13 Φεβρουαρίου
2016
9 Φεβρουαρίου
2016
Τους αγαπάμε, αλλά δεν χωράμε
Η είδηση είναι με μεγάλα γράμματα. «O δήμος Περάματος δέχεται το κέντρο μετεγκατάστασης προσφύγων» [1]
Σε μια χώρα που ζητάει το Νόμπελ Ειρήνης και πρόσφυγες πνίγονται καθημερινά στις ακτές της, πολίτες της διαδηλώνουν για να φύγουν μακριά τα «μιάσματα» και οι «προοδευτικοί» ψέγουν τους κουτόφραγκους γιατί δεν είναι τόσο large με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες όπως ο περιούσιος λαός, σκέφτεσαι: Να κάτι το διαφορετικό!
Είναι όμως αυτές οι λέξεις που ακολουθούν και δεν σ’ αφήνουν να ησυχάσεις. Λέξεις που δείχνουν την αμηχανία, ενισχύουν τον φόβο που σπέρνουν οι ακραίες φωνές. Εκεί στις επόμενες γραμμές της δήλωσης του Δημάρχου, αυτές που ακολουθούν τα λόγια για Ανθρωπιά και Αλληλεγγύη:
«…πρόκειται να φιλοξενηθούν ταυτοποιημένες οικογένειες προσφύγων, περίπου 500 άνθρωποι κάθε φορά, για 48 έως 72 ώρες το πολύ, οι οποίοι στη συνέχεια θα μετακινούνται προς στα σύνορα…»
ΓΙΑ 48 ΕΩΣ 72 ΩΡΕΣ ΤΟ ΠΟΛΥ,
και μετά θα μετακινούνται για τα σύνορα.
Κάνουμε το καθήκον μας, παίρνουμε την επιδοτησούλα μας, εξασφαλίζουμε και μερικά μεροκάματα αλλά να μην μείνουν και πολύ και συνηθίσουν και αρχίσουν να γκρινιάζουν οι ψηφοφόροι.
48 με 72 ώρες το πολύ και μετά με το καλό για τα σύνορα. Πίσω απ’ τα συρματοπλέγματα της Ειδομένης.
Απ’ το ολότελα θα πει κανείς καλύτερα και το προσωρινό. Είναι και αυτό μια άποψη. Πώς το έλεγε και ο Άγιος Θεσσαλονίκης παλιότερα: Τους αγαπάμε, αλλά δεν χωράμε. Να φύγουν να πάνε αλλού. [2]
—————————-
[1] http://goo.gl/BkBwte
[2] http://goo.gl/gpiJM5
6 Φεβρουαρίου
2016
Η ομοιομορφία του τίποτα
Νοσταλγώντας το τίποτα [1]
Είναι μαγικό το πώς πολλά πράγματα εξιδανικεύονται όταν περνάνε τα χρόνια. Καταστάσεις που θεωρούνταν ασήμαντες ή είχαν και αρνητικό πρόσημο παίρνουν στην πορεία του χρόνου μυθικές διαστάσεις, τους δίνουμε περιεχόμενο και ιδιότητες που ποτέ δεν είχαν.
Ίσως είναι έμφυτη η ανάγκη του ανθρώπου να γραπώνεται από το παρελθόν ιδιαίτερα όταν το μέλλον μπροστά του φαντάζει απειλητικό και να θυμάται φαντασιακές παλιές, «καλές», «αγνές», εποχές.
Βλέπω και χαίρομαι τις μαθήτριες και τους μαθητές μου μέσα στην τάξη, στο προαύλιο του σχολείου, πολύχρωμα πουλιά, με τα τρελά τους κουρέματα και απορώ μ’ αυτούς που νοσταλγούν τις μπλε ποδιές, το κούρεμα με την ψιλή, τα σηματάκια με τις κουκουβάγιες στο πέτο.
Νοσταλγούν την ομοιομορφία του τίποτα.
[1] Στις 6 Φεβρουαρίου του 1982 καταργήθηκε η σχολική ποδιά από τα σχολεία της Ελλάδας.