστού» ψηφοφόρου:

«Ο ανεξέλικτος μικροαστός, χωρίς εγερτικό σθένος, χωρίς καμιά πολιτική ποιότητα, παραγγέλνει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που του λείπει. Ασφάλεια και φράγκα. Ανασυγκροτεί μια συντηρητική νοοτροπία, μια υπερδεξιά πλαστικότητα. Όχι την καιροσκοπική που ξέρουμε, ούτε αυτή που διακρίναμε πίσω από τις επιστρώσεις του νεόπλουτου τυχοδιωκτισμού. Αλλά μια πιο μίζερη και καταθλιπτική πολιτική «ευλυγισία», εξίσου δουλική και στασιμοποιητική με τις παραδοσιακές.
Έτσι βέβαια γράφεται η ιστορία. Αυτά τα άθλια υπήρξαν τα υλικά της. Ο Μαρξ θεμελίωσε την ανάγκη ως μοχλό της (το πήρε κι ο ΣΥΡΙΖΑ και το πιπιλίζει). Ποια όμως ανάγκη; Γιατί δεν υπάρχουν ανάγκες εκτός ιστορίας, αλλά η κάθε περίοδος συγκροτεί τις δικές της ιεραρχήσεις. Ολόκληρο το δικό μας οικοδόμημα βασίζεται σε ψευδοανάγκες, σε πολιτισμικές επιστρώσεις, όπου ο μικροαστός νομίζει, θεωρεί, παρανοεί. Ως γνωστόν ανάγκη γι’ αυτόν υπήρξε η κοινωνική εγγραφή μέσα απ’ την καταναλωτική επέκταση, τη μεγέθυνση.»

Ασφάλεια και φράγκα.

Ασφάλεια και φράγκα.

Ασφάλεια και φράγκα.

Και τράβηξα για το Δημαρχείο στη συγκέντρωση – συζήτηση για τον ΕΝΦΙΑ και την οικονομικά πολιτική του Σύριζα.

Κάμποσος κόσμος μαζεμένος. Οι παλιοί καλοί γνωστοί, καινούρια πρόσωπα – οι καιροί αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, αλλά και αν δεν αλλάζουν οι καλές δημόσιες σχέσεις ποτέ δεν έβλαψαν κανέναν…

…Ψηλά στα ορεινά της αίθουσας παρακολουθώ τις ομιλίες. Καταγράφω τις ατάκες προσπαθώ μέσα από τα νούμερα και τα λεκτικά παιχνίδια να φτιάξω μια εικόνα του μέλλοντος. Της Νέας Ελλάδας(;)

«Ο ΕΝΦΙΑ είναι η αρχή του τέλους της Κυβέρνησης» ξεκίνησε ο πρώτος ομιλητής. Για να συμπληρώσει λίγο αργότερα ο δεύτερος:
«Η ιδιοκτησία, το σπίτι του Έλληνα είναι μια μεγάλη, πως το είπε, δημοκρατική κατάκτηση! Κοιτάξτε τα γκέτο του Λονδίνου!(sic)  Εμείς εδώ ήμασταν καλά με τα σπιτάκια μας. Και τώρα μας τα παίρνουν!»

Δεν ακούω τη συνέχεια. Κάτι έλεγε για τη κινητικότητα στην εκπαίδευση, και την άμβλυνση των ταξικών διαφορών – δεν πολυκατάλαβα πως δέθηκαν αυτά μαζί αλλά ήδη είχα κολλήσει. Στην ιδιοκτησία, στο σπιτάκι μας.

Το σπιτάκι μας. Η καταστροφή των πόλεων, η άναρχη οικοδόμηση, η ατέλειωτη αυθαιρεσία, η φούσκα και η υποθήκη του μέλλοντος των παιδιών μας στο όνομα να αποκτήσουμε ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας μετουσιώθηκε από τη «ριζοσπαστική αριστερά» σε δημοκρατική κατάκτηση και σημαία πάλης.

Σε μια χώρα διαλυμένη, ο ΕΝΦΙΑ, το σπιτάκι του Έλληνα και οι ρυθμίσεις των δανείων είναι το νέο όραμα. Αλλά παρακολουθώντας και τις ερωτήσεις από κάτω είδα ότι είναι και η βασική ανησυχία πολλών απ’ τους συμμετέχοντες.

Ασφάλεια και φράγκα.

…και η συζήτηση συνεχίστηκε με τις απαντήσεις να στρογγυλεύουν τα συνθήματα, «ξέρετε οι διεθνείς συνθήκες θα επηρεάσουν την πορεία της υλοποίησης του προγράμματος», «το πρόγραμμά μας είναι κοστολογημένο και συγκεκριμένο αλλά δεν μας δίνει το Υπουργείο Οικονομικών όλα τα στοιχεία και δεν ξέρουμε τι θα βρούμε», για τα κανάλια που δεν μας παίζουν και με τον Σάλα που θα το διώξουμε και θα βάλουμε δικούς μας στη διοίκηση αλλά δεν θα του πάρουμε την τράπεζα γιατί είναι πολλά τα λεφτά!!!

Και μέσα σ’ όλα η επαναλαμβανόμενη παρατήρηση σε όλες τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις από το ακροατήριο «που είναι η νεολαία;» γιατί βλέπεις η πλειοψηφία ήμασταν από τα δεύτερα άντα και πάνω. Είναι «οργανωτικό το πρόβλημα» λέει ο εισηγητής και εγώ σκεφτόμουν πως στα 18 μου καθόλου δεν με ένοιαζαν οι δόσεις των δανείων. Για άλλα παραμυθιαζόμουνα και μου άρεσε πολύ που παραμυθιαζόμουνα.

Αλλά πως το έλεγε ο Παναγιώτης δίπλα μου. Μεγαλώσαμε πια και δεν μπορούμε ούτε να διαβάσουμε ούτε κινηματογράφο να δούμε γιατί αποκοιμιόμαστε εύκολα.

Μάλλον θέλουμε ασφάλεια και φράγκα.
Αλλά μ’ αυτά δεν γίνεται η Νέα Ελλάδα…