Συναισθήματα ανάμεικτα
Πέμπτη απόγευμα στα γραφεία του Συριζα στο Μπραχάμι για μια παρουσίαση του προγραμματικού κειμένου του Συριζα για την παιδεία.
Συναισθήματα ανάμεικτα.
Πρώτη ήρθε αυτή η αίσθηση του λίγου. Όλο και συχνότερα ακούω σε ανάλογες συγκεντρώσεις τη θεωρία της «καμένης γης». Μια διαχρονική θεωρία όλων των κομμάτων που βρίσκονται στον προθάλαμο της κυβέρνησης.
«Μας αφήνουν οι προηγούμενοι πολλά προβλήματα» οπότε ο πήχης κατεβαίνει στο ελάχιστο και είναι όλοι ευχαριστημένοι. Να ξαναδιορίσουμε αυτούς που μπήκαν σε διαθεσιμότητα, ένα επιδοματάκι στους νεοδιόριστους α! και εκείνα τα ταλαίπωρα κονδύλια του ΕΣΠΑ που θα μοιραστούν για άλλη μια φορά διαφορετικά.
Σωστά όλα αυτά, αλλά δεν ξέρω το κατά πόσο απαντούν στις ριζοσπαστικές αλλαγές που έχει ανάγκη η ελληνική εκπαίδευση. Νομίζω ότι η αντικειμενικά δύσκολη πραγματικότητα είναι πολλές φορές απλά το άλλοθι για την αδυναμία άρθρωσης ριζοσπαστικού λόγου. Άλλοθι για την αδυναμία (;) οικοδόμησης ενός προγράμματος που δεν θα διαχειρίζεται τη μιζέρια «καλύτερα» αλλά θα κάνει τομές και τολμηρά βήματα μπροστά.
Ακολούθησε η αίσθηση – νάτη πάλι αυτή η περίεργη λέξη – ενός διάχυτου φόβου συγκρούσεων. Μην «ανοίξουμε» πολλά μέτωπα, φοβίσουμε τον κόσμο και δεν μας ψηφίσει. Μετά τις εκλογές βλέπουμε.
Αίσθηση που ενισχύεται από τον γενικό και αόριστο λόγο των κειμένων, το επαναλαμβανόμενο ευχολόγιο για μια εκπαίδευση δημοκρατική, για όλα τα παιδιά, για ένα σχολείο της χαράς και της γνώσης κλπ, κλπ, κλπ. Το πώς αυτά θα μετουσιωθούν στην πράξη παραπέμπονται στις «διαβουλεύσεις» της επόμενης μέρας. Και φυσικά θέματα που καίνε, αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δομών, κοινωνικός έλεγχος, κοσμικό σχολείο, ωράρια, όργανα διοίκησης, κατανομές προσωπικού και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων για να σκεφτώ μερικά «πεζά» αλλά που κρύβουν πίσω τους εντάσεις και συγκρούσεις, απλά απουσιάζουν.
Για την επόμενη μέρα…
…Για την επόμενη μέρα, όταν θα έχουμε διώξει τους «κακούς» και με έναν μεταφυσικό τρόπο όλοι θα καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και θα συζητήσουν όμορφα και ωραία λύνοντας ένα ένα τα προβλήματα. Και με το «χαμόγελο στα χείλη» θα φτιάξουμε τη Νέα Ελλάδα…
Πώς το λέει ο Νικόλας Σεβαστάκης σε μια τελευταία συνέντευξη του:
«Νομίζω ότι ο μέσος αντιμνημονιακός ριζοσπαστισμός παγιδεύτηκε στη «στιγμή της αγανάκτησης» ή επαναπαύτηκε με την χρεοκοπία των αντιπάλων του. Ο σοσιαλκρατισμός, οι μυθολογίες της Λατινικής Αμερικής, η διαρκής επίκληση της εαμικής στιγμής […], δείχνουν πολύ μεγάλη αδυναμία αναστοχασμού των σημερινών όρων της κατάστασης. Χωρίς ριζικές αλλαγές στην πολιτική κουλτούρα και στους κώδικές του, ο ριζοσπαστισμός μοιάζει με επιστροφή σε εξαντλημένες σκηνές του προηγούμενου αιώνα.»
Το προγραμματικό κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ για την Παιδεία εδώ: >> http://goo.gl/l0bQYa
Η συνέντευξη του Νικόλα Σεβαστάκη εδώ: >> http://goo.gl/hzkuRx
