Πλίνθοι και κέραμοι

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.

Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.

Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Το παράθυρο (απόσπασμα)

«Κάθομαι εδώ στο παράθυρο, κοιτάω τους διαβάτες
και κοιτάζομαι μες στα μάτια τους. Θαρρώ πως είμαι
μια σιωπηλή φωτογραφία, μες στην παλαιά κορνίζα της,
κρεμασμένη έξω απ’ το σπίτι, στο δυτικό τοίχο,
εγώ και το παράθυρό μου…
…Αν κάνω πάλι να μιλήσω, ο αχνός της φωνής μου
θαμπώνει (όπως τώρα) το τζάμι
και πια δε βλέπω εκείνο που γι’ αυτό θα ‘θελα να μιλήσω.
Σιωπή και ακινησία λοιπόν. Μπορείς να πεις και υποκρισία,
γιατί γνωρίζεις, ίσως, πόσες κραυγές σταυρωμένες,
πόσες χειρονομίες γονατισμένες κατοικούν
πίσω απ’ αυτή την κάθετη, κρυστάλλινη λαμπρότητα.»

Γιάννης Ρίτσος, Τέταρτη Διάσταση, 1956-1972

Βράδυ φθινοπώρου στην πόλη.
Μακριά, απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο ακούγεται το τραγούδι…

«…Ένα παιδί δαρμένο έγινε αχινός
αν τους βαστάει τώρα ας με ξαναδείρουν, είπε,
πήρανε ο μπαμπάς κι η μαμά μαχαίρι και πιρούνι
και χωρίς να τρυπηθούν, του ‘φάγαν την καρδιά…»

…και το μυαλό ταξιδεύει πάλι.

Στα παιδιά αχινούς που έχουμε στις τάξεις μας.
Που πολλές φορές τα προσεγγίζουμε με το «μαχαίρι και το πιρούνι» για να μην μας αγκυλώσουν.
Που ίσως τρώμε κι εμείς ένα κομμάτι από την καρδιά τους.

Μεγαλώνω…
… παλιότερα φαίνεται πως είχα μεγαλύτερη υπομονή.
Τελευταία φοβάμαι ότι σιμώνω φορές – φορές όλο και περισσότερο στο «μαχαίρι και το πιρούνι…» Στην εύκολη λύση.

«…Βαθιά, ένα καράβι έμενε ακίνητο
ακίνητο ένα καλοκαίρι
φυσούσαν άνεμοι, φουσκώναν τα πανιά
δεν έλεγε να φύγει, τι περίμενε, τι περίμενε
κανείς δεν ξέρει…»

www.fotografizo.com